PDA

Επιστροφή στο Forum : Που αποσκοπεί το micromanagement ?



freyja
18-01-12, 18:06
Το micromanagement για εμένα είναι το μέσον να βιώνω την ελευθέρια μου μέσα στην D/s σχέση.
Είναι απελευθερωτικό, με βγάζει από το τέλμα του καθημερινού άγχους, μου προσφέρει ηρεμία.
Ταξινομώντας η Κ μου τον χρόνο μου, καθορίζοντας τις προτεραιότητες μου και τον τρόπο που θα καλυφθούν οι ανάγκες μου, το μυαλό μου μένει ελεύθερο να ασχολείται μονο με Εκείνη.
Επίσης ένα ακόμα θετικό αποτέλεσμα είναι το ότι καθιστά αδύνατο το να μην υπακούσω.

Αναγνωρίζω ότι για να λειτουργήσει το micromanagement η Κ πρέπει να διαθέσει αρκετό χρόνο,
τόσο στην δημιουργία του προγράμματος όσο και στον έλεγχο της τηρήσης του.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι τι προσφέρει το micromanagement στον Κ?
Από την δική μου οπτική γωνία του προσφέρει ένα ήρεμο και χαλαρό υ απαλλαγμένο από το άγχος της καθημερινότητας.
Είναι όμως μονο αυτό?

thaleia
18-01-12, 18:34
Η ληψη αποφασεων και ο προγραμματισμος για την ολοκληρωση ενος εργου ειναι αυτα που κρατουν το μυαλο σε εγρηγορση, σε ζωντανια και φορμα και ειναι το δυσκολο κομματι σε αντιθεση με αυτη καθ' αυτη την εκτελεση.

freyja
18-01-12, 19:48
Εγώ πάλι πιστεύω -και χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα για τη σχέση σας- ότι το micromanagement είτε σε επίπεδο σχέσης είτε σε επίπεδο επαγγελματικό είναι loose-loose.

Και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις επαναλαμβάνω: That's just me.

θα μπορούσες να μου εξηγήσεις την άποψη σου?

thanasis
18-01-12, 19:58
Το ερώτημα που προκύπτει είναι τι προσφέρει το micromanagement στον Κ?

Το είχα δοκιμάσει σε κάποιες φάσεις. Πριν επέλθει το habituation, ήταν εξαιρετικά ηδονικός ο έλεγχος σε διάφορες πτυχές της καθημερινότητας της υ μου, με θυμάμαι να βρίσκομαι διαρκώς on fire, με την καλή έννοια. Βρίσκω οτι προσφέρει ένα υπέροχο υπόβαθρο για εμβάθυνση/επέκταση της κυριαρχίας/υποταγής (περιλαμβάνω και κάμψη αντιστάσεων) και είναι ένα σημαντικό εργαλείο για το connection Κ και υ. Προσφέρει, επίσης, την αίσθηση της διάρκειας: ακόμα και όταν τα μέλη της σχέσης δεν βρίσκονται μαζί, η υ αισθάνεται διαρκώς τον έλεγχο.

Από την άλλη πλευρά, είναι διαπλανητικά χρονοβόρο και χάνει τη μαγεία του από ένα σημείο και μετά. Δύσκολα θα το ξαναεφήρμοζα πλέον.

freyja
18-01-12, 20:42
Ευχαρίστως: Στη δική μου οπτική όσο ασχολείσαι με το micromanagement κινδυνεύεις να χάσεις το big picture για χάρη του οποίου είσαι και ο manager του "οτιδήποτε". Στην δουλειά, το να μικρομανατζάρω σημαίνει ότι παράλληλα με τις δικές μου ασχολίες ασχολούμαι και με τις εργασίες αυτών που δουλεύουν υπό εμένα είτε γιατί δεν τους εμπιστεύομαι είτε γιατί απλά είμαι φύσει ανακατωσούρας. Αυτό τελικά επιφέρει μπλεξίματα σχετικά με τους ρόλους του καθενός συν το γεγονός ότι είναι γνωστό τι συμβαίνει όταν μπαίνουν πολλά καρπούζια κάτω από μια μασχάλη.

Το ίδιο ισχύει και για την D/s σχέση. Η s είναι για να υπηρετεί εμένα και όχι εγώ εκείνη. Απεχθάνομαι να μπαίνω σε ανούσιες λεπτομέρειες αναλώνοντας χρόνο για πραγματάκια που μπορεί κάλλιστα η ίδια να τα κάνει μόνη της χωρίς να χρειάζεται κάθε τρεις και λίγο επεμβάσεις από εμένα (δηλαδή micromanagent)


Καταλαβαίνω την άποψη σου και δεν την θεωρώ λανθασμένη.
Πιστεύω πως αν ασχολείσαι μονο με το micromanagement κινδυνεύεις να χάσεις την ουσία της σχέσης.
Όπως ανέφερα και αρχικά πιστεύω πως το micromanagement είναι το μέσο για να επιτεθούν κάποιοι στόχοι. Δεν είναι αυτοσκοπός.

Θα μου επιτρέψεις άλλη μια ερώτηση?
Σε περίπτωση που η υ σου δεν μπορούσε να διαχειριστεί κάποια από αυτά τα απλά πράγματα πχ ήταν βουλιμικη ή νωθρή θα χρησιμοποιούσες το micromanagement ώστε να της δώσεις τον ρυθμό που χρειάζεται για να λύσει το πρόβλημα της?

dora_salonica
18-01-12, 22:11
Δεν θα έκανα σχέση με άνθρωπο ο οποίος χρειάζεται να μικρομανατζάρεται. Είναι άλλο πράγμα να ασχολείσαι από καιρό εις καιρό με μικροπροβλήματα της υ και άλλο πράγμα να το κάνεις αυτό συνεχώς.

Από την δική μου εμπειρία, το micromanagement είναι ο λιγότερο χρονοβόρος και ο πιο εύκολος τρόπος για να μανατζάρεις. Δίνεις μία λίστα από κανόνες και καθαρίζεις. Το πολύ πολύ να τσεκάρεις randomly...Και δεν ασχολείσαι με προβλήματα, αλλά ρυθμίζεις τις λεπτομέρειες της καθημερινότητάς της, όπως το πώς θα κατουρήσει, πώς θα φάει κλπ.

Το D/s είναι που απαιτεί επένδυση χρόνου, ενέργειας, φαντασίας, φαιάς ουσίας, ελιγμών, χάσιμο ύπνου κλπ. Ενώ το micromanagement είναι διαδικαστικό.

Η προσωπική μου άποψη σε αυτό το σημείο της ζωής μου είναι ότι το micromanagement σε πλαίσιο 24/7 real δεν θα μου έπεφτε διόλου άσχημα, για λίγους μήνες τουλάχιστον. Εξ αποστάσεως δεν μου λέει τίποτα όμως. Φαίνεται ότι έχει εκλείψει η ανάγκη γι αυτό...

dora_salonica
18-01-12, 22:55
Τότε έχουμε διαφορετικό ορισμό του micromanagement γιατί οι τυχαίοι έλεγχοι δεν είναι μέρος αυτού. Micromanagement σημαίνει να ανακατεύεσαι και να αναλώνεις το χρόνο σου σε λεπτομέρειες είτε γιατί έτσι είσαι (και αυτοί που είναι έτσι ΔΕΝ κάνουν για managers όσον αφορά τουλάχιστον το εργασιακό) είτε γιατί δεν εμπιστεύεσαι τους κάτω ότι μπορούν να κάνουν αυτό που τους έχει ανατεθεί. Όπως είχα ξαναγράψει loose-loose.

Αυτό γίνεται στον κόσμο του Steve Jobs. Στον δικό μας κόσμο, ο κώδικας τιμής επιτρέπει στον Κ να εμπιστεύεται σχεδόν απεριόριστα τη σκλάβα του ή την υποτακτική του...Τα αληθινά Υ δεν υποκρίνονται και δεν λένε ψέματα γιατί αυτό θα υπονόμευε την απόλαυσή τους...

Uther
18-01-12, 23:28
Εγώ έχω τον εξής διχασμό. Έχοντας πολύ μικρή εμπειρία στις τεχνικές του βδσμ. Θεωρώ ότι το micromanagement προσφέρει αυτό ακριβώς που περιγράφει ο Θανάσης. Εϊναι πραγματικά απολαυστικό, να φτιάχνεις έναν μηχανισμό και να παρατηρείς στον χρόνο τον τρόπο που η υ λειτουργεί και αλληλεπιδρά. Ειδικά όταν δεν μπορεί για κάποιο λόγο να το εκπληρώσει πάντα και καθε μέρα είναι πάρα πολυ ενδιαφέρον να την ανακαλύπτεις μέσα απο τα λάθη και τις αδυναμίες της..> Το βλέπω όχι μονο ως μία τεχνική ελέγχου αλλά και ως μία τεχνική έκθεσης της αδυναμίας...

Εκτός απο τον παραπάνω στόχο, μπορεί να είναι εξίσου απολαυστική την μελέτη της λούπας αυτής καθ'εαυτής...
Νομίζω πάντως ότι για τα διεστραμμένα μου παιχνίδια χρειάζομαι μία υποτακτική εξαιρετικής νοητικής δύναμης. Πιστεύω ότι κάθε πτυχή που θέλω να εξετάσω στην υποτακτική μπορεί να πάψει να κρύβεται με την εφαρμογή της κατάλληλης λούπας. Επιπρόσθετα πιστεύω ότι η λούπα αυτή μπορεί να εφαρμοστεί για να κανεις την υποτακτική να σιχαθεί οτιδήποτε θέλεις.

Μπορείς λοιπον όχι μονο να δομήσεις έναν δεσμό, (έναν ενδιάμεσο δρόμο στην καθημερινότητά της), αλλά και στην εξάρτησή της, και στον τρόπο που έχει μάθει να λειτουργεί το μυαλό της.

Θεωρώ όμως σημαντικό πριν παίξει κανείς ολοκληρωμένο ένα τέτοιο παιχνίδι ότι πρέπει να έχει φτιάξει μία ρουτίνα ασφαλείας...κάτι σαν μπακ απ σε περίπτωση που η υποτακτική σπάσει κατά τη διάρκεια των υπολοίπων εφαρμογών... Αμφιβάλω για το αν θα λειτουργήσει εν τέλη το μπακ απ αν η υποτακτική σπάσει μέσα σε αυτή τη ρουτίνα...

Οπωσδήποτε ο κυνισμός βοηθάει σε τέτοιες περιπτώσεις , μιλάω όμως για χαρακτήρες που επιθυμούν να βιώσουν την ψευδαίσθηση της εξάρτησης.

Δηλαδη , αν μπει κανείς σε μία ρουτίνα η υποτακτική να παίζει μονο κατόπιν εντολής, κάποια στιγμή η υποτακτική θα χάσει την ικανότητα να παίζει χωρίς εντολή. Δεν θα ξέρει πότε πρέπει να νιώσει τι ακριβώς και μέχρι να ξαναβρεθεί στην κατάσταση να "ακούει" τον εαυτό της θα της πάρει πολύ χρονο... Εν ολίγοις με το micromanagement κόβουμε την επικοινωνία της υποτακτικής με τον αυθόρμητο εαυτό της και συνδέουμε τον αυθόρμητο εαυτό της στη δική μας και μόνο θέληση.
Η υποτακτική εν ολίγοις αποχωρίζεται κάθε ικανότητα απόφασης σε κάθε τομέα που της επιβάλουμε τις λούπες που θέλουμε.

Πως την κάνουμε να ξαναβρεί αυτόν τον δρόμο επικοινωνίας όταν έχει ολοκληρωθεί ο δεσμός που θέλαμε να φτιάξουμε και όταν πλέον το micromanagement δεν έχει άλλα να δώσει στη σχέση και πρέπει να περάσει στο επίπεδο που περιγράφει ο Arioch; Ή μηπως αυτη η πορεία θεωρείται ότι δεν έχει τέλος;

Uther
18-01-12, 23:47
Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις ξανατονίζω ότι το micromanagement (ΜΟΝΟ στα πλαίσια του BDSM) δεν κάνει για μένα και τη δική μου ψυχοσύνθεση και όχι πως όπου αυτό εξασκείται (πάντα στα πλαίσια του BDSM) είναι κάτι λάθος.

Όσον ωστόσο αφορά το εργασιακό είμαι κάθετος: Το micromanagement είναι ΚΑΚΟ πράγμα!Επειδή θεωρώ πως το micromanagement έχει σκοπό, (δηλαδη αρχή μέση και τέλος), θεωρώ ότι πρέπει να εξελίσσεται και να ολοκληρώνεται. Αλλιώς είναι απλά χαώδες και άτοπο σαν εφαρμογή. Αν και έχω περισσότερο τον ορισμό της Ντόρας στο μυαλό μου, παρά τον ορισμό που χρησιμοποιείς εσύ, θεωρώ ότι εν τέλη καταλήγεις να το αφαιρείς σιγά σιγά σαν πρακτική. Επίσης συμφωνώ ότι σε εργασιακό καθεστώς είναι εντελώς καταστροφικό και πάει ολόκληρη την επιχείρηση πίσω.

Stalker
19-01-12, 03:55
Το micromanagement ως ενασχοληση και διαρκης ελεγχος λεπτομερειων της καθημερινοτητας του υ,μπορει να δωσει λυσεις και να διορθωσει δυσλειτουργιες,οταν,λογω αδυναμιας του υ,η κοινη επιθυμια και οι απλες εντολες του Κ,δεν ειναι αρκετες.
Η ενταση δεν μπορει παρα να ειναι αντιστροφως αναλογη της διαρκειας εφαρμογης του.
Παρα το οτι θα βολευε διαφορετικα και προκειμενου να ειναι αποτελεσματικο,θα πρεπει να περιλαμβανει και κομματια της καθημερινοτητας του η που φαινομενικα
δεν απτονται της στοχευμενης δυσλειτουργιας,η και ολοκληρη την καθημερινοτητα του,αναλογα φυσικα με τη σοβαροτητα και τη δυσκολια του προς επιλυση προβληματος.
Σχεδον παντα ομως,προκυπτουν δυο μεγαλα ερωτηματικα.
Πρωτον το αν και κατα ποσον τα ευεργετικα αποτελεσματα του micromanagement θα συνεχισουν να υφιστανται μετα το περας της εφαρμογης του,το οποιο θα πρεπει να γινεται σταδιακα.
Δευτερον,αυτο που πολυ σωστα εθεσε η Uther,πως δηλαδη θα επιτευχθει η επαναφορα του υ σε θεση επικοινωνιας με τον αυθορμητο εαυτο του αλλα και στους προ της εφαρμογης,ρυθμους ελεγχου.
Νομιζω πως η όποια απαντηση μπορει να δοθει μονο κατα περιπτωση και με απαραιτητη προυποθεση για την όποια επιτυχια,την στενη,για να μην πω φυσικη και συχνη εως καθημερινη επαφη των δυο μελων της σχεσης.
Κατα την αποψη μου,οποιος νομιζει πως μπορει να εφαρμοσει το micromanagement και να εχει τα διαρκη αποτελεσματα που επιθυμει εξ αποστασεως,πλαναται πλανην οικτραν,οπως θα ελεγαν και οι παλιοι.
Καλο λοιπον ειναι,οταν και αν το επιχειρησουμε,να κραταμε μικρο καλαθι και να ειμαστε ετοιμοι να αρκεστουμε σε αυτα που αναφερει o thanasis.
Tην απολαυση του ελεγχου της καθημερινοτητας,την εμβαθυνση της σχεσης και την αισθηση της παρουσιας μας μεσω του ελεγχου που ασκουμε.
Δεν ειναι και λιγα,ουτε αμελητεα.Καθε αλλο.

gaby
19-01-12, 08:35
Έχανα τη δημιουργικότητά μου και την αίσθηση της προσφοράς και της κατεύθυνσης με το micromanagement αν και στην αρχή είναι πολύ ερωτικό, απολαυστικό και ... μια μορφή επιβεβαίωσης της σχέσης και των ανθρώπων μέσα στη σχέση. Νιώθω λίγο ότι είναι D/s (Κυριαρχία και υποταγή δηλαδή) μέσω Καπερναούμ.

Νομίζω ότι το θέλουν οι ιδιαίτερα ελεγκτικοί Κυρίαρχοι.

Παραμένει, πιστεύω, ένα πολύ καλό μέσο εκπαίδευσης στην ανταπόκριση στον έλεγχο, για όσο χρειάζεται αυτή η εκπαίδευση.

sklavina
19-01-12, 08:53
Πως την κάνουμε να ξαναβρεί αυτόν τον δρόμο επικοινωνίας όταν έχει ολοκληρωθεί ο δεσμός που θέλαμε να φτιάξουμε και όταν πλέον το micromanagement δεν έχει άλλα να δώσει στη σχέση και πρέπει να περάσει στο επίπεδο που περιγράφει ο Arioch; Ή μηπως αυτη η πορεία θεωρείται ότι δεν έχει τέλος;

Έχω την αίσθηση πως σκοπός του micromanagment είναι να εκπαιδεύσει,να πλάσει και να κατευθύνει την υποτακτική. Ο Κυριαρχος που το χρησιμοποιεί ως μέθοδο και αρέσκεται σε αυτό νομίζω πως με τη λήξη του θα περιμένει ως αποτέλεσμα να έχει μάθει να λειτουργεί κατ' αυτόν τρόπο από μόνη της πλέον. Αυτό είναι και το ζητούμενο του και όχι να περιμένει να ξαναεπιστρέψει στην πρώταιρη ατομικότητά της. Θεωρώ πως αν με τη ληξη του micromanagment η υποτακτική δεν έχει υιοθετησει τα στοιχεία εκείνα που είχε σκοπό ο Κύριος της, πως η πρακτική αυτή απέτυχε.

Uther
19-01-12, 08:59
Έχω την αίσθηση πως σκοπός του micromanagment είναι να εκπαιδεύσει,να πλάσει και να κατευθύνει την υποτακτική. Ο Κυριαρχος που το χρησιμοποιεί ως μέθοδο και αρέσκεται σε αυτό νομίζω πως με τη λήξη του θα περιμένει ως αποτέλεσμα να έχει μάθει να λειτουργεί κατ' αυτόν τρόπο από μόνη της πλέον. Αυτό είναι και το ζητούμενο του και όχι να περιμένει να ξαναεπιστρέψει στην πρώταιρη ατομικότητά της. Θεωρώ πως αν με τη ληξη του micromanagment η υποτακτική δεν έχει υιοθετησει τα στοιχεία εκείνα που είχε σκοπό ο Κύριος της, πως η πρακτική αυτή απέτυχε.Στην πρότερη ικανότητα αυθορμητισμού. Δηλαδη, στην ικανότητα ρύθμισης του αναπάντεχου ή στην ικανότητα προσαρμογής του όποιου προγράμματος.


....... για όσο χρειάζεται αυτή η εκπαίδευση. Συμφωνώ.

sklavina
19-01-12, 10:19
Στην πρότερη ικανότητα αυθορμητισμού. Δηλαδη, στην ικανότητα ρύθμισης του αναπάντεχου ή στην ικανότητα προσαρμογής του όποιου προγράμματος.

Χμ, αυτό εξαρτάται από τη χρήση του micromanagment του Κυριαρχου. Δε νομίζω πως σκοπός του θα ήταν να στερήσει τον αυθορμητισμό αλλά να τον βγάλλει προς τα έξω με τον σωστότερο τρόπο.

belongsToMystic
19-01-12, 14:42
Το micromanagement έχει να κάνει με 5-10 πράγματα που σου ζητάει ο Κυρίαρχος και αφορούν την καθημερινότητα π.χ. "το σπίτι θα σκουπίζεται τα Σάββατα" ή "τις μέρες με Champions League θα φοράς πράσινα" :D ή με μια λίστα από άπειρες εντολές που ορίζουν πώς κινείσαι, τι κάνεις, τι δεν κάνεις, πότε μιλάς, με ποιο πόδι κατεβαίνεις από το κρεβάτι, με ποιο ανεβαίνεις κ.ο.κ.?

Το πρώτο προσωπικά το βρίσκω χρήσιμο, γιατί έχω υπεραναλυτική σκέψη και μου συμβαίνει πολύ συχνά να βλέπω τις 56 όψεις ενός νομίσματος, οπότε και χάνομαι στα πιο απλά πράγματα.Ο Κύριος μου, όταν θέλει να γελάσει, μου βάζει ένα δίλλημα π.χ. "Και τώρα τι θα πιούμε? Καφέ ή τσάι?". Θα μείνω να Τον κοιτάω απορημένη, σχηματίζοντας γραφήματα στο μυαλό μου, με τα συν και πλην των ροφημάτων και στατιστική ανάλυση των προτιμήσεων Του με βάση την ώρα, τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος και τη διάθεσή Του. Το να μου πει "τα απογεύματα θα μου φτιάχνεις καφέ" με σώζει από πολλή χαμένη ενέργεια. Και είναι μεγάλη ευχαρίστηση μου να Τον βλέπω ικανοποιημένο, όταν υλοποιώ κάτι που μου ζητά, όσο απλό,καθημερινό, ταπεινό ή ακόμα και αστείο είναι αυτό.

Το δεύτερο... μου φαίνεται άσκοπο. Για ποιο λόγο να προγραμματίσεις έναν άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό, που να μετατραπεί σε μηχανή? Επίσης δεν είναι λίγο επικίνδυνο, μια υ να μάθει να ζει με τόσο ασφυκτικό πρόγραμμα, σχεδόν εκτελώντας έναν "αλγόριθμο ζωής", που (ω μη γένοιτο) βρεθεί χωρίς Κ, θα... κρασάρει?!

Just some thoughts...

sklavina
19-01-12, 15:34
Δε νομίζω πως έχει ιδιαίτερη σημασία αν το βλέπω σκόπιμο ή όχι, καλό ή κακό απο τη στιγμή που ο Κύριος μου κρίνει να το εφαρμόσει για τον οποιοδήποτε λόγο και για όσο νομίζει ...
Προσωπικά το θεωρώ ιδιαίτερα δύσκολο αλλά και απαραίτητο κατά την εκπαίδευση της υποτακτικής.

freyja
19-01-12, 17:27
Πρωτον το αν και κατα ποσον τα ευεργετικα αποτελεσματα του micromanagement θα συνεχισουν να υφιστανται μετα το περας της εφαρμογης του,το οποιο θα πρεπει να γινεται σταδιακα.
Δευτερον,αυτο που πολυ σωστα εθεσε η Uther,πως δηλαδη θα επιτευχθει η επαναφορα του υ σε θεση επικοινωνιας με τον αυθορμητο εαυτο του αλλα και στους προ της εφαρμογης,ρυθμους ελεγχου.

Θα προσπαθήσω να απαντήσω με παράδειγμα την δική μου περίπτωση. Τονίζοντας ότι είναι προσωπική εμπειρία και όχι φόρμουλα που μπορεί να εφαρμοστεί παντού.
Την πρώτη φορά που Κ χρησιμοποίησε το micromanagement ήταν για να αλλάξει τις διατροφικές μου συνήθειες και να με βάλει σε ένα πιο υγιεινό τρόπο ζωής.
Μετα από 6 μήνες που κύλησαν πολύ εύκολα, γιατί προσωπικά το το micromanagement έκανε την ζωή μου πολύ πιο εύκολη, άρχισε να ελαττώνει τον έλεγχο σταδιακά.
Η πρώτη αλλαγή ήταν ότι ενώ θα συνέχιζα να τρώω την προκαθορισμένη ώρα, θα έπρεπε να επιλέξω εγώ το φαγητό.
Αρχικά βραχυκύκλωσα, δεν ήξερα τι θέλω να φάω, μια φαινομενικά απλή επιλογή μου φαινόταν εξαιρετικά δύσκολη.
Τις επόμενες μέρες έγινε πιο εύκολο και ήμουν σε θέση να εξηγώ γιατί έκανα την κάθε επιλογή. Οι καινούργιες μου επιλογές γίνονταν και ακόμα γίνονται με βάση τις συνήθειες που μου χάραξε εκείνο το εξάμηνο.
Μπόρεσα δηλαδή μέσα από τον πλήρη έλεγχο να αλλάξω συνήθειες με μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα.

cad
19-01-12, 17:50
Ευχαρίστως: Στη δική μου οπτική όσο ασχολείσαι με το micromanagement κινδυνεύεις να χάσεις το big picture για χάρη του οποίου είσαι και ο manager του "οτιδήποτε". Στην δουλειά, το να μικρομανατζάρω σημαίνει ότι παράλληλα με τις δικές μου ασχολίες ασχολούμαι και με τις εργασίες αυτών που δουλεύουν υπό εμένα είτε γιατί δεν τους εμπιστεύομαι είτε γιατί απλά είμαι φύσει ανακατωσούρας. Αυτό τελικά επιφέρει μπλεξίματα σχετικά με τους ρόλους του καθενός συν το γεγονός ότι είναι γνωστό τι συμβαίνει όταν μπαίνουν πολλά καρπούζια κάτω από μια μασχάλη.

Το ίδιο ισχύει και για την D/s σχέση. Η s είναι για να υπηρετεί εμένα και όχι εγώ εκείνη. Απεχθάνομαι να μπαίνω σε ανούσιες λεπτομέρειες αναλώνοντας χρόνο για πραγματάκια που μπορεί κάλλιστα η ίδια να τα κάνει μόνη της χωρίς να χρειάζεται κάθε τρεις και λίγο επεμβάσεις από εμένα (δηλαδή micromanagent)

Ακριβώς έτσι!

cad
19-01-12, 17:50
Τότε έχουμε διαφορετικό ορισμό του micromanagement γιατί οι τυχαίοι έλεγχοι δεν είναι μέρος αυτού. Micromanagement σημαίνει να ανακατεύεσαι και να αναλώνεις το χρόνο σου σε λεπτομέρειες είτε γιατί έτσι είσαι (και αυτοί που είναι έτσι ΔΕΝ κάνουν για managers όσον αφορά τουλάχιστον το εργασιακό) είτε γιατί δεν εμπιστεύεσαι τους κάτω ότι μπορούν να κάνουν αυτό που τους έχει ανατεθεί. Όπως είχα ξαναγράψει loose-loose.

Ξανά ακριβώς έτσι!

cad
19-01-12, 17:54
Αυτό γίνεται στον κόσμο του Steve Jobs. Στον δικό μας κόσμο, ο κώδικας τιμής επιτρέπει στον Κ να εμπιστεύεται σχεδόν απεριόριστα τη σκλάβα του ή την υποτακτική του...Τα αληθινά Υ δεν υποκρίνονται και δεν λένε ψέματα γιατί αυτό θα υπονόμευε την απόλαυσή τους...

Γι' αυτό δεν χρειάζεται αυτό που ορίζεται σαν micromanagement! Το άλλο που λες δεν είναι αυτό που εννοεί ο Arioch κι εγώ. Είναι θέμα ορισμού βέβαια...
Ένα είναι το micromanagement... Κάτι σαν το ΚΚΕ ένα πράμα... Πώς λένε... Ένα ειν' το κόμμα? Έτσι! λολ

cad
19-01-12, 17:58
Και κάτι άλλο... Για μένα micromanagement σημαίνει ελαττωματικότητα. Και των δύο μερών!
Αν βέβαια τους αρέσει αυτωνώνανε εμένα λόγος δεν μου πέφτει...

Uther
19-01-12, 19:58
Και κάτι άλλο... Για μένα micromanagement σημαίνει ελαττωματικότητα. Και των δύο μερών!
Αν βέβαια τους αρέσει αυτωνώνανε εμένα λόγος δεν μου πέφτει...
Το φετιχ είναι φετιχ...και εκτός αυτου όλοι περνάμε απο στάδια εξέλιξης..

dora_salonica
19-01-12, 20:31
Επιπρόσθετα πιστεύω ότι η λούπα αυτή μπορεί να εφαρμοστεί για να κανεις την υποτακτική να σιχαθεί οτιδήποτε θέλεις.

Ακόμη και τον οργασμό (μου το έκαναν, πριν πολλά χρόνια, λολ).


Οπωσδήποτε ο κυνισμός βοηθάει σε τέτοιες περιπτώσεις , μιλάω όμως για χαρακτήρες που επιθυμούν να βιώσουν την ψευδαίσθηση της εξάρτησης.

Η εξάρτηση δεν είναι ψευδαίσθηση γι αυτόν που τη βιώνει.


Δηλαδη , αν μπει κανείς σε μία ρουτίνα η υποτακτική να παίζει μονο κατόπιν εντολής, κάποια στιγμή η υποτακτική θα χάσει την ικανότητα να παίζει χωρίς εντολή. Δεν θα ξέρει πότε πρέπει να νιώσει τι ακριβώς και μέχρι να ξαναβρεθεί στην κατάσταση να "ακούει" τον εαυτό της θα της πάρει πολύ χρονο... Εν ολίγοις με το micromanagement κόβουμε την επικοινωνία της υποτακτικής με τον αυθόρμητο εαυτό της και συνδέουμε τον αυθόρμητο εαυτό της στη δική μας και μόνο θέληση.
Η υποτακτική εν ολίγοις αποχωρίζεται κάθε ικανότητα απόφασης σε κάθε τομέα που της επιβάλουμε τις λούπες που θέλουμε.

Έτσι ακριβώς. Για παράδειγμα μπορείς να χρησιμοποιήσεις τεχνικές του classical conditioning για τον οργασμό της - βρε μανία μα τους οργασμούς εγώ...:smug:

Αλλά έχω την άποψη ότι το micromanagement είναι αρκετά διαφορετικό, αφού ρυθμίζει τις διαδικαστικές λεπτομέρειες της καθημερινότητας με τρόπο που διασφαλίζει την αίσθηση της κτήσης εκατέρωθεν.


Πως την κάνουμε να ξαναβρεί αυτόν τον δρόμο επικοινωνίας όταν έχει ολοκληρωθεί ο δεσμός που θέλαμε να φτιάξουμε και όταν πλέον το micromanagement δεν έχει άλλα να δώσει...

Σταδιακά.


Όσον ωστόσο αφορά το εργασιακό είμαι κάθετος: Το micromanagement είναι ΚΑΚΟ πράγμα!

To micromanagement είναι απαραίτητο σε όλες τις εργασίες που αφορούν διαδικασία ρουτίνας, όπως στις τράπεζες για παράδειγμα, έτσι ώστε να αποφεύγονται τα λάθη. Το ίδιο γίνεται και στο assembly line στα εργοστάσια. Είναι βέβαια προτιμότερο να χρησιμοποιούνται μηχανές για τέτοιες εργασίες, διότι οι μηχανές δεν κάνουν λάθη.


Το micromanagement έχει να κάνει με 5-10 πράγματα που σου ζητάει ο Κυρίαρχος και αφορούν την καθημερινότητα π.χ. "το σπίτι θα σκουπίζεται τα Σάββατα" ή "τις μέρες με Champions League θα φοράς πράσινα" :D ή με μια λίστα από άπειρες εντολές που ορίζουν πώς κινείσαι, τι κάνεις, τι δεν κάνεις, πότε μιλάς, με ποιο πόδι κατεβαίνεις από το κρεβάτι, με ποιο ανεβαίνεις κ.ο.κ.?

Κυρίως το πρώτο, κατά την άποψή μου, και πολύ σωστή η τοποθέτησή σου γενικότερα. Θα μπορούσε ο Κύριος να δώσει έναν μικρό κατάλογο από εντολές που θα ρυθμίζουν την καθημερινότητα. Δέκα κανόνες αρκούν. Παράδειγμα:

1. Διαιτολόγιο συγκεκριμένο με καθορισμένο ωράριο.
2. Ενάμισι λίτρο νερό την ημέρα, 3 φλιτζάνια καφέ μάξιμουμ, απεριόριστο τσάι, ένα ποτήρι γάλα και τέρμα.
3. Χρήση της τουαλέτας ανά τρίωρο για ούρηση, αφόδευση ελεύθερη. Ούρα επιτρέπονται μόνο σε ειδική λεκάνη, μετά αδειάζονται στην ανθρώπινη τουαλέτα. Το σκούπισμα μετά την αφόδευση αποτελεί προνόμιο που μπορεί ο Κύριος να αποσύρει όταν το Υ τον δυσαρεστεί.
4. Τα ρούχα θα είναι πάντα κομψά και θηλυκά. Απαγορεύεται το παντελόνι, τα ίσια παπούτσια, το καλσόν και το βρακάκι. Επιτρέπεται στηθόδεσμος, παπούτσια με χαμηλό τακούνι και κάλτσες σιλικόνης.
5. Το Υ θα κοιμάται πάντα γυμνό φορώντας το κολάρο του. Θα πηγαίνει για ύπνο κάθε βράδυ στις 10.30 και θα ξυπνάει στις 7 το πρωί.
6. Άδεια οργασμού θα δίνεται κατά περίπτωση.

Και μπορεί να συνεχιστεί ο κατάλογος κατά βούληση, όσον αφορά το καθάρισμα του σπιτιού, τη διασκέδαση, τη χρήση του Ίντερνετ, τη χρήση των επίπλων κλπ. Παίρνει 5 λεπτά να συνταχθεί ένας τέτοιος κατάλογος και είναι πολύ εύκολο να ελέγχεται πότε πότε. Φρονώ ότι δεν βλάπτει κανέναν σε τίποτα, απλά είναι μία ιδιαιτερότητα στην οποία δεν θέλουν να εντρυφήσουν όλοι. Φρονώ επίσης ότι καλό είναι οι σχέσεις να εξελίσσονται και να μην κολλούν σε σχήματα του σχετίζεσθαι, τα οποία κάποτε σταματούν να είναι απολαυστικά ή χρήσιμα.

belongsToMystic
20-01-12, 01:44
Δε νομίζω πως έχει ιδιαίτερη σημασία αν το βλέπω σκόπιμο ή όχι, καλό ή κακό απο τη στιγμή που ο Κύριος μου κρίνει να το εφαρμόσει για τον οποιοδήποτε λόγο και για όσο νομίζει ...

Εντάξει, μπορώ να κρίνω αν είναι χρήσιμο ή σκόπιμο ή μου κάνει καλό ή μου φαίνεται ακατόρθωτο, αλλά δεν είναι απαραίτητο να γίνει αποδεκτή η άποψή μου από τον καθένα, πόσο μάλλον από τον Κύριό μου. :-)

@dora: Thanx!

Uther
20-01-12, 09:20
Το micromanagement έχει να κάνει με 5-10 πράγματα που σου ζητάει ο Κυρίαρχος και αφορούν την καθημερινότητα π.χ. "το σπίτι θα σκουπίζεται τα Σάββατα" ή "τις μέρες με Champions League θα φοράς πράσινα" :D ή με μια λίστα από άπειρες εντολές που ορίζουν πώς κινείσαι, τι κάνεις, τι δεν κάνεις, πότε μιλάς, με ποιο πόδι κατεβαίνεις από το κρεβάτι, με ποιο ανεβαίνεις κ.ο.κ.?

Το πρώτο προσωπικά το βρίσκω χρήσιμο, γιατί έχω υπεραναλυτική σκέψη και μου συμβαίνει πολύ συχνά να βλέπω τις 56 όψεις ενός νομίσματος, οπότε και χάνομαι στα πιο απλά πράγματα.Ο Κύριος μου, όταν θέλει να γελάσει, μου βάζει ένα δίλλημα π.χ. "Και τώρα τι θα πιούμε? Καφέ ή τσάι?". Θα μείνω να Τον κοιτάω απορημένη, σχηματίζοντας γραφήματα στο μυαλό μου, με τα συν και πλην των ροφημάτων και στατιστική ανάλυση των προτιμήσεων Του με βάση την ώρα, τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος και τη διάθεσή Του. Το να μου πει "τα απογεύματα θα μου φτιάχνεις καφέ" με σώζει από πολλή χαμένη ενέργεια. Και είναι μεγάλη ευχαρίστηση μου να Τον βλέπω ικανοποιημένο, όταν υλοποιώ κάτι που μου ζητά, όσο απλό,καθημερινό, ταπεινό ή ακόμα και αστείο είναι αυτό.

Το δεύτερο... μου φαίνεται άσκοπο. Για ποιο λόγο να προγραμματίσεις έναν άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό, που να μετατραπεί σε μηχανή? Επίσης δεν είναι λίγο επικίνδυνο, μια υ να μάθει να ζει με τόσο ασφυκτικό πρόγραμμα, σχεδόν εκτελώντας έναν "αλγόριθμο ζωής", που (ω μη γένοιτο) βρεθεί χωρίς Κ, θα... κρασάρει?!

Just some thoughts...Νομίζω οτι η λίστα, ο τρόπος, οι λεπτομέριες, ακομα και το αν τελικά θα χρειαστεί να γινει με τέτοιο ύφος ή απλά ως μια καθαρή διάταξη των θέλω ή των συμβουλών του/της Κ είναι καθαρά θέμα ζευγαριού. Ξέρω αρκετά υ που δεν μπορουν να εκτελέσουν και να προγραμματιστούν ούτε στα μισα και αποσυντονίζονται κατευθείαν με την πρώτη αναποδιά. Τον προγραμματίζεις για να γινει διαχειρίσιμη η σχέση, η επαφή, η ανάγκη του να δοθεί χωρίς να φοβάται πως θα πάψει να ειναι λειτουργικό, το προγραμματίζεις γιατι πρόκειται να το αποδομήσεις και αυτό δεν θα επηρεάσει μονο τον συναισθηματικό του κόσμο, και δεν ειμαστε στο σχολείο πλέον.. έχουμε και υποχρεώσεις .. Το προγραμματίζεις στα βασικά για να μπορέσει να αφήσει τα υπόλοιπα να αναδυθούν... Το προγραμματίζεις για χίλιους δύο λόγους αναλογα το άτομο και τις ανάγκες που προκύπτουν...

Absinthe
20-01-12, 10:29
micromanagement...hm...

μου θυμίζει σκηνές από την ταινία ' Η Γραμματέας' , όπου έπρεπε κατόπιν εντολής να φάει τρία μπιζέλια, 1 κουταλιά πουρέ και παγωτό όσο θέλει...

μπορώ να το κατανοήσω μόνο σε πλαίσια παιχνιδιού μία στο τόσο, δεν ξέρω αν θα το άντεχα ή θα το δεχόμουν για παραπάνω...

δεν κατανοώ μια τέτοια διαχείριση, θεωρώ πως μακροπρόθεσμα κάνει δυστυχισμένα και τα δύο μέρη, και επιπλέον δεν το θεωρώ υγιές.

αυτά.

υ.γ: my personal opinion.

gaby
20-01-12, 19:30
Για ποιο λόγο να προγραμματίσεις έναν άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό, που να μετατραπεί σε μηχανή?
Για λόγους διέγερσης του Κυρίαρχου και εστίασης της υποτακτικής, η οποία επίσης το απολαμβάνει.

Επίσης δεν είναι λίγο επικίνδυνο, μια υ να μάθει να ζει με τόσο ασφυκτικό πρόγραμμα, σχεδόν εκτελώντας έναν "αλγόριθμο ζωής", που (ω μη γένοιτο) βρεθεί χωρίς Κ, θα... κρασάρει?!
Εξαιρετική παρομοίωση :) Ένας αλγόριθμος ελέγχου, πειθαρχίας / υπακοής και ηδονής μέσα από αυτά, ένα μόνιμο προκαταρκτικό ζέσταμα για session.

Έχω την άποψη ότι καταρρέει κάποια όταν βρεθεί αδέσποτη για λόγους καθαρά συναισθηματικούς. Λίγο ως αρκετά πιο έντονα απ ότι θα κατέρρεε από έρωτα, γιατί στ αλήθεια χάνει το έδαφος κάτω απ τα πόδια της όταν βρεθεί μόνη. Μόνο που έχω διαπιστώσει ότι για μένα δεν έκανε τη ζημιά το micromanagement. Αν είναι μόνον αυτό και χαθεί, μάλλον ανακούφιση θα νιώσει η υποτακτική ή σεξουαλικό κενό ή ανακούφιση και σεξουαλικό κενό μαζί.

Έπειτα, τίποτα δεν εμποδίζει την υποτακτική να κρατήσει κάποια στοιχεία του "αλγορίθμου" και ούσα αδέσποτη :)

dora_salonica
21-01-12, 20:40
Έχω την άποψη ότι καταρρέει κάποια όταν βρεθεί αδέσποτη για λόγους καθαρά συναισθηματικούς. Λίγο ως αρκετά πιο έντονα απ ότι θα κατέρρεε από έρωτα, γιατί στ αλήθεια χάνει το έδαφος κάτω απ τα πόδια της όταν βρεθεί μόνη. Μόνο που έχω διαπιστώσει ότι για μένα δεν έκανε τη ζημιά το micromanagement.

Κι εγώ έτσι ακριβώς το πέρασα, δεν ήταν το micromanagement που μου έλειψε, γύρισα μετά χαράς στον συνήθη παρορμητικό και χαοτικό εαυτό μου, όπου μπορώ ναα φάω για μεσημεριανό στραγάλια και ζαχαρωτά και να νιώθω ότι όλα καλά, αφού γέμισε το στομάχι μου...

Είναι υπαρξιακό το κενό που νιώθω όποτε μένω αδέσποτη. Σαν να είμαι ο δορυφόρος ενός ήλιου που χάθηκε, σαν να έμεινα μόνη να στροβιλίζομαι άσκοπα στο διάστημα...