PDA

Επιστροφή στο Forum : Η Μαρίνα της θάλασσας



dora_salonica
22-02-14, 15:01
Η ιστορία αυτή αποτελεί την συνέχεια του βιβλίου μου με τίτλο «Το Μαγειρείο των Αισθήσεων», που πρόκειται να εκδοθεί εντός των ημερών από τον Κέδρο, και το οποίο έγραψα μαζί με γνωστό γευσιγνώστη της Βορείου Ελλάδος.

«Η Μαρίνα της θάλασσας» είναι η ιστορία της αφηγήτριας και του κεντρικού ήρωα του βιβλίου, ενός ζωγράφου που αγαπάει το καλό φαγητό και τις γυναίκες. Οι μπιντιεσεμικές αποχρώσεις που θα παρατηρήσετε, έχουν δοθεί για χάρη των μελών του φόρουμ, προς τους οποίους το κείμενο αυτό αποτελεί δώρο.

Επειδή την γράψαμε από κοινού, μαζί με τον αγαπημένο μου φίλο espimain:), θα ανεβάζουμε εναλλάξ τα κομμάτια που συνθέτουν την αφήγηση.

Ελπίζουμε να σας αρέσει.:)

.................................................. ...

Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

http://www.youtube.com/watch?v=tpo2430b7Ek

Το τελευταίο φως του ήλιου πάλευε ακόμη με τις σκιές που είχαν αρχίσει να αναδύονται μέσα στο μισοσκότεινο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Σύντομα θα νύχτωνε και ένα ελαφρύ αεράκι ήδη ανέμιζε τις λευκές κουρτίνες μπροστά στην μπαλκονόπορτα. Και πιο πέρα η θάλασσα, με χρώμα σκούρο μπλε και μικρά αφρίζοντα κύματα, προμήνυε ένα δροσερό βράδυ στο νησί.

Είχε περάσει η ώρα και η Μαρίνα έπρεπε να ξεκινήσει, αν δεν ήθελε να αργήσει στο ραντεβού της. Έριξε μια τελευταία ματιά στη σιλουέτα της στον καθρέφτη. Παρέμενε πάντα λεπτή, με μακριά καστανά μαλλιά ως τους ώμους, και μία σχεδόν εύθραυστη φιγούρα που σε καλούσε να την αγκαλιάσεις.

Για την αποψινή βραδιά είχε βάλει τα δυνατά της να ντυθεί όσο πιο απλά και κομψά μπορούσε. Φορούσε μία μακριά μαύρη φούστα, με ένα λεπτό μαύρο τούλι να προεξέχει από τον ποδόγυρο. Η μόδα είχε επιστρέψει στον ρομαντισμό παλαιότερων χρόνων και η Μαρίνα βρισκόταν στο στοιχείο της. Ένα απλό μπλουζάκι στο χρώμα της ώχρας, με χαμηλό ντεκολτέ, αναδείκνυε τα γήινα χρώματα της κοπέλας, το σταρένιο της δέρμα, τα καστανά της μάτια που τα πλαισίωναν μακριές βλεφαρίδες, το διακριτικό της μακιγιάζ, με το απαλό ρουζ στα μάγουλα. Δεν είχε φορέσει κραγιόν, αλλά τα χείλη της ήταν σαρκώδη, αισθησιακά, μία υπόσχεση ανομολόγητων απολαύσεων. Το σύνολο ολοκλήρωναν τα καφέ σανδάλια με τα χρυσά λουράκια, που κούμπωναν γύρω από τους αστραγάλους της.

Αυτό θα ήταν το πρώτο της ραντεβού με τον Απόστολο. Είχε προηγηθεί βέβαια η νύχτα που είχαν περάσει μαζί στο κατάστρωμα του πλοίου προς το νησί, όπου της είχε διηγηθεί όλη του τη ζωή. Της είχε μιλήσει για τις γυναίκες που είχαν περάσει από τη ζωή του, για όλες τις γυναίκες που είχε κάποτε ερωτευθεί, ζωγραφίζοντας τα ζωντανά τους πορτραίτα με τόση αγάπη για όσα έζησε και ένιωσε μαζί τους, που παρόμοια η Μαρίνα δεν είχε συναντήσει ποτέ σε άντρα. Οι περισσότεροι μιλούσαν με περιφρόνηση ή πίκρα για όσα είχαν περάσει και είχαν χαθεί, σαν να τους χρωστούσε η ζωή την αφθαρσία του έρωτα, σαν να δικαιούταν κανείς το ατελεύτητο.

Η Μαρίνα ήδη ένιωθε το γνωστό σκίρτημα μέσα της. Βρισκόταν στα πρόθυρα ενός έρωτα, μ’ αυτόν τον ιδιαίτερο άντρα, έναν άντρα που είχε εμφανιστεί τυχαία στη ζωή της, από το πουθενά, την πιο κατάλληλη στιγμή. Ίσως να της τον είχε στείλει η αγαπημένη της θάλασσα. Ή ακόμη και ο νεκρός της πατέρας, που ήθελε κάποιον δίπλα στην Μαρίνα του, στη μικρή του Μαρίνα, που τόσο είχε ανάγκη το αγκάλιασμα και τόσο της είχε λείψει τον τελευταίο καιρό.

Θυμήθηκε το τραγούδι που της έβαζε να ακούσει ο πατέρας της όταν ήταν παιδί κι εκείνη δεν ήθελε ακόμη να κοιμηθεί. Και αρνούνταν και φώναζε και γκρίνιαζε, θέλοντας να μείνει λίγο ακόμη μαζί του, μην αντέχοντας την απουσία του. Την έπαιρνε τότε αγκαλιά και βάδιζε πάνω κάτω στο σαλόνι, ακούγοντας από το παλιό πικάπ το τραγούδι που είχε το όνομά της, μέχρι που την έπαιρνε ο ύπνος. Και πιο γλυκό ύπνο δεν είχε κάνει ποτέ ξανά, από τότε…

Δώσε μου δυόσμο να μυρίσω
λουίζα και βασιλικό
μαζί μ’ αυτά να σε φιλήσω
και τι να πρωτοθυμηθώ…

Τίναξε τα μαλλιά της και προσπάθησε να καθαρίσει το μυαλό της από τις απρόσμενες σκέψεις που την τυραννούσαν απόψε. Ήθελε να είναι όσο πιο συγκροτημένη γινόταν αυτή τη βραδιά. Θα δειπνούσε μαζί με τον Απόστολο, στο εστιατόριο ενός καλού του φίλου, σε κάποια παραλία του νησιού. Της είχε υποσχεθεί ένα αλλιώτικο δείπνο, κάτι ξεχωριστό. Κάτι που να της ταιριάζει όσο τα βότσαλα ταιριάζουν σε θαλασσινό νερό, να της ταιριάζει όσο τα όστρακα στα μαλλιά της.

Θα ήταν άραγε το ίδιο τρυφερός ως εραστής, όσο ήταν τα λόγια του; Θα ήταν τόσο συγκλονιστικός ο έρωτας μαζί του, όσο και οι ιστορίες του για τις γυναίκες της ζωής του; Και κυρίως, θα την ήθελε και αυτός, όσο τον ήθελε κι εκείνη;

Η τελευταία ερώτηση έμεινε να αντηχεί μέσα της. Αναστέναξε και έκλεισε την πόρτα πίσω της, αφήνοντας στο δωμάτιο του ξενοδοχείου το αμυδρό της άρωμα. Ήταν το άρωμα των ανεκπλήρωτων πόθων, όμως η Μαρίνα ακόμη δεν το ήξερε αυτό.

Θα το μάθαινε πολύ σύντομα.

(Συνεχίζεται)

MillaMou
22-02-14, 18:13
Καλογραμμένο, κλιμακωτό και πολλά υποσχόμενο...

dora_salonica
22-02-14, 20:54
Καλογραμμένο, κλιμακωτό και πολλά υποσχόμενο... Σ' ευχαριστώ.:)

clarisse
23-02-14, 13:26
Θυμήθηκε το τραγούδι που της έβαζε να ακούσει ο πατέρας της όταν ήταν παιδί κι εκείνη δεν ήθελε ακόμη να κοιμηθεί. Και αρνούνταν και φώναζε και γκρίνιαζε, θέλοντας να μείνει λίγο ακόμη μαζί του, μην αντέχοντας την απουσία του. Την έπαιρνε τότε αγκαλιά και βάδιζε πάνω κάτω στο σαλόνι, ακούγοντας από το παλιό πικάπ το τραγούδι που είχε το όνομά της, μέχρι που την έπαιρνε ο ύπνος. Και πιο γλυκό ύπνο δεν είχε κάνει ποτέ ξανά, από τότε… Μου άρεσε πολύ η εικόνα του πατέρα που είναι σαν να έχει σημαδέψει την ηρωίδα. Νομίζω πως υπάρχουν πολλές υποτακτικές που ψάχνουν μία BDSM σχέση που να καλύψει την απουσία του πατέρα. Για μένα πάντως ισχύει.

Emiris
23-02-14, 17:53
Espimain μην τεμπελιάζεις!!!!

Περιμένουμε. :apple:

espimain
23-02-14, 18:24
Σύντομα η συνέχεια.
Πολύ σύντομα. :)

Rompe
25-02-14, 18:48
Πολύ καλό.

espimain
27-02-14, 18:00
Ο Απόστολος έβαζε τις τελευταίες πινελιές στο μενού που είχε επιλέξει για την αποψινή βραδιά. Ο παλιός του φίλος ο Αρτέμης, ιδιοκτήτης και σεφ ενός από τα καλύτερα εστιατόρια του νησιού, τις γνωστές «Μικρές Κυκλάδες», του είχε παραχωρήσει την κουζίνα του το απόγευμα, όταν η πελατεία είχε κάπως λιγοστέψει, για να μπορέσει να ετοιμάσει το δείπνο που είχε στο μυαλό του για την Μαρίνα.

Ήταν λίγο πριν τις 8 το βράδυ, όταν ο Απόστολος στάθηκε ικανοποιημένος δίπλα στον πάγκο προετοιμασίας. Ο Αρτέμης ετοίμαζε λίγο πιο πέρα τα δικά του πιάτα, ρίχνοντας όμως κρυφές ματιές θαυμασμού στον δεξιοτέχνη συνάδελφο από τη Θεσσαλονίκη, που είχε δημιουργήσει ένα θεσπέσιο δείπνο, με μερικές απλές κινήσεις, χρησιμοποιώντας τα πιο φρέσκα και απλά υλικά της ελληνικής θάλασσας και της ελληνικής γης.

Ο Απόστολος ήταν βέβαιος ότι το συγκεκριμένο μενού θα έβρισκε αντίκρισμα στη νεαρή συγγραφέα, που τόσο τον είχε γοητεύσει με την λεπτότητα και διακριτικότητά της. Ήταν και κάτι άλλο όμως που τον είχε προσελκύσει σ΄ εκείνη. Φαινόταν ευάλωτη, με ένα είδος τρυφερότητας που ξεχώριζε σε κάθε της κίνηση, σε κάθε της λέξη. Ποτέ στη ζωή του ο Απόστολος δεν είχε καταφέρει να αντισταθεί σ' αυτή την ... αθωότητα, ναι, αυτό ήταν, αθωότητα. Συνειδητοποίησε ότι με όλες τις γυναίκες της ζωής του, ακόμη και με την πρώτη του, εκείνη την εκρηκτική ζωντοχήρα, την κυρία Κική, ήταν πάντα η αθωότητα αυτό που τον διέγειρε. Γιατί ακόμη κι εκείνη, η τόσο έμπειρη γυναίκα, με τα υπέροχα διπλά κανόνια που είχαν κάνει όλη την Διοικητηρίου να αναστενάζει, χαρακτηριζόταν από την απουσία κάθε ιδιοτέλειας, από ένα συγκινητικό άνοιγμα εμπιστοσύνης, που λειτουργούσε σαν το τέλειο αφροδισιακό.

Τώρα που το σκεφτόταν καλύτερα, αυτή η αθωότητα ήταν και η κεντρική ιδέα του αποψινού μενού για την Μαρίνα. Είχε συνθέσει το δείπνο σαν σε όνειρο, παραδομένος στη γνωστή νηφάλια μέθη που του προκαλούσε πάντα η απρόσμενη πιθανότητα ενός νέου έρωτα. Μέσα από την ολονύκτια συζήτησή τους, στο κατάστρωμα του πλοίου, είχε καταλάβει ότι αυτή η ευφυής νέα γυναίκα, που έδινε την εντύπωση ότι φοβόταν τόσο πολύ τα μελλούμενα, είχε κλειστεί στον εαυτό της σαν να ήταν ένα πλάσμα της θάλασσας, σαν να ήταν ένα ον φτιαγμένο από σάρκα τρυφερή, αποπνέουσα φρεσκάδα και αρμύρα. Η κοπέλα τα είχε καταφέρει και είχε παγιδευτεί μόνη της μέσα σε ένα σκληρό συναισθηματικό κέλυφος, τόσο αδιαπέραστο, που ο Απόστολος δεν ήξερε αν θα μπορούσε ποτέ να το προσπελάσει.

Έπρεπε να είναι προσεκτικός μαζί της. Ήξερε ότι υπάρχουν γυναίκες τόσο εύθραυστες, που όταν επιχειρήσει κανείς να τους αφαιρέσει το προστατευτικό τους κέλυφος, εκείνες προτιμούν να χαθούν μαζί με αυτό. Αν το έσπαγε σε χίλια κομμάτια, η Μαρίνα θα έσπαγε ίσως κι εκείνη. Έπρεπε λοιπόν να την αντιμετωπίσει διαφορετικά, με πολλή προσοχή, όπως ένας μάγειρας χειρίζεται τα οστρακόδερμα για να τα αναγκάσει να απογυμνωθούν μόνα τους, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Η Μαρίνα έπρεπε να παραδοθεί στα χέρια του με την δική της θέληση. Όταν θα γινόταν αυτό, εκείνος θα αντικαθιστούσε το σκληρό κέλυφος προστασίας της με την δική του συναισθηματική σταθερότητα, που θα την προστάτευε εξίσου καλά, αν όχι καλύτερα, επιτρέποντάς της όμως ταυτόχρονα να σχετίζεται, να κάνει έρωτα, να αγαπάει.

Με αυτά λοιπόν να πλανώνται στο νου του, είχε συλλάβει την σύνθεση του γεύματος. Είχε φροντίσει να μην συμπεριλάβει στο μενού τίποτε βαρύ, τίποτε που να είναι αταίριαστο στην φρεσκάδα και απλότητα της νέας κοπέλας, τίποτε που να είναι αταίριαστο στην αυθεντικότητα του νησιού. Επρόκειτο για ένα ελαφρύ μενού, εποχιακό, εντυπωσιακό, νόστιμο και λιτό.

Και αποτελούνταν βέβαια - από τι άλλο; - από οστρακόδερμα.

(Συνεχίζεται)

Emiris
27-02-14, 18:49
Μπράβο σας!
Το πάτε πολύ καλά!

MasterAndreas
27-02-14, 19:23
Ούτε συνταγή, ούτε κοκό ακόμα.....έχει όμως μια πολύ αισθησιακή ατμόσφαιρα δημιουργήσει το ζεύγος. Espimain, είμαι λιχούδης γδύσε τα μύδια επιτέλους λεβέντη μου.....

espimain
27-02-14, 20:07
Ανδρέα σου αρέσουν τα μύδια ;;;;;;;;;;;;;;

Rompe
27-02-14, 20:16
Είναι καλογραμμένο αλλα λίγο υπερβολικό. Κανείς δεν κάνει στην πραγματικότητα τόσο περίπλοκες σκέψεις. Θα προτιμούσα κάτι πιο ρεαλιστικό και με μικρότερες δόσεις γυναικείας ψυχανάλησης, γιατί το να έχεις υπεραναλύσει εξ αρχής έναν άνθρωπο οδηγεί στο να χάσεις το ενδιαφέρον σου.

MasterAndreas
27-02-14, 21:33
Ανδρέα σου αρέσουν τα μύδια ;;;;;;;;;;;;;;

Τα θηλυκά μόνο espimain:loyal:

dora_salonica
01-03-14, 18:02
Είναι καλογραμμένο αλλα λίγο υπερβολικό. Κανείς δεν κάνει στην πραγματικότητα τόσο περίπλοκες σκέψεις. Θα προτιμούσα κάτι πιο ρεαλιστικό και με μικρότερες δόσεις γυναικείας ψυχανάλησης, γιατί το να έχεις υπεραναλύσει εξ αρχής έναν άνθρωπο οδηγεί στο να χάσεις το ενδιαφέρον σου.

Προφανώς κάποιοι εξ ημών, που ασχολούμαστε ουσιαστικά με το D/s, κάνουμε τις αναλύσεις μας πριν εισέλθουμε σε μία σχέση.:) Και αυτή είναι και η τεράστια διαφορά μας από τον βανίλλα κόσμο.:)

Το ενδιαφέρον ενός μπιντιεσέμερ εκεί ακριβώς έγκεται, στην ορθή διάγνωση εξ αρχής του υλικού το οποίο του προσφέρεται, στην απόφασή του, που βασίζεται στο αν θα μπορέσει να είναι με κάποιο τρόπο χρήσιμος στην αναδόμησή του, και τέλος στην επιλογή της ορθής δοσολόγησης των παρεμβάσεών του. Ένας Κυρίαρχος επιθυμεί αυτήν ακριβώς την επικοινωνία με την επιλεγμένη σύντροφο. Και αυτό επιθυμεί και εκείνη (είτε το ξέρει είτε όχι...):)

Αφού δεν τόχεις βρε Rompe, γιατί το προσπαθείς;:)

Rompe
01-03-14, 18:20
Kαμία διαφορά δεν υπάρχει με τον βανίλλα κόσμο όπως το εννοείς. Υπάρχουν άπειρα σεξουαλικά βίτσια και προτιμήσεις ανάλογα με τον άνθρωπο, δεν υπάρχουν "κουτάκια". Εγώ απλώς είπα ότι όλη αυτή η υπερανάλυση και ο ρομαντισμός καλλιεργούνται στην πορεία και όχι τόσο εξαρχής. Αυτό είναι το σύνηθες, φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Επίσης, οι άνθρωποι δεν κατηγοριοποιούνται μόνο με βάση το τι τους καυλώνει, ειδάλλως θα μπορούσα να φτιάξω χιλιάδες φανταστικές υποκατηγορίες ανθρώπων ανάλογα με τα διαφορετικά χαρακτηριστικά του καθενός. Επίσης, δεν είπα ότι δεν μου άρεσε η ιστορία αλλά στο δεύτερο μέρος βρήκα τις σκέψεις του κυρίου λίγο υπερβολικές, όχι τόσο ρεαλιστικές δηλαδή. Αυτό δεν σημαίνει ότι τις βρήκα άσχημες. Καλό είναι όταν βασίζεις την επιχειρηματολογία σου σε κάποια αξιώματα, να γνωρίζεις ότι τα αξιωματα αυτά δεν είναι μαθηματικές αποδείξεις. Δεν τα αποδεχόμαστε όλοι ως γενικές αλήθειες.

Midas
02-03-14, 14:16
...Εγώ απλώς είπα ότι όλη αυτή η υπερανάλυση και ο ρομαντισμός καλλιεργούνται στην πορεία και όχι τόσο εξαρχής. Αυτό είναι το σύνηθες, φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις...

...Επίσης, δεν είπα ότι δεν μου άρεσε η ιστορία αλλά στο δεύτερο μέρος βρήκα τις σκέψεις του κυρίου λίγο υπερβολικές, όχι τόσο ρεαλιστικές δηλαδή. Αυτό δεν σημαίνει ότι τις βρήκα άσχημες...

Από τα παραπάνω που γράφεις, αγαπητή Rompe, καθίσταται προφανές ότι δεν έχεις γνωρίσει και δεν έχεις σχετιστεί με κάποιον άντρα που στο χώρο αυτό αποκαλούμε Κυρίαρχο... Το λέω αυτό, γιατί ακριβώς αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί ή θα έπρεπε να λειτουργεί το μυαλό ενός Κυρίαρχου. Σκοπός του είναι ο έλεγχος της κατάστασης και επομένως η σκέψη του πρέπει από την αρχή να γίνεται εξαιρετικά αναλυτική. Να αναλύει λόγια και συμπεριφορές, να εντοπίζει κίνητρα, να διαπιστώνει ανάγκες του "θύματος" του για να καταφέρει να μπεί στο μυαλό της... Όλα τα υπόλοιπα, που θα ακολουθήσουν, θα είναι πλέον σχεδόν αναπόφευκτα...

Βέβαια τα παραπάνω περιγράφουν τον ιδανικό Κυρίαρχο και στην πράξη ο καθένας αποδίδει στον ρόλο αυτό, όσο του επιτρέπουν οι δυνατότητες του. Όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα λογοτεχνικό κείμενο και η όποια δόση υπερβολής θα έπρεπε να είναι καλοδεχούμενη και να μας ταξιδεύει... Στο κάτω κάτω, γι αυτό υπάρχει και η φαντασία... Για να μας δίνει απόλαυση και διέξοδο όταν η πραγματικότητα που ζούμε μας στεναχωρεί και μας ζορίζει... :)

Rompe
02-03-14, 21:21
...Εγώ απλώς είπα ότι όλη αυτή η υπερανάλυση και ο ρομαντισμός καλλιεργούνται στην πορεία και όχι τόσο εξαρχής. Αυτό είναι το σύνηθες, φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις...

...Επίσης, δεν είπα ότι δεν μου άρεσε η ιστορία αλλά στο δεύτερο μέρος βρήκα τις σκέψεις του κυρίου λίγο υπερβολικές, όχι τόσο ρεαλιστικές δηλαδή. Αυτό δεν σημαίνει ότι τις βρήκα άσχημες...

Από τα παραπάνω που γράφεις, αγαπητή Rompe, καθίσταται προφανές ότι δεν έχεις γνωρίσει και δεν έχεις σχετιστεί με κάποιον άντρα που στο χώρο αυτό αποκαλούμε Κυρίαρχο... Το λέω αυτό, γιατί ακριβώς αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί ή θα έπρεπε να λειτουργεί το μυαλό ενός Κυρίαρχου. Σκοπός του είναι ο έλεγχος της κατάστασης και επομένως η σκέψη του πρέπει από την αρχή να γίνεται εξαιρετικά αναλυτική. Να αναλύει λόγια και συμπεριφορές, να εντοπίζει κίνητρα, να διαπιστώνει ανάγκες του "θύματος" του για να καταφέρει να μπεί στο μυαλό της... Όλα τα υπόλοιπα, που θα ακολουθήσουν, θα είναι πλέον σχεδόν αναπόφευκτα...

Βέβαια τα παραπάνω περιγράφουν τον ιδανικό Κυρίαρχο και στην πράξη ο καθένας αποδίδει στον ρόλο αυτό, όσο του επιτρέπουν οι δυνατότητες του. Όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα λογοτεχνικό κείμενο και η όποια δόση υπερβολής θα έπρεπε να είναι καλοδεχούμενη και να μας ταξιδεύει... Στο κάτω κάτω, γι αυτό υπάρχει και η φαντασία... Για να μας δίνει απόλαυση και διέξοδο όταν η πραγματικότητα που ζούμε μας στεναχωρεί και μας ζορίζει... :) Ναι, όντως δεν έχω σχετιστεί με Κυρίαρχο όπως το εννοείς. Αλλά επειδή σχετίζομαι γενικότερα με άντρες και ερωτικά αλλά και φιλικά βάσει αυτού εξέφερα την άποψή μου. Δεν είπα κάπου ότι δεν μου άρεσε, ίσα ίσα είπα ότι είναι πολύ καλό αλλά όχι τόσο ρεαλιστικό σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια πάντα :)

dora_salonica
03-03-14, 10:50
Kαμία διαφορά δεν υπάρχει με τον βανίλλα κόσμο όπως το εννοείς. Υπάρχουν άπειρα σεξουαλικά βίτσια και προτιμήσεις ανάλογα με τον άνθρωπο, δεν υπάρχουν "κουτάκια".

Εάν κατάφερνες να τηρήσεις τους κανονισμούς περί flame baiting και περί διαδικτυακής ευγένειας, θα μπορούσες ίσως να μάθεις πέντε πράγματα ανάμεσά μας.

Θα τα πω έτσι, προς το υπερπέραν λολ, και όποιος θέλει ας τα διαβάσει.

Υπάρχει σαφώς μία μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον βανίλλα κόσμο και στον κόσμο του BDSM. Η διαφορά είναι η γνώση και η αποδοχή. Πρώτον, γνώση ότι η ερωτική σχέση είναι σχέση που καθορίζεται από την ανταλλαγή ισχύος. Στον βανίλλα κόσμο αυτή η γνώση δεν υπάρχει στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Δεύτερον, η αποδοχή διακριτών ρόλων, ως ισχυρού ή ως ασθενούς (δηλ. λιγότερο ισχυρού). Ρόλος δεν σημαίνει ψευτιά, θεατρικότητα, υποκρισία, ή οτιδήποτε αρνητικό έχουμε μάθει να συνδέουμε με την λέξη. Ρόλος στα καθ' ημάς σημαίνει υπόσταση, ουσιαστική, σε αρμονία με τον πρωταρχικό μας ερωτισμό. Και θέλει πολλή δύναμη και πολλή ενδοσκόπηση και πολύ μόχθο για να φτάσει κάποιος να αποδέχεται την ερωτική του υπόσταση ως κατεξοχήν ισχυρή ή ως κατεξοχήν ασθενή. Να μπορεί να πει δηλαδή, εμένα μου αρέσει να κάνω έρωτα κυριαρχικά ή εμένα μου αρέσει να μου κάνουν έρωτα κυριαρχικά. Χωρίς να νοιώθει ενοχές ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Χωρίς να αισθάνεται ότι είναι ανώμαλος - διότι η "ανωμαλία" δεν είναι παρά η απόρροια στατιστικών εργαλείων που χρησιμοποιούμε όταν εξετάζουμε ανθρώπινες συμπεριφορές. Δεν έχει κανένα άλλο νόημα το "ομαλό" και το "ανώμαλο" στην σεξουαλική συμπεριφορά.

Τα "κουτάκια" λοιπόν για τα οποία συχνά οι αδαείς κατηγορούν εμάς τους μπιντιεσέμερες - αδαείς όχι ως προσβολή, αλλά ως fact of life, άπειροι άνθρωποι, που δεν το έψαξαν ποτέ, δεν είχαν ουδεμία εμπειρία ποτέ και που αν το BDSM τους χτυπούσε με μία βαριοπούλα στο κεφάλι, πάλι δεν θα καταλάβαιναν τί τους βρήκε - δεν είναι κουτάκια per se, ούτε πρόκειται για περιοριστικές έννοιες. Η γνώση και η αποδοχή είναι η βασιλική οδός προς την προσωπική ελευθερία. Είναι απευθερωτικό να ξέρει κανείς πώς του αρέσει να κάνει έρωτα, δεν είναι "κουτάκι".

Και ακόμη, όποιος ζει το BDSM επί μακρόν, καταλαβαίνει ότι είναι πολύ περισσότερο από έναν εναλλακτικό τρόπο για να καυλώνει. Είναι ένας πολύ διαφορετικός - και πολύ καλύτερος βέβαια - τρόπος να βλέπει κανείς τη ζωή και τον εαυτό του. Εάν ζούσαμε όλοι τη ζωή μας με βάση τον ερωτισμό μας, και βλέπαμε όλα τα υπόλοιπα ως δευτερεύοντα θέματα, ο κόσμος θα ήταν ένα πολύ πιο όμορφο μέρος...

MasterAndreas
03-03-14, 12:16
Kαμία διαφορά δεν υπάρχει με τον βανίλλα κόσμο όπως το εννοείς. Υπάρχουν άπειρα σεξουαλικά βίτσια και προτιμήσεις ανάλογα με τον άνθρωπο, δεν υπάρχουν "κουτάκια".

Εάν κατάφερνες να τηρήσεις τους κανονισμούς περί flame baiting και περί διαδικτυακής ευγένειας, θα μπορούσες ίσως να μάθεις πέντε πράγματα ανάμεσά μας.

Θα τα πω έτσι, προς το υπερπέραν λολ, και όποιος θέλει ας τα διαβάσει.

Υπάρχει σαφώς μία μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον βανίλλα κόσμο και στον κόσμο του BDSM. Η διαφορά είναι η γνώση και η αποδοχή. Πρώτον, γνώση ότι η ερωτική σχέση είναι σχέση που καθορίζεται από την ανταλλαγή ισχύος. Στον βανίλλα κόσμο αυτή η γνώση δεν υπάρχει στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Δεύτερον, η αποδοχή διακριτών ρόλων, ως ισχυρού ή ως ασθενούς (δηλ. λιγότερο ισχυρού). Ρόλος δεν σημαίνει ψευτιά, θεατρικότητα, υποκρισία, ή οτιδήποτε αρνητικό έχουμε μάθει να συνδέουμε με την λέξη. Ρόλος στα καθ' ημάς σημαίνει υπόσταση, ουσιαστική, σε αρμονία με τον πρωταρχικό μας ερωτισμό. Και θέλει πολλή δύναμη και πολλή ενδοσκόπηση και πολύ μόχθο για να φτάσει κάποιος να αποδέχεται την ερωτική του υπόσταση ως κατεξοχήν ισχυρή ή ως κατεξοχήν ασθενή. Να μπορεί να πει δηλαδή, εμένα μου αρέσει να κάνω έρωτα κυριαρχικά ή εμένα μου αρέσει να μου κάνουν έρωτα κυριαρχικά. Χωρίς να νοιώθει ενοχές ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Χωρίς να αισθάνεται ότι είναι ανώμαλος - διότι η "ανωμαλία" δεν είναι παρά η απόρροια στατιστικών εργαλείων που χρησιμοποιούμε όταν εξετάζουμε ανθρώπινες συμπεριφορές. Δεν έχει κανένα άλλο νόημα το "ομαλό" και το "ανώμαλο" στην σεξουαλική συμπεριφορά.

Τα "κουτάκια" λοιπόν για τα οποία συχνά οι αδαείς κατηγορούν εμάς τους μπιντιεσέμερες - αδαείς όχι ως προσβολή, αλλά ως fact of life, άπειροι άνθρωποι, που δεν το έψαξαν ποτέ, δεν είχαν ουδεμία εμπειρία ποτέ και που αν το BDSM τους χτυπούσε με μία βαριοπούλα στο κεφάλι, πάλι δεν θα καταλάβαιναν τί τους βρήκε - δεν είναι κουτάκια per se, ούτε πρόκειται για περιοριστικές έννοιες. Η γνώση και η αποδοχή είναι η βασιλική οδός προς την προσωπική ελευθερία. Είναι απευθερωτικό να ξέρει κανείς πώς του αρέσει να κάνει έρωτα, δεν είναι "κουτάκι".

Και ακόμη, όποιος ζει το BDSM επί μακρόν, καταλαβαίνει ότι είναι πολύ περισσότερο από έναν εναλλακτικό τρόπο για να καυλώνει. Είναι ένας πολύ διαφορετικός - και πολύ καλύτερος βέβαια - τρόπος να βλέπει κανείς τη ζωή και τον εαυτό του. Εάν ζούσαμε όλοι τη ζωή μας με βάση τον ερωτισμό μας, και βλέπαμε όλα τα υπόλοιπα ως δευτερεύοντα θέματα, ο κόσμος θα ήταν ένα πολύ πιο όμορφο μέρος...


Rep.!!! Μου αρέσει πολύ που ασχολείσαι με τα νέα παιδιά, προσπαθώντας να τους εξηγήσεις με βάση τις δικές σου εμπειρίες. Το κάνεις με ευγένεια και υπομονή αξιοθαύμαστη. Αυτό βέβαια, όταν βρεις χρόνο, ανάμεσα στις ξιφομαχίες σου με το ατίθασο, συναισθηματικό Κυκνάκι:D

Emiris
03-03-14, 12:32
Rep.!!! Μου αρέσει πολύ που ασχολείσαι με τα νέα παιδιά, προσπαθώντας να τους εξηγήσεις με βάση τις δικές σου εμπειρίες. Το κάνεις με ευγένεια και υπομονή αξιοθαύμαστη. Αυτό βέβαια, όταν βρεις χρόνο, ανάμεσα στις ξιφομαχίες σου με το ατίθασο, συναισθηματικό Κυκνάκι:D


Ε, όχι και ρεπ!

Δε βλέπεις ότι μας έχει φάει όλα τα θηλυκά εδώ μέσα και ότι τα μολύνει με τις απόψεις της :stupid:

Ακόμα και τη γλυκιά μας Αλεξάνδρα μας την πήρε μέσα από τα χέρια μας :confusion:

MasterAndreas
03-03-14, 13:36
Rep.!!! Μου αρέσει πολύ που ασχολείσαι με τα νέα παιδιά, προσπαθώντας να τους εξηγήσεις με βάση τις δικές σου εμπειρίες. Το κάνεις με ευγένεια και υπομονή αξιοθαύμαστη. Αυτό βέβαια, όταν βρεις χρόνο, ανάμεσα στις ξιφομαχίες σου με το ατίθασο, συναισθηματικό Κυκνάκι:D


Ε, όχι και ρεπ!

Δε βλέπεις ότι μας έχει φάει όλα τα θηλυκά εδώ μέσα και ότι τα μολύνει με τις απόψεις της :stupid:

Ακόμα και τη γλυκιά μας Αλεξάνδρα μας την πήρε μέσα από τα χέρια μας :confusion:


:apologetic::apologetic::apologetic: Όλο εμένα μαλώνεις Emiris μου, ο espimain την βοήθησε να γράψει ολόκληρο βιβλίο και δεν του είπες κουβέντα. Ας είναι όμως, εγώ σ΄αγαπάω. Έπειτα τη φιλοσοφία μου την ξέρεις, η εμπειρία μιας κοπέλας δεν με τρομάζει. Τουναντίον θα έχει μέτρο σύγκρισης για να με εκτιμήσει. Έπειτα ξέρεις γιατί η Ιέρεια κάνει πάσα υποτακτικά κοριτσάκια σε άλλους και ποτέ σε μας? Γιατί εμείς τα καταφέρνουμε μόνοι μας, από συμπόνοια το κάνει βρε, για να διατηρούνται η ισορροπίες και γιατί ποτέ δεν σκέφτηκε το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (πετροδολάρια). Αυτό είναι πατριωτικό φρόνιμα, όχι σαν τους πολιτικούς τους στην Ελλάδα, που θα ξεπούλαγαν και τη μάνα τους.:playful::playful::playful:

Emiris
03-03-14, 13:43
Όλο εμένα μαλώνεις Emiris μου, ...:playful::playful::playful:

Κανέναν δε μαλώνω. Κάνω χιούμορ με ανθρώπους που σηκώνουν το χιούμορ :stung:

MasterAndreas
03-03-14, 13:49
Όλο εμένα μαλώνεις Emiris μου, ...:playful::playful::playful:

Κανέναν δε μαλώνω. Κάνω χιούμορ με ανθρώπους που σηκώνουν το χιούμορ :stung:

Είμαι ένας από αυτούς Emirako μου, όσο για την Alex-andra να μην στεναχωριέσαι καθόλου, θα σου το φέρω πίσω σηκωτό το παλιοκόριτσο.:D

Emiris
03-03-14, 14:38
... όσο για την Alex-andra να μην στεναχωριέσαι καθόλου, θα σου το φέρω πίσω σηκωτό το παλιοκόριτσο.:D

Να είσαι προσεκτικός γιατί η Αλεξάνδρα δεν θα σου παραδοθεί αμαχητί.
Την ξενερώνουνε τα μάλα τα role play. Είναι σαν και εμένα, του real thing.

Να την απαγάγεις δυναμικά και να τη δέσεις σφιχτά. Αν έχεις και φιλικές σχέσεις με το rope shadow ζήτα τη βοήθειά του.
Θέλω να την έχω στο μπουντρούμι μου να αιωρείται.


http://s27.postimg.org/n6qgegxlf/images_Q89_CQN0_I.jpg

MasterAndreas
03-03-14, 20:33
... όσο για την Alex-andra να μην στεναχωριέσαι καθόλου, θα σου το φέρω πίσω σηκωτό το παλιοκόριτσο.:D

Να είσαι προσεκτικός γιατί η Αλεξάνδρα δεν θα σου παραδοθεί αμαχητί.
Την ξενερώνουνε τα μάλα τα role play. Είναι σαν και εμένα, του real thing.

Να την απαγάγεις δυναμικά και να τη δέσεις σφιχτά. Αν έχεις και φιλικές σχέσεις με το rope shadow ζήτα τη βοήθειά του.
Θέλω να την έχω στο μπουντρούμι μου να αιωρείται.


http://s27.postimg.org/n6qgegxlf/images_Q89_CQN0_I.jpg


Και βέβαια θα χρειαστούμε την βοήθεια του Rope shadow, όταν τη φέρω στο παλάτι σου. Εγώ δεν έχω την υπομονή να κάνω τόσους κόμπους:D

black velvet
04-03-14, 00:40
Περιμένουμε με ανυπομονησία την συνέχεια της ιστορίας!!!

Midas
04-03-14, 12:07
... όσο για την Alex-andra να μην στεναχωριέσαι καθόλου, θα σου το φέρω πίσω σηκωτό το παλιοκόριτσο.:D

Να είσαι προσεκτικός γιατί η Αλεξάνδρα δεν θα σου παραδοθεί αμαχητί.
Να την απαγάγεις δυναμικά και να τη δέσεις σφιχτά. Αν έχεις και φιλικές σχέσεις με το rope shadow ζήτα τη βοήθειά του.
Θέλω να την έχω στο μπουντρούμι μου να αιωρείται.

Και βέβαια θα χρειαστούμε την βοήθεια του Rope shadow, όταν τη φέρω στο παλάτι σου. Εγώ δεν έχω την υπομονή να κάνω τόσους κόμπους:D

Προς Εμίρηδες και λοιπούς κακομοίρηδες


ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ – ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ


Η ευειδεστάτη και καλλίπυγος Alex-andra εκπαιδεύεται από τριμήνου στις πολεμικές τέχνες σε περιοχές της Βορείου Ελλάδος υπό το άγρυπνο βλέμμα της επίσης ευειδεστάτης και καλλιπύγου dora_salonica… (glypsimo)


Έχει ήδη αποφοιτήσει από τη Σχολή Αιχμαλώτων Πολέμου του στρατοπέδου της Ρεντίνας, όπου και αρίστευσε, εκπαιδεύτηκε στη χρήση πυρομαχικών και δολιοφθοράς στις Ανατολικές πλαγιές του Χολωμόντα και ήδη ακινητοποιεί καθημερινά πεινασμένες αρκούδες με τα γυμνά της χέρια στις χιονισμένες πλαγιές του Καϊμακτσαλάν… ενώ τρέφεται αποκλειστικά με σχοινιά…. και τροχαλίες….:highly_amused::highly_amused::highly_a mused:


Προσοχή λοιπόν… γιατί όπως είπε και ο Billy Crystal στην ταινία “Throw mama from the train”: “She is not a woman…. She is the terminator” !!!


This message will self-destruct in 5… 4… 3… 2…

MasterAndreas
04-03-14, 16:30
... όσο για την Alex-andra να μην στεναχωριέσαι καθόλου, θα σου το φέρω πίσω σηκωτό το παλιοκόριτσο.:D

Να είσαι προσεκτικός γιατί η Αλεξάνδρα δεν θα σου παραδοθεί αμαχητί.
Να την απαγάγεις δυναμικά και να τη δέσεις σφιχτά. Αν έχεις και φιλικές σχέσεις με το rope shadow ζήτα τη βοήθειά του.
Θέλω να την έχω στο μπουντρούμι μου να αιωρείται.

Και βέβαια θα χρειαστούμε την βοήθεια του Rope shadow, όταν τη φέρω στο παλάτι σου. Εγώ δεν έχω την υπομονή να κάνω τόσους κόμπους:D

Προς Εμίρηδες και λοιπούς κακομοίρηδες


ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ – ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ


Η ευειδεστάτη και καλλίπυγος Alex-andra εκπαιδεύεται από τριμήνου στις πολεμικές τέχνες σε περιοχές της Βορείου Ελλάδος υπό το άγρυπνο βλέμμα της επίσης ευειδεστάτης και καλλιπύγου dora_salonica… (glypsimo)


Έχει ήδη αποφοιτήσει από τη Σχολή Αιχμαλώτων Πολέμου του στρατοπέδου της Ρεντίνας, όπου και αρίστευσε, εκπαιδεύτηκε στη χρήση πυρομαχικών και δολιοφθοράς στις Ανατολικές πλαγιές του Χολωμόντα και ήδη ακινητοποιεί καθημερινά πεινασμένες αρκούδες με τα γυμνά της χέρια στις χιονισμένες πλαγιές του Καϊμακτσαλάν… ενώ τρέφεται αποκλειστικά με σχοινιά…. και τροχαλίες….:highly_amused::highly_amused::highly_a mused:


Προσοχή λοιπόν… γιατί όπως είπε και ο Billy Crystal στην ταινία “Throw mama from the train”: “She is not a woman…. She is the terminator” !!!


This message will self-destruct in 5… 4… 3… 2…



Όποια δεν έχει περάσει από τον πάγκο του Master Andreas Mida μου, παραμένει ημιμαθής. Αν ήταν το βιολί πουλί, θα το παίζανε πολλοί. Οι δεξιότητές μου, δεν θα μπουν ποτέ σε μαζική παραγωγή. Τα κολάρα που έχω είναι περιορισμένα σε αριθμό και φιλοτεχνημένα στο χέρι. Οφείλω να ομολογήσω πως ο Emiris μας είναι καλύτερα πληροφορημένος...κι εσύ ακόμα περισσότερο. Τώρα όμως μου κινήσατε την περιέργεια. Τι τις κάνει τόσες γυναίκες το Doraki μας εκεί πάνω? Τις νοικιάζει, τις πουλάει ή τις μαγειρεύει μαζί με τον espimain??? Το Emirato μας έχει το όνομα, αλλά αλλού έχουν τη Χάρη.

espimain
04-03-14, 19:11
Σήμερα πασπάτεψα μία, μετά την χτύπησα να μαλακώσει, την έδεσα καλά καλά και την σοτάρισα ομοιόμορφα, να πάρει χρώμα παντού.
Σε λίγο θα την σιγομαγειρέψω.

MasterAndreas
04-03-14, 20:54
Σήμερα πασπάτεψα μία, μετά την χτύπησα να μαλακώσει, την έδεσα καλά καλά και την σοτάρισα ομοιόμορφα, να πάρει χρώμα παντού.
Σε λίγο θα την σιγομαγειρέψω.


Πότε είπες πως θα μας κάνεις το τραπέζι??? Emiris τι δώρο να του πάμε? Σκέψου εσύ που έχεις καλές και παραστατικές ιδέες.....

Midas
04-03-14, 21:20
Μια και ασχολούμαστε με το καλό φαγητό...

https://www.youtube.com/watch?v=Oa3eC02delM

gata
05-03-14, 19:58
Ποτέ είπαμε ότι βγαίνει το βιβλίο??? Περιμένουμε με ανυπομονησία!!!

dora_salonica
05-03-14, 21:28
Μια και ασχολούμαστε με το καλό φαγητό...

https://www.youtube.com/watch?v=Oa3eC02delM

Απίθανο!!!:)


Ποτέ είπαμε ότι βγαίνει το βιβλίο??? Περιμένουμε με ανυπομονησία!!!

Θα ενημερώσω μόλις βγει στα βιβλιοπωλεία. Πολύ σύντομα...:)

dora_salonica
10-03-14, 20:33
Η Μαρίνα καθόταν απέναντι στον Απόστολο, έχοντας στα δεξιά της τη θάλασσα. Ο Απόστολος, που ήξερε καλά το συγκεκριμένο εστιατόριο, είχε διαλέξει ένα προνομιακό τραπέζι. Με τα πόδια τους να ακουμπούν στην άμμο, προστατευμένοι προς τον βορρά από το κυρίως οίκημα των «Μικρών Κυκλάδων», μπορούσαν να απολαμβάνουν το φλοίσβο, μακριά από τα υπόλοιπα τραπέζια και με απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα. Προμηνυόταν ένα ρομαντικό δείπνο, εκτός απροόπτου. Η Μαρίνα βέβαια δεν ήξερε ακόμη ότι ο γοητευτικός αυτός άντρας ήταν εξόχως απρόβλεπτος.

Του έριξε μια κλεφτή ματιά, καθώς εκείνος άναβε το τσιγάρο του. Ήταν ψηλός και αρκετά γεμάτος, πράγμα που πρόδιδε την καλή του σχέση με μία τουλάχιστον εκ των απολαύσεων, το καλό φαγητό. Τα γκρίζα μαλλιά του σχημάτιζαν ένα ασημένιο φωτοστέφανο γύρω από τα συμμετρικά χαρακτηριστικά του προσώπου του.

«Ελπίζω να πεινάς μικρή μου», της είπε, χρησιμοποιώντας την αγαπημένη του έκφραση, που υποδήλωνε τρυφερότητα, αλλά και κάποια αδιόρατη κτητικότητα.

Τα μάτια της κοπέλας έλαμπαν στο φως των μικρών κεριών που στόλιζαν τα ξύλινα τραπέζια του εστιατορίου. Στον Απόστολο φαινόταν ευτυχισμένη σαν παιδάκι. Το μικρό οστρακόδερμο από την Θεσσαλονίκη είχε παρατήσει την πανοπλία του για λίγο και απολάμβανε χωρίς ενδοιασμούς την βραδιά.

«Πεινάω πολύ Απόστολε», του είπε η Μαρίνα με ειλικρίνεια. «Τσίμπησα ελάχιστα το μεσημέρι για να μπορέσω να απολαύσω το δείπνο που μου υποσχέθηκες. Και για να πω την αλήθεια, είμαι πολύ περίεργη τι θα μας σερβίρουν. Εσύ τα ετοίμασες όλα, έτσι δεν είναι;»

Ο Απόστολος ένευσε καταφατικά. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ο σερβιτόρος με τα σερβίτσια. Ο Απόστολος είχε ήδη κανονίσει όλο το μενού, εκτός από το κρασί που το παρήγγειλε τώρα.

«Ένα δροσερό Sauvignon blanc θα είναι ότι πρέπει». Και γυρνώντας στην Μαρίνα, την ρώτησε: «Συμφωνείς μικρή μου;»

«Ναι, αν και δεν ξέρω πολλά πράγματα για το κρασί, Απόστολε. Νομίζω πως όλα είναι παρόμοια. Δυσκολεύομαι τόσο πολύ να διαλέξω. Και αυτό ισχύει για όλες μου τις επιλογές. Με στοιχειώνει πάντα αυτό που δεν διάλεξα, μου προκαλεί τύψεις. Θα ήθελα να μπορούσα να διαλέξω τα πάντα ταυτόχρονα». Δίστασε για μια στιγμή και μετά συμπλήρωσε: «Νιώθω τις επιλογές σαν...αμαρτία». Η τελευταία λέξη χάθηκε σε έναν ψίθυρο.

Κάποια ελαφριά δυσθυμία είχε εισχωρήσει στη φωνή της. Ο Απόστολος δεν μπορούσε να αφήσει κάτι τέτοιο ασχολίαστο. Δεν ήταν τόσο το τεράστιο λάθος που έκανε η κοπέλα, όσο αυτή η αίσθηση της ανέδραστης θλίψης. Αυτό ήταν κάτι που πάντα τον άγγιζε, τον ενεργοποιούσε σαν να ήταν το πιο δυνατό ερέθισμα για να αναλάβει δράση ο ίδιος. Τότε ήθελε να ζωγραφίσει, να μαγειρέψει ή να κάνει έρωτα.

Κάποιες φορές ένιωθε και κάτι ακόμη, μια ορμητική βιαιότητα να αναδύεται από κάθε πόρο του κορμιού του. Σκεφτόταν τότε ότι η βία ήταν ίσως ο πιο εύκολος τρόπος για να συνεφέρει ένα θύμα της νοσηρής έλξης της θλίψης. Όμως ήξερε ότι η μέθοδος αυτή από μόνη της δεν είχε ποτέ σταθερά αποτελέσματα. Χρειαζόταν ένας συνδυασμός λογικής, πειθούς, συναισθηματικής σταθερότητας και αίσθησης ασφάλειας. Η βιαιότητα του σώματός του θα υπογράμμιζε απλά το μήνυμα, σαν μεταγλώσσα. Και η απόλαυση θα ήταν το αποτέλεσμα του βάθους μιας τέτοιας πολύπλευρης επικοινωνίας.

«Χμμμ…οι ομοιότητες δεν αναιρούν τις διαφορές», της είπε. «Είμαστε όλοι άνθρωποι και ο ίδιος ήλιος ανατέλλει για όλους και η ίδια βροχή πέφτει πάνω σε όλους. Μ' αυτή την έννοια είμαστε όλοι ένα. Και όμως δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Οι ομοιότητες κάνουν τον κόσμο κατανοητό, βιώσιμο. Αλλά είναι οι διαφορές που τον κάνουν συναρπαστικό».

Η Μαρίνα τον κοιτούσε χωρίς να δείχνει να καταλαβαίνει.

«Πάρε αυτό για παράδειγμα», είπε ο Απόστολος και χαμογέλασε.

Έγειρε προς τα μπροστά, πάνω από το τραπέζι, και άγγιξε με το δεξί του χέρι το αριστερό αυτάκι της κοπέλας, που ξεχώριζε σαν γυαλιστερό κοχύλι πίσω από μία καστανή τούφα των μαλλιών της. Κράτησε απαλά τον λοβό με τα δυο του δάχτυλα.

«Αυτό είναι ένα τρυφερό χάδι, μία πρώτη κίνηση προσέγγισης, που δείχνει τις ερωτικές μου διαθέσεις προς εσένα. Το αναγνωρίζεις αμέσως σαν ερωτικό χάδι γιατί είναι αρκετά παρόμοιο με άλλα χάδια που έχεις δεχτεί στο παρελθόν».

Η Μαρίνα κοίταζε τον Απόστολο σαν χαμένη. Είχε μείνει ακίνητη, σαν να την είχε υποβάλλει σε ένα είδος αλλόκοτου μεσμερισμού.

«Τώρα όμως, το άγγιγμα γίνεται αρκετά διαφορετικό από τα υπόλοιπα ερωτικά αγγίγματα. Κι εδώ αρχίζουν οι δικές μου διαφορές από τους προηγούμενους εραστές σου. Έτσι δεν είναι;»

Ένιωσε το χέρι του να της σφίγγει δυνατά τον τρυφερό λοβό. Προσπάθησε να αποτραβηχτεί αλλά δεν τα κατάφερε. Ένιωσε σαν μαθητούδι που του τραβούσαν το αυτάκι.

«Με πονάς Απόστολε», διαμαρτυρήθηκε πνιχτά. Κοίταξε γύρω της μήπως τους βλέπει κανένας αλλά μάλλον δεν είχαν γίνει αντιληπτοί από τα γύρω τραπέζια.

«Σε πονάω επειδή τραβιέσαι», είπε εκείνος, με μία φωνή που είχε χάσει εμφανώς την ζεστή νωχέλεια που την χαρακτήριζε μέχρι τώρα. Η Μαρίνα ένιωσε ένα παγάκι να αργοσέρνεται στην ραχοκοκαλιά της, καθώς άκουσε σαν μέσα σε όνειρο τον Απόστολο να λέει: «Αν σταματήσεις να αντιστέκεσαι, θα πάψεις να πονάς».

Δεν κατάλαβε γιατί το έκανε, αλλά σαν μέσα σε όνειρο υπάκουσε. Άφησε το κεφάλι της να ακολουθήσει την κίνηση του χεριού του άντρα, δεξιά και αριστερά. Ήταν άβουλη και χαλαρή τώρα, παρά την πίεση που της ασκούνταν αδιάλειπτα. Ο πόνος σταμάτησε σχεδόν αμέσως μόλις δέχτηκε αυτό που της συνέβαινε. Ώστε είχε δίκιο... Ήταν τόσο απλό...Για μια στιγμή φαντάστηκε το στήθος της μέσα στην παλάμη του άντρα… Και μετά φαντάστηκε το χέρι του να χειρίζεται τα απόκρυφά της, με την ίδια ανυποχώρητη θέληση. Μια γλυκιά υγρασία απλώθηκε ανάμεσα στα πόδια της, πάνω στο εσώρουχό της. Θεέ μου, σκέφτηκε, θέλω τόσο πολύ να...

Δεν ολοκλήρωσε την σκέψη της γιατί τότε ακριβώς εμφανίστηκε πάλι ο νεαρός σερβιτόρος, φέρνοντάς τους το κρασί. Ο Απόστολος άφησε αμέσως το αυτάκι της κοπέλας, προκαλώντας της μεγαλύτερο πόνο από πριν. Τώρα την πονούσε η απουσία του χεριού του.

Πάει, τρελάθηκα, σκέφτηκε η Μαρίνα.

«Στην υγειά μας», άκουσε τον Απόστολο να της λέει. Σήκωσε το ποτήρι της, που βρέθηκε να είναι γεμάτο με ένα φωτεινό χρυσό κρασί, μουρμούρισε κάτι ακατάληπτο, και ήπιε, λαχταρώντας να βρει ξανά τα λογικά της, και ταυτόχρονα παρακαλώντας να μην τα ξαναβρεί ποτέ.

(Συνεχίζεται)

espimain
13-03-14, 11:17
Υπήρχε τώρα, εμφανής, μία ενταση ανάμεσα τους. Όμως ήταν αυτή ακριβώς η ερωτική ένταση που αντί να τους χωρίζει τους ένωνε. Παρά το γεγονός ότι είχαν περάσει όλη την προηγούμενη νύχτα μαζί, στο κατάστρωμα του πλοίου, καπνίζοντας και συζητώντας, αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένιωθαν ουσιαστικά μαζί, ενωμένοι με την προοπτική του έρωτα

Ο Απόστολος την κοιτούσε επίμονα, όμως η Μαρίνα απέφευγε την ματιά του γιατί φοβόταν μην τυχόν εκείνος καταλάβει τι της συνέβαινε. Τα μάγουλά της και τ' αυτιά της είχαν γίνει κατακόκκινα μέσα στο μισοσκόταδο, σε ένα αναπάντεχο ξέσπασμα ντροπής. Η Μαρίνα ντρεπόταν, όχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά κυρίως επειδή της είχε αποκαλυφθεί όψιμα, στα τριανταπέντε της, μία καινούργια ερωτογενής ζώνη. Κι εκείνη που νόμιζε ότι ήξερε τα πάντα για το σώμα της...

Σύντομα τους έφεραν τη σαλάτα κι έτσι η ένταση μειώθηκε κάπως. Ήταν ένα φρεσκότατο πιάτο που αποτελούνταν από τρυφερά βραστά φασολάκια, με ελαιόλαδο, μπόλικο λεμόνι και αλάτι. Ταίριαζε απόλυτα με το ζυμωτό ψωμί στο καλάθι. Ξεκίνησαν να τρώνε με όρεξη και δεν μίλησαν σχεδόν καθόλου, μέχρι που ήρθε και το ορεκτικό.

«Ω... μα είναι τέλειο...» είπε η Μαρίνα και έγλειψε τα χείλη της σαν πεινασμένη γάτα.

Ο Απόστολος είχε επιλέξει ένα γευστικό πιάτο με γαρίδες σε ρηχό σκεύος, με έναν πικάντικο ζωμό. Ήταν εξίσου ελαφρύ και λεπτεπίλεπτο στην εμφάνιση, όπως και η σαλάτα, όμως η γεύση του ήταν πολύ ιδιαίτερη, αφού ο Απόστολος είχε προσθέσει στη σάλτσα πράσινη καυτερή πιπεριά, λευκό κρασί, λεμόνι και δύο κλαράκια μαϊντανό. Το θεωρούσε ένα εξόχως αφροδισιακό πιάτο.

(Συνεχίζεται)

MillaMou
13-03-14, 21:00
Με το σταγονόμετρο γμτ! Κ συνεχώς φοβάμαι μήπως έχει την τύχη της "ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΕΝΟΣ ΑΓΓΛΟΥ" :(

espimain
13-03-14, 21:12
Με το σταγονόμετρο γμτ! Κ συνεχώς φοβάμαι μήπως έχει την τύχη της "ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΕΝΟΣ ΑΓΓΛΟΥ" :(

:) :) :) :)

Πολύ σύντομα η συνέχεια.

dora_salonica
13-03-14, 23:07
Με το σταγονόμετρο γμτ! Κ συνεχώς φοβάμαι μήπως έχει την τύχη της "ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΕΝΟΣ ΑΓΓΛΟΥ" :( Είχα απίστευτη δουλειά, γι αυτό έκανα ένα διάλειμμα με την "Ιδιοκτησία". Θα το ξαναπιάσω όμως, μην στενοχωριέσαι!!!:)

dora_salonica
14-03-14, 00:33
Με την άφιξη του ορεκτικού, η Μαρίνα άρχισε να ασχολείται με το φαγητό, αντί να σκέφτεται τα θεότρελα πράγματα που περνούσαν από το μυαλό της. Η αλήθεια ήταν ότι πεινούσε κιόλας. Όμως η πείνα της ήταν συνδεδεμένη με μία γενικότερη λαχτάρα για γεύσεις, αισθήσεις, μυρωδιές, αγγίγματα... Το σώμα της ήταν το επίκεντρο μιας πανδαισίας σκέψεων, φαντασιώσεων, επιθυμιών και ακαθόριστων θέλω. Ήταν σαν να τα ήθελε όλα, ότι είχε να της προσφέρει το σύμπαν. Τα ήθελε όλα και τα ήθελε τώρα, όλα μαζί, αξεδιάλυτα.

Το μόνο που ένωνε τις παράξενες αυτές και φαινομενικά αταίριαστες επιθυμίες ήταν το πρόσωπο του Απόστολου. Αυτά που ήθελε να γευτεί θα περνούσαν από τα δικά του χέρια, από το δικό του σώμα, από την δική του βούληση και φαντασία. Έτσι θα αποκτούσαν νόημα και θα έπαυαν να είναι μία μουντζούρα πρωτόγονης σχεδόν, θηλυκής αρπακτικότητας. Στο μυαλό της έβλεπε το ερωτικό τους σμίξιμο σαν ένα έργο τέχνης, όπου η κάθε στιγμή θα ήταν μία ξεχωριστή πινελιά μοναδικού χρώματος, όπου το κάθε θέλω θα αποκτούσε όνομα και ξεκάθαρη ποιότητα. Κρυφογέλασε μια στιγμή, καθώς σκέφτηκε την ρήση του Λακάν: “Ονοματίζω σημαίνει σκοτώνω”. Τι απίστευτες ανοησίες...

«Τί σκέφτεσαι;» την ρώτησε ο Απόστολος, χαμογελώντας καλοδιάθετα.

Τον διασκέδαζε από τη μια η αναστάτωση της Μαρίνας, κι από την άλλη ο τρόπος που εκείνη απολάμβανε το φαγητό της, αποκεφαλίζοντας πρώτα με χάρη την κάθε γαρίδα, χρησιμοποιώντας τα μαχαιροπήρουνα σαν να βρισκόταν στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, και μετά φέρνοντας κομψά το τρυφερό ροζ έδεσμα ανάμεσα στα άλικα χείλη της, όπου εξαφανιζόταν για πάντα.

«Τίποτα», είπε η Μαρίνα.

«Μακάρι να μπορούσα να το κάνω κι εγώ αυτό», είπε γελώντας ο Απόστολος. Ψεύτρα, είπε χαϊδευτικά από μέσα του, σημειώνοντας νοητά το πρώτο της παράπτωμα, για το οποίο θα την τιμωρούσε σύντομα με τεράστιες, μη διαχειρίσιμες, δόσεις απόλαυσης.

(Συνεχίζεται)

Janus
14-03-14, 20:57
Ο συνδυασμός των βασικών ενστίκτων για τροφή και σεξουαλική απόλαυση είναι ερεθιστικότατος. Και αυτό που τ κάνει ακη πιο ερεθιστικό είναι ότι και στα δύο φεύγουμε από την "κεντρική λεωφόρο" και γίνεται εξερεύνηση σε πολύ εδιαφέροντα "στενά σοκάκια". Εύγε για τη δημιουργικότητα σας και δημόσιο rep.

MillaMou
17-03-14, 16:57
Με το σταγονόμετρο γμτ! Κ συνεχώς φοβάμαι μήπως έχει την τύχη της "ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΕΝΟΣ ΑΓΓΛΟΥ" :( Είχα απίστευτη δουλειά, γι αυτό έκανα ένα διάλειμμα με την "Ιδιοκτησία". Θα το ξαναπιάσω όμως, μην στενοχωριέσαι!!!:)

Απολύτως κατανοητό. Σ' ευχαριστώ για την απάντηση και αναμένω! :star:

MasterAndreas
17-03-14, 19:38
Στη συνέχεια, να κάνετε ένα πιο πιασάρικο βιβλίο. Dora συγγραφικό έργο, espimain συνταγές-γευσιγνωσία και milla mou εικονογράφηση. Άπαιχτο.!!!:joyous:

Midas
17-03-14, 20:00
Στη συνέχεια, να κάνετε ένα πιο πιασάρικο βιβλίο. Dora συγγραφικό έργο, espimain συνταγές-γευσιγνωσία και milla mou εικονογράφηση. Άπαιχτο.!!!:joyous:

Αμάν βρε Αντρέα... λίγη υπομονή...
εδώ μας έχουν τρείς μέρες και ξεροσταλιάζουμε για τις "τεράστιες, μη διαχειρίσιμες, δόσεις απόλαυσης"... κι εσύ μοιράζεις ήδη ρόλους για το επόμενο βιβλίο... :)

espimain
18-03-14, 01:21
Ως καλλιτέχνης και γευσιγνώστης, ο Απόστολος ήξερε πολύ καλά ότι η πηγή των περισσότερων δεινών στις μέρες μας, προέρχεται από την αδυναμία των ανθρώπων να δοσολογήσουν την απόλαυση. Έχοντας χάσει κάθε μέτρο και μη έχοντας διδαχθεί κριτήρια ιεράρχησης, δαπανούν υπερβολικές ποσότητες ενέργειας, χρόνου και συναισθήματος, σε πτυχές της ζωής που δεν αξίζουν μια τέτοια σπατάλη.

Ο ίδιος όμως φρόντιζε να δοσολογεί τα πάντα με ακρίβεια. Αν έβαζε πολύ αλάτι στο φαγητό, δεν θα τρωγόταν, ενώ αν έβαζε λίγο, θα ήταν άνοστο. Με τον ίδιο τρόπο είχε φροντίσει για το τέμπο του αποψινού τους δείπνου. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο ρόλος της σαλάτας και του ορεκτικού δεν είναι να αυξήσει την πείνα, αλλά να την μετριάσει. Έτσι το κυρίως πιάτο θα καταναλωθεί από αντικειμενικούς κριτές της μαγειρικής τέχνης. Ένας πολύ πεινασμένος άνθρωπος δεν μπορεί να εκτιμήσει αυτό που τρώει.

Τη στιγμή λοιπόν που η πείνα τους είχε αρχίσει κάπως να καταλαγιάζει, εμφανίστηκε το επιβλητικό κυρίως πιάτο: αστακός στα κάρβουνα με σκορδοβούτυρο.

Ο Απόστολος είχε αφαιρέσει από νωρίς, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, τις δαγκάνες του αστακού. Με ένα μεγάλο μαχαίρι, είχε κόψει τον αστακό κατά μήκος σε δύο κομμάτια, από το κεφάλι μέχρι την ουρά. Επειδή το πιάτο έπρεπε να σερβιριστεί ζεστό, είχε δώσει οδηγίες στον μάγειρα να ψήσει πρώτα την μία πλευρά με τη σάρκα προς τα κάτω για λίγα λεπτά μέχρι να τσουρουφλιστεί ελαφρά το κρέας. Μετά έπρεπε να γυρίσει τον αστακό στη σχάρα και να απλώσει πάνω στο κρέας ένα μείγμα από βούτυρο, σκόρδο, ξύσμα από λεμόνι, μπούκοβο και μαϊντανό. Το ψήσιμο θα ολοκληρωνόταν μόλις μαλάκωνε το κρέας.

Ο μάγειρας είχε ακολουθήσει τις οδηγίες του Απόστολου κατά γράμμα, θέλοντας να κάνει επίδειξη και της δικής του δεξιοτεχνίας. Η μαγειρική δεν είναι μόνο θέμα έμπνευσης και γνώσης, αλλά και της ικανότητας να ακολουθεί κανείς οδηγίες. Είναι σχεδόν το ίδιο απαιτητικό να ακολουθεί κανείς, όσο και να ηγείται. Και πράγματι, φαινόταν ότι ο μάγειρας τα είχε καταφέρει. Μία εξαίσια μυρωδιά αναδυόταν από το αχνιστό πιάτο που σερβιρίστηκε στο κέντρο του τραπεζιού, σε μία μεγάλη πιατέλα.

(Συνεχίζεται)

dora_salonica
19-03-14, 15:52
«Πωπωπω...», είπε η Μαρίνα γελώντας, «γέμισε σάλια το στόμα μου. Σαν το σκυλί του Παβλόφ κάνω».

«Είδες τι ωραία που λειτουργεί το ανθρώπινο σώμα;» της είπε ο Απόστολος. «Η μύτη σου σε προειδοποίησε γι αυτό που πρόκειται να απολαύσεις. Ελπίζω να είσαι από τις γυναίκες που ακούνε προσεκτικά αυτό που τους λέει το σώμα τους».

«Δύσκολο αυτό, πολύ δύσκολο», μουρμούρισε η Μαρίνα. «Δεν είναι ότι δεν το ακούω. Είναι ότι του πηγαίνω κόντρα. Μα και τι άλλο μπορώ να κάνω; Δεν γίνεται να κάνουμε πάντα ότι μας λέει το σώμα μας».

«Θυμάσαι την διαφήμιση “Follow your heart”; Έξυπνη διαφήμιση, αφού η προτροπή λειτουργεί ενεργοποιώντας την παρόρμηση και όχι την σκέψη – πράγμα που μας κάνει να πίνουμε περισσότερο από όσο πραγματικά χρειαζόμαστε. Αν ακούγαμε το σώμα μας, θα σταματούσαμε να πίνουμε τη στιγμή που έπρεπε. Αλλά κάνουμε σχεδόν πάντα λάθος και η διαφήμιση μας παροτρύνει να συνεχίσουμε να κάνουμε λάθος. Έτσι νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας. Ποιο είναι το υποσυνείδητο μήνυμα; Παρόρμηση ίσον συναίσθημα, συναίσθημα ίσον αυθεντικότητα, αυθεντικότητα ίσον ελευθερία. Μία σειρά από λανθασμένες λογικές υποθέσεις... Στην πραγματικότητα, ακριβώς το αντίθετο ισχύει: η παρόρμηση είναι ανελευθερία, στο μέτρο που συχνά είναι καταναγκασμός».

Η Μαρίνα τον άκουγε προσεκτικά, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τον αστακό που της είχε σερβίρει στο πιάτο της. Το μυαλό της βούιζε στα πρόθυρα μίας πολύ γλυκιάς έκστασης. Κάτι υπέροχο της συνέβαινε. Δεν ήταν έρωτας, όχι. Ήταν κάτι πιο βαθύ. Ήταν ένα κανονικό ταξίδι στο χρόνο, μία επιστροφή στην παιδική της ηλικία. Είχε κάνει επαφή με τον μεγάλο απόντα, τον πατέρα της και άκουγε αλήθειες που της ήταν αδύνατον να απορρίψει. Ήταν και πάλι μικρή και ακολουθούσε, γεμάτη χαρά, έξαψη και συνάμα εμπιστοσύνη. Και συνέχιζε να τρώει, μικρές μπουκιές γεύσης από θάλασσα, και συνέχιζε να ακούει, μικρά ψήγματα σοφίας, από τα χείλη αυτού του παράξενου άντρα.

«Μετά τον Δον Κιχώτη», συνέχισε ο Απόστολος, «που ήταν η τελευταία φωνή του παλιού κόσμου και η πρώτη φωνή του μοντέρνου, σταδιακά όλο και περισσότεροι ρομαντικοί κατακλύζουν τον κόσμο και βυθίζουν τη ζωή τους σε ένα ψευδές παραλήρημα. Κι εκεί που θα περίμενε κανείς ότι οι γυναίκες θα ήταν πιο ρομαντικές, φαίνεται ότι οι άντρες είναι ελαφρώς χειρότεροι. Ίσως επειδή έχουν την ικανότητα να μετουσιώνουν καλύτερα από τις γυναίκες», είπε υπομειδιώντας, έχοντας ο ίδιος εγκαταλείψει τις ψευδαισθήσεις του εδώ και χρόνια. «Πάντως, η καλύτερη συμβουλή που θα μπορούσα να σου δώσω μικρή μου, θα ήταν… “Follow your body”. Το σώμα ξέρει καλύτερα τα πραγματικά του συναισθήματα. Το σώμα είναι αδιάψευστο».

Η Μαρίνα ένευσε καταφατικά, αλλά δεν είπε τίποτε. Δεν μπορούσε να διαφωνήσει, εκτός αν αντιστεκόταν στη βία της λογικής. Ο αστακός είναι αφροδισιακός άραγε; σκεφτόταν. Μήπως η διέγερση που ένιωθε είχε να κάνει με όσα της έλεγε αυτός ο τόσο ευφυής και χαρισματικός άντρας; Μήπως έπρεπε πραγματικά να αφεθεί να ακολουθήσει το σώμα της; Μα τότε θα έπρεπε να τυλίξει τα μπράτσα της γύρω από τον λαιμό του και να τον φιλήσει, έτσι όπως ήταν μπουκωμένη με τον αστακό, και να πέσουν κάτω στην αμμουδιά δίπλα στο τραπέζι, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των υπόλοιπων θαμώνων και να αρχίσουν να κάνουν έρωτα, βίαια, τρυφερά, σπαρακτικά, σαν να ήταν αυτή η τελευταία βραδιά του κόσμου. Σώμα πάνω σε σώμα, σώμα μέσα σε σώμα.

«Απόστολε», του είπε πνιχτά, «θέλω...»

«Ναι μικρή μου, ξέρω», είπε εκείνος γελώντας. «Το κρασί μας τελείωσε. Όμως θα πιούμε κάτι διαφορετικό με το γλυκό μας. Νομίζω πως ένα βινσάντο θα ταιριάξει απόλυτα με αυτό που έχω ετοιμάσει για σένα».

Σήκωσε το χέρι του, νεύοντας να τους φέρουν το επιδόρπιο και το βινσάντο, αφήνοντας την Μαρίνα να σιγοβράζει μέσα στην επιθυμία της.

Ο ίδιος, απολάμβανε πάντα το αργό τέμπο, και στο φαί και στον έρωτα.

(Συνεχίζεται)

espimain
23-03-14, 13:14
O Απόστολος είχε φτιάξει μια φρέσκια μαρμελάδα βουτύρου από βερίκοκα. Ήταν πολύ απλή, γινόταν με βούτυρο, ζάχαρη και λίγο ούζο στο σβήσιμο. Με την μαρμελάδα είχε γαρνίρει το επιδόρπιο: ένα κεφαλάκι χλωροτύρι, κομμένο στα δύο, παναρισμένο με αυγό και φρυγανιά.

Η Μαρίνα δεν είχε φάει ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο για επιδόρπιο. Συνήθως προτιμούσε τα σιροπιαστά ή την σοκολάτα.

«Δοκίμασέ το μικρή μου», της είπε ο Απόστολος, με έναν ήπιο, νωχελικό τόνο στη φωνή του. Τα μάτια του λαμπύριζαν παιχνιδιάρικα.

Έκοψε ένα κομματάκι από το παναρισμένο χλωροτύρι, παρατηρώντας ότι ήταν ελαφρά λιωμένο στο κέντρο του, ακριβώς όπως έπρεπε. Ο μάγειρας είχε και πάλι ακολουθήσει με επιτυχία τις οδηγίες του. Βούτηξε την μπουκίτσα ελαφρά μέσα στην μαρμελάδα και έφερε την πιρουνιά στο στόμα της Μαρίνας.

«Άνοιξε μικρή μου».

Αυτό είπε μόνο και ήταν το πιο ερωτικό πράγμα που είχε ακούσει ποτέ η Μαρίνα. Σχεδόν αυτόματα, το έκανε. Έκλεισε τα άλικα χείλη της γύρω από το πιρούνι, έκλεισε τα μάτια και άφησε το χλωροτύρι να λιώσει εντελώς στο στόμα της. Οι αισθήσεις της είχαν κερδίσει τη μάχη. Follow your body... Δεν υπήρχε καμία σκέψη, κανένα ιδανικό, κανένα όνειρο, καμία επιθυμία, κανένα συναίσθημα, που θα μπορούσε να αντισταθεί σ' αυτή την καταιγιστική γεύση που την είχε συνεπάρει, σ' αυτόν τον στρόβιλο γλυκύτητας και υφάλμυρης απόλαυσης.

«Εξαιρετικό», είπε η Μαρίνα.

Είχε λιώσει, όπως το χλωροτύρι.

Ο Απόστολος χαμογέλασε ικανοποιημένος. Ύψωσε το ποτήρι με το βινσάντο.

«Στο μέλλον», ευχήθηκε.

«Στο παρόν», αντευχήθηκε η Μαρίνα, με φωνή βραχνή από την επιθυμία.

Η νύχτα είχε πέσει για τα καλά τώρα. Ένα λαμπερό ολόγιομο φεγγάρι ταξίδευε στον μαύρο νησιώτικο ουρανό, που ήταν κατάστικτος με αστέρια.

Ήπιαν δύο ποτήρια βινσάντο ο καθένας, πριν σηκωθούν να φύγουν. Ήταν και οι δυο τους λίγο ζαλισμένοι, αλλά δεν έφταιγε το κρασί. Τους είχε ζαλίσει η προοπτική αυτού που αναμφίβολα θα συνέβαινε σε λίγο.

Περπάτησαν στην αμμουδιά αφήνοντας το εστιατόριο πίσω τους. Η Μαρίνα στηριζόταν πάνω στον Απόστολο, που την κρατούσε γερά στην αγκαλιά του για να μην γλιστρήσει στην άμμο. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά είχαν φτάσει στο ξενοδοχείο όπου έμενε η Μαρίνα.

«Θα έρθεις επάνω Απόστολε;» τον ρώτησε χωρίς τσιριμόνιες.

«Θα έρθω».

Πάντα τον συγκινούσε η ομορφιά και η δύναμη της απόφασης μιας γυναίκας να επιλεχθεί.

(Συνεχίζεται)

MillaMou
24-03-14, 14:20
Ξελόγιασμα των αισθήσεων και των "παραισθήσεων"... :lemo:

espimain
24-03-14, 19:14
Ευχαριστούμε γιά τα καλά λόγια. :)

Midas
24-03-14, 19:38
@Dora & espimain

Αναλογιστήκατε ποτέ ότι μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν την ιστορία σας τρώγοντας ανάλλατο ξαναζεσταμένο σπανακόριζο που περίσεψε από χθές... και προσπαθούν να χάσουν κανένα κιλό?
Λυπάμαι πολύ... Θα σας καταγγείλω στην Παγκόσμια Οργάνωση για την Προστασία των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων... κάτι τέτοιο διάολε....:encouragement::encouragement::encourage ment:

MasterAndreas
24-03-14, 19:51
Mida μου είπα να μην το πω, αλλά για το ένα κιλό που έχω πάρει το τελευταίο δεκαήμερο, ευθύνεται ο espimain. Ίσως το κάνει επίτηδες για να είναι αυτός ο πιο όμορφος:joyous::joyous::joyous:

Midas
24-03-14, 20:17
Mida μου είπα να μην το πω, αλλά για το ένα κιλό που έχω πάρει το τελευταίο δεκαήμερο, ευθύνεται ο espimain. Ίσως το κάνει επίτηδες για να είναι αυτός ο πιο όμορφος:joyous::joyous::joyous:

Εσύ το βρήκες το κιλό μου βρε Αντρέα ???
Εγώ το έχασα.... Μικρός που είναι ο κόσμος... :highly_amused:

dora_salonica
29-03-14, 11:54
Προσπαθεί κανείς να αιχμαλωτίσει την πραγματικότητα και αυτό είναι εκπληκτικά και εξαιρετικά δύσκολο.

Αυτά τα λόγια του Νόρμαν Μαίηλερ για την τέχνη της συγγραφής θα τα θυμόταν η Μαρίνα πολλά χρόνια αργότερα, όταν θα επιχειρούσε να αποτυπώσει τα γεγονότα της πρώτης της ερωτικής συνεύρεσης με τον Απόστολο.

Για να περάσουμε ελεύθεροι μέσα από ανοιχτές πόρτες, πρέπει να σεβαστούμε το γεγονός ότι έχουν συμπαγή πλαίσια. Αυτή η αρχή είναι απλώς μία από τις προϋποθέσεις της αίσθησης της πραγματικότητας. Αλλά αν υπάρχει μία αίσθηση της πραγματικότητας, και κανένας δεν θα αμφισβητήσει ότι δικαίως υφίσταται, τότε πρέπει επίσης να υπάρχει και κάτι που αποκαλούμε αίσθηση του πιθανού.

Και να, ένα ζευγάρι μπαίνει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Είναι ένα πολύ ωραίο δωμάτιο. Το ζευγάρι αστειεύεται, νιώθουν ήδη οικειότητα. Μαζί οι δυο τους περνούν το κατώφλι της πραγματικότητας, χέρι-χέρι, προς τον χώρο του πιθανού. Ο έρωτας είναι ένα εσωτερικό ταξίδι, σε αχαρτογράφητα νερά. Μαρίνα της θάλασσας, ξέρεις πού πηγαίνεις;

Κάθε φορά που νομίζουμε ότι το μυαλό μας πλησιάζει την πραγματικότητα, απλώς γράφαμε ένα σενάριο για να την κατανοήσουμε.

Δεξιά τους η πόρτα του μπάνιου. Ίσια μπροστά το δωμάτιο, με ένα μεγάλο διπλό κρεβάτι. Η γυναίκα αφήνει την τσάντα της μπροστά στον καθρέφτη της τουαλέτας. Κλείνει όλα τα παράθυρα, για να μην ακούγονται απ' έξω αυτά που θα συμβούν. Οι αισθήσεις της είναι τόσο χορτάτες, και συνάμα σε τέτοια εγρήγορση, που έχει πάψει να φοβάται τα μελλούμενα. Τραβάει τις κουρτίνες στο πλάι για να μπει μέσα το φως του φεγγαριού, συμμετέχοντας και η ίδια στην σκηνοθεσία της απόλαυσης. Χρειάζεται αυτό το ασημένιο φως για να ακολουθήσει το σώμα της. Μαρίνα της θάλασσας, έχεις πυξίδα;

Ας γράψουμε ένα σενάριο. Η γυναίκα ξεκίνησε την ερωτική της ζωή πολύ μικρή. Δεν είχε καν στήθος όταν άνοιξε τα πόδια της για πρώτη φορά. Ένας απαλός θάμνος, σαν παράξενο ερωτικό λουλούδι, φούντωνε στη διχάλα των μηρών της. Είχε τόσο πολλές ερωτικές εμπειρίες από τότε... Δεν την γέμισαν, πάντα κάτι έλειπε. Κάτι ήθελε ακόμη, κάτι που δεν της ήταν απολύτως ξεκάθαρο. Και να που βρέθηκε εδώ, μπροστά σε ένα διπλό κρεβάτι με λευκά σεντόνια, λουσμένο στο φως του φεγγαριού, μαζί με έναν άντρα πολύ μεγαλύτερό της, που είναι όμως πολύ γοητευτικός. Ίσως αυτός να ξέρει τι είναι αυτό που της λείπει...

Όταν κάνεις έρωτα, αλλάζεις ελαφρώς τη γυναίκα και η γυναίκα αλλάζει ελαφρώς εσένα. Έχεις να αφομοιώσεις μια εμπειρία, να τη σκεφτείς, να χωνέψεις κυριολεκτικά το νέο πνεύμα που εισχώρησε στη σάρκα. Το πνεύμα γαλβανίστηκε από μια εμπειρία της σάρκας, μια εξομολόγηση της σάρκας.

Εκείνη έχει ήδη πάρει τις αποφάσεις της. Βγάζει όλα της τα ρούχα, κάνει ένα γρήγορο ντους και τυλίγεται με μία λευκή πετσέτα. Εκείνος έχει βγάλει μόνο τα παπούτσια του για να ξαπλώσει στο κρεβάτι. Φοράει ένα καρό κοντομάνικο πουκάμισο που μυρίζει ωραία. Μυρίζει αντρικά. Είναι η μυρωδιά του τσιγάρου, η μυρωδιά κάποιου που κάθεται συχνά πίσω από ένα τιμόνι, κάποιου που έχει μυώδη μπράτσα και απαλές τρίχες στις μασχάλες. Είναι μία υπέροχη μυρωδιά.

Η γυναίκα, εξόχως θαρραλέα μετά τα αφροδισιακά οστρακόδερμα και το γλυκό βινσάντο, ξαπλώνει στην αγκαλιά του άντρα. Χώνεται μέσα στο αριστερό του μπράτσο και τρίβει το πρόσωπό της πάνω στο πουκάμισό του, όσο πιο διακριτικά μπορεί, για να μην καταλάβει εκείνος τί κάνει. Θέλει να πάρει μέσα στα ρουθούνια της τη μυρωδιά του, να εμποτίσει όλο της τον εγκέφαλο, έτσι ώστε όταν θα είναι μόνη της, χιλιόμετρα μακριά από εκείνον, ή ακόμη και είκοσι χρόνια αργότερα, η ανάμνηση της μυρωδιάς να αποτελεί αποτέλεσμα μίας απλής νοητικής δεξιότητας, στην οποία η γυναίκα ήδη εξασκείται..

Γιατί είναι σημαντική η αίσθηση του ιερού και η βεβήλωσή του, έτσι ώστε να αναδυθεί ο ερωτισμός; Δεν αρκεί απλά να χαϊδεύουμε το σώμα, τις ερωτογενείς του ζώνες, μέχρι να κατακτήσουμε τον οργασμό; Όχι, δεν αρκεί, δεν αρκεί. Δεν αρκεί να νιώθουμε ότι κάποιος μας αγαπάει και γι αυτό μας κάνει έρωτα; Δεν μας φτάνει η μετουσίωση της πράξης σε αίσθηση μοναδικότητας, σε πεποίθηση ότι κάτι πολύτιμο συντελείται; Δεν αρκεί η τρυφερότητα, δεν αρκεί το αγκάλιασμα; Δεν αρκεί η δεξιοτεχνία της πράξης; Όχι, δεν αρκεί, δεν αρκεί.

Εκείνος βάζει τη γλώσσα του μέσα στο αυτί της. Την διαπερνά το σάλιο του, η ανάσα του την καίει. Ερεθίζεται, η κοιλιά της κάνει αθέλητους σπασμούς. Πόσο ντρέπεται που έγινε εμφανής η επιθυμία της... Προσπαθεί να τραβηχτεί, φοβάται. Φοβάται την βεβήλωση του κορμιού της. Φοβάται μήπως εκείνος την πονέσει. Όμως ο άντρας την κρατάει εκεί με το ζόρι, ανάμεσα στα χέρια του, κάτω από το κορμί του και της επιβάλλει αυτή την καυτή ανάσα, αυτό το ανόσιο γέμισμα με το σάλιο του. Σιγά σιγά, καθώς καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να αντισταθεί στην βούληση του άντρα, η γυναίκα αρχίζει να δέχεται αυτό που της κάνει. Αντιστέκεται ολοένα και λιγότερο, μέχρι που αρχίζει να το απολαμβάνει κι εκείνη. Τώρα δεν αντιστέκεται καθόλου. Ο άντρας την νιώθει να χαλαρώνει από κάτω του και να αναστενάζει ελαφρά. Τώρα η απόλαυση είναι πλήρης, σωματική και πνευματική και συναισθηματική. Ισορροπούν οι δυο τους έτσι για λίγο, εκείνη περιμένοντας αυτό που θα έρθει, εκείνος προσφέροντάς της το δώρο της αναμονής.

Το σενάριο απαιτεί έναν άντρα και μία γυναίκα, που να είναι ακριβώς έτσι. Εκείνος να είναι βέβαιος κι εκείνη να αμφιβάλλει. Εκείνος να πιέζει κι εκείνη να λυγίζει. Εκείνος να ξέρει κι εκείνη να μαθαίνει. Τι της μαθαίνει; Μα την επιθυμία της…

Νιώθει το πέος του σκληρό πάνω στο κορμί της. Θέλω να σου φερθώ άσχημα, της λέει. Αυτό την κάνει να νιώσει ποθητή, όσο δεν ένιωσε ποτέ στη ζωή της. Αυτό ήταν που έλειπε άραγε; Όμως δεν της φέρεται ποτέ άσχημα. Η φράση και μόνο αρκεί, σαν μία αδιόρατη υπενθύμιση. Τι θα γινόταν αν έδινε μορφή στις πιο σκοτεινές επιθυμίες του; Δεν έχει σημασία. Θα πάει ακόμη κι εκεί για χάρη του. Αρχίζει να εγκαταλείπει τον χαοτικό δαίδαλο των σκέψεών της. Οι αμφιβολίες της υποχωρούν, δεν έχουν ισχύ εδώ. Έχει μπει σε μία ονειρική κατάσταση, όπου η μόνη της σύνδεση με την πραγματικότητα είναι αυτός ο άντρας. Ακολουθεί τα λόγια του για να μην χαθεί εντελώς. Και πάει, πάει, πού την πάει;

Μαρίνα πράσινο μου αστέρι
Μαρίνα φως του αυγερινού
Μαρίνα μου άγριο περιστέρι
και κρίνο του καλοκαιριού...

Έχει επιστρέψει στην μαγεία της παιδικής της ηλικίας. Τι όμορφη αίσθηση... Είναι ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά του πατέρα της. Νιώθει ασφαλής, σίγουρη. Εάν την έβαζε για ύπνο τώρα, θα κοιμόταν σε ένα δευτερόλεπτο, τόσο ήρεμη είναι. Εάν της ζητούσε να χαϊδευτεί, θα τελείωνε με την επόμενη ανάσα.

Την σηκώνει και την στήνει όρθια στον τοίχο. Είναι και οι δύο γυμνοί τώρα. Εκείνος περιεργάζεται το γυμνό της σώμα με ικανοποίηση αλλά δεν κάνει καμία κίνηση να το αγγίξει. Επικεντρώνεται πάντα στο πρόσωπό της. Της ανοίγει το στόμα με τα δάχτυλά του και αρχίζει να της χαϊδεύει την γλώσσα. Θεέ μου, όχι το στόμα, όχι τη γλώσσα... Με τρόμο παρατηρεί ότι δεν μπορεί να αντιδράσει. Τα σάλια της αρχίζουν να τρέχουν ανεξέλεγκτα στο σαγόνι της. Χάνει σιγά σιγά τον έλεγχο του κορμιού της. Εγκαταλείπει όλο το οικοδόμημα των απαγορεύσεων, μέσα σε έναν χείμαρρο από σάλια.

«Άνοιξε μικρή μου». Η φωνή του σταθερή, με μία δόση αυταρχικότητας, φτάνει στ' αυτιά της σαν μέσα σε όνειρο. Κι εκείνη ανοίγει…κι άλλο, κι άλλο…

Σαν συγκοινωνούντα δοχεία τότε, και οι άλλες οπές του κορμιού της, εκείνες οι ζεστές ανάμεσα στα πόδια της, ανοίγουν διάπλατα, ανακλαστικά σχεδόν, ακολουθώντας ανεπαίσθητες εσωτερικές εντολές, ανεπαίσθητες εσωτερικές επιλογές, σε μία πρόθυμη, υγρή παράδοση. Δεν φοβάται πια. Follow your body, σκέφτεται. Παραλύει, γίνεται παθητική. Όχι άβουλη. Θέλει να είναι παθητική, αυτή είναι η βούλησή της. Γονατίζει μόνη της μπροστά στον άντρα, χωρίς να της το ζητήσει, και τρίβει το πρόσωπό της πάνω στο υπέροχο σκληρό του πέος. Το παίρνει στο στόμα της. Με το ένα της χέρι, το αριστερό, χαϊδεύει το κορμί του άντρα, επίμονα, επίμονα, μέχρι να νιώσει την ευχαρίστησή του να φτάνει στο πιο υψηλό σημείο πριν την κορύφωση.

Δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολο. Και όμως είναι τρομακτικά δύσκολο να προσδιορίσει τι έγινε ακριβώς, πόση ώρα κράτησε, ποια ήταν η σειρά των πράξεων και των γεγονότων. Κάπως έτσι θα πρέπει να ένιωθαν οι πρωτόπλαστοι, όταν ακόμη δεν είχαν χάσει τον παράδεισο. Μια ενότητα, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Μία πραγματικότητα γεμάτη ευωδιές και εξωτικά φρούτα και το χρυσάφι της αφθονίας του χρόνου...

Κάποια στιγμή βρέθηκε στο κρεβάτι, σε μία στάση παράξενη, αφύσικη, με τον ένα μηρό τραβηγμένο ψηλά και τον άλλο τεντωμένο προς τα πίσω. Την ήθελε πιο ανοιχτή, της είπε. Έπρεπε με το μυαλό της να επιδράσει στον σφιγκτήρα της και να τον χαλαρώσει όσο γινόταν. Έφτυσε λίγο στα χέρια του και την χάιδεψε εκεί κάτω για να την βοηθήσει, για να μην πονέσει πολύ, είπε. Μα αυτή ήταν έτοιμη, χρόνια ολόκληρα τον περίμενε να έρθει. Τον ένιωσε που μπήκε μέσα της από πίσω, στην τρύπα του ζώου, με μία ηπιότητα και μία γλύκα, σαν να έβαζε σπαθί στη θήκη του. Η γυναίκα ήθελε να ζήσει και να πεθάνει ταυτόχρονα, μέσα στην ίδια στιγμή.

Τι ήθελε όλη της τη ζωή; Μα αυτό ακριβώς ήθελε: να μπορεί να ανοίγει έτσι, να μπορεί να αφήνεται... Ήθελε να δεχτεί την επιθυμία του άλλου, και να το θέλει, και να της αρέσει. Είναι κάτι το υπέροχο, αυτή η μετατροπή από επιθυμητική μηχανή σε γυναίκα. Πρωτόγνωρο, συγκλονιστικό...

Η ζωή δεν είναι φτιαγμένη από τυχαιότητες. Πρέπει να αποφασίζεις η ίδια κάθε στιγμή για το σενάριο.

Αλήθεια; Είναι αλήθεια ότι είμαστε ελεύθεροι;

Ναι. Είμαστε ελεύθεροι.

Με το δεξί της χέρι χαϊδεύει τον εαυτό της. Ο άντρας την περιμένει να φτάσει στο τέρμα της ηδονής της, κρατιέται για να παρατηρήσει ανενόχλητος την απόλαυσή της, καθώς εκείνη χτυπιέται καρφωμένη από κάτω του. Μετά αφήνεται κι εκείνος στη δική του αντρική ηδονή, μέσα της, στην τρύπα του ζώου.

Η ερωτική βία οφείλει να είναι απολύτως δοσολογημένη, ακριβώς ισόποση προς τη δύναμη της απαγόρευσης της επιθυμίας. Έτσι επέρχεται η ισορροπία ανάμεσα στις δύο δυνάμεις και αναδύεται ο ερωτισμός. Χωρίς την απαγόρευση, είμαστε ζώα και τα ζώα δεν έχουν ηδονή. Χωρίς την ερωτική βία, μας μένει μόνο η απαγόρευση. Κατάλαβες Μαρίνα της θάλασσας; Εσύ τόσο χρειαζόσουν. Αρκεί.

Ο άντρας αγκαλιάζει την γυναίκα και την κρατάει στην αγκαλιά του. Της σηκώνει το κεφάλι από το πηγούνι και την αναγκάζει να τον κοιτάζει στα μάτια. Εκείνη θέλει να κλάψει, αλλά είναι από χαρά, όχι από λύπη. Ανταποδίδει την ματιά, νιώθοντας τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη, πληρότητα, ίσως και τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα.

Τον υποδέχεται χαμογελώντας.

http://www.youtube.com/watch?v=tpo2430b7Ek

MasterAndreas
29-03-14, 13:01
Προσπαθεί κανείς να αιχμαλωτίσει την πραγματικότητα και αυτό είναι εκπληκτικά και εξαιρετικά δύσκολο.

Αυτά τα λόγια του Νόρμαν Μαίηλερ για την τέχνη της συγγραφής θα τα θυμόταν η Μαρίνα πολλά χρόνια αργότερα, όταν θα επιχειρούσε να αποτυπώσει τα γεγονότα της πρώτης της ερωτικής συνεύρεσης με τον Απόστολο.

Για να περάσουμε ελεύθεροι μέσα από ανοιχτές πόρτες, πρέπει να σεβαστούμε το γεγονός ότι έχουν συμπαγή πλαίσια. Αυτή η αρχή είναι απλώς μία από τις προϋποθέσεις της αίσθησης της πραγματικότητας. Αλλά αν υπάρχει μία αίσθηση της πραγματικότητας, και κανένας δεν θα αμφισβητήσει ότι δικαίως υφίσταται, τότε πρέπει επίσης να υπάρχει και κάτι που αποκαλούμε αίσθηση του πιθανού.

Και να, ένα ζευγάρι μπαίνει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Είναι ένα πολύ ωραίο δωμάτιο. Το ζευγάρι αστειεύεται, νιώθουν ήδη οικειότητα. Μαζί οι δυο τους περνούν το κατώφλι της πραγματικότητας, χέρι-χέρι, προς τον χώρο του πιθανού. Ο έρωτας είναι ένα εσωτερικό ταξίδι, σε αχαρτογράφητα νερά. Μαρίνα της θάλασσας, ξέρεις πού πηγαίνεις;

Κάθε φορά που νομίζουμε ότι το μυαλό μας πλησιάζει την πραγματικότητα, απλώς γράφαμε ένα σενάριο για να την κατανοήσουμε.

Δεξιά τους η πόρτα του μπάνιου. Ίσια μπροστά το δωμάτιο, με ένα μεγάλο διπλό κρεβάτι. Η γυναίκα αφήνει την τσάντα της μπροστά στον καθρέφτη της τουαλέτας. Κλείνει όλα τα παράθυρα, για να μην ακούγονται απ' έξω αυτά που θα συμβούν. Οι αισθήσεις της είναι τόσο χορτάτες, και συνάμα σε τέτοια εγρήγορση, που έχει πάψει να φοβάται τα μελλούμενα. Τραβάει τις κουρτίνες στο πλάι για να μπει μέσα το φως του φεγγαριού, συμμετέχοντας και η ίδια στην σκηνοθεσία της απόλαυσης. Χρειάζεται αυτό το ασημένιο φως για να ακολουθήσει το σώμα της. Μαρίνα της θάλασσας, έχεις πυξίδα;

Ας γράψουμε ένα σενάριο. Η γυναίκα ξεκίνησε την ερωτική της ζωή πολύ μικρή. Δεν είχε καν στήθος όταν άνοιξε τα πόδια της για πρώτη φορά. Ένας απαλός θάμνος, σαν παράξενο ερωτικό λουλούδι, φούντωνε στη διχάλα των μηρών της. Είχε τόσο πολλές ερωτικές εμπειρίες από τότε... Δεν την γέμισαν, πάντα κάτι έλειπε. Κάτι ήθελε ακόμη, κάτι που δεν της ήταν απολύτως ξεκάθαρο. Και να που βρέθηκε εδώ, μπροστά σε ένα διπλό κρεβάτι με λευκά σεντόνια, λουσμένο στο φως του φεγγαριού, μαζί με έναν άντρα πολύ μεγαλύτερό της, που είναι όμως πολύ γοητευτικός. Ίσως αυτός να ξέρει τι είναι αυτό που της λείπει...

Όταν κάνεις έρωτα, αλλάζεις ελαφρώς τη γυναίκα και η γυναίκα αλλάζει ελαφρώς εσένα. Έχεις να αφομοιώσεις μια εμπειρία, να τη σκεφτείς, να χωνέψεις κυριολεκτικά το νέο πνεύμα που εισχώρησε στη σάρκα. Το πνεύμα γαλβανίστηκε από μια εμπειρία της σάρκας, μια εξομολόγηση της σάρκας.

Εκείνη έχει ήδη πάρει τις αποφάσεις της. Βγάζει όλα της τα ρούχα, κάνει ένα γρήγορο ντους και τυλίγεται με μία λευκή πετσέτα. Εκείνος έχει βγάλει μόνο τα παπούτσια του για να ξαπλώσει στο κρεβάτι. Φοράει ένα καρώ κοντομάνικο πουκάμισο που μυρίζει ωραία. Μυρίζει αντρικά. Είναι η μυρωδιά του τσιγάρου, η μυρωδιά κάποιου που κάθεται συχνά πίσω από ένα τιμόνι, κάποιου που έχει μυώδη μπράτσα και απαλές τρίχες στις μασχάλες. Είναι μία υπέροχη μυρωδιά.

Η γυναίκα, εξόχως θαρραλέα μετά τα αφροδισιακά οστρακόδερμα και το γλυκό βινσάντο, ξαπλώνει στην αγκαλιά του άντρα. Χώνεται μέσα στο αριστερό του μπράτσο και τρίβει το πρόσωπό της πάνω στο πουκάμισό του, όσο πιο διακριτικά μπορεί, για να μην καταλάβει εκείνος τί κάνει. Θέλει να πάρει μέσα στα ρουθούνια της τη μυρωδιά του, να εμποτίσει όλο της τον εγκέφαλο, έτσι ώστε όταν θα είναι μόνη της, χιλιόμετρα μακριά από εκείνον, ή ακόμη και είκοσι χρόνια αργότερα, η ανάμνηση της μυρωδιάς να αποτελεί αποτέλεσμα μίας απλής νοητικής δεξιότητας, στην οποία η γυναίκα ήδη εξασκείται..

Γιατί είναι σημαντική η αίσθηση του ιερού και η βεβήλωσή του, έτσι ώστε να αναδυθεί ο ερωτισμός; Δεν αρκεί απλά να χαϊδεύουμε το σώμα, τις ερωτογενείς του ζώνες, μέχρι να κατακτήσουμε τον οργασμό; Όχι, δεν αρκεί, δεν αρκεί. Δεν αρκεί να νιώθουμε ότι κάποιος μας αγαπάει και γι αυτό μας κάνει έρωτα; Δεν μας φτάνει η μετουσίωση της πράξης σε αίσθηση μοναδικότητας, σε πεποίθηση ότι κάτι πολύτιμο συντελείται; Δεν αρκεί η τρυφερότητα, δεν αρκεί το αγκάλιασμα; Δεν αρκεί η δεξιοτεχνία της πράξης; Όχι, δεν αρκεί, δεν αρκεί.

Εκείνος βάζει τη γλώσσα του μέσα στο αυτί της. Την διαπερνά το σάλιο του, η ανάσα του την καίει. Ερεθίζεται, η κοιλιά της κάνει αθέλητους σπασμούς. Πόσο ντρέπεται που έγινε εμφανής η επιθυμία της... Προσπαθεί να τραβηχτεί, φοβάται. Φοβάται την βεβήλωση του κορμιού της. Φοβάται μήπως εκείνος την πονέσει. Όμως ο άντρας την κρατάει εκεί με το ζόρι, ανάμεσα στα χέρια του, κάτω από το κορμί του και της επιβάλλει αυτή την καυτή ανάσα, αυτό το ανόσιο γέμισμα με το σάλιο του. Σιγά σιγά, καθώς καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να αντισταθεί στην βούληση του άντρα, η γυναίκα αρχίζει να δέχεται αυτό που της κάνει. Αντιστέκεται ολοένα και λιγότερο, μέχρι που αρχίζει να το απολαμβάνει κι εκείνη. Τώρα δεν αντιστέκεται καθόλου. Ο άντρας την νιώθει να χαλαρώνει από κάτω του και να αναστενάζει ελαφρά. Τώρα η απόλαυση είναι πλήρης, σωματική και πνευματική και συναισθηματική. Ισορροπούν οι δυο τους έτσι για λίγο, εκείνη περιμένοντας αυτό που θα έρθει, εκείνος προσφέροντάς της το δώρο της αναμονής.

Το σενάριο απαιτεί έναν άντρα και μία γυναίκα, που να είναι ακριβώς έτσι. Εκείνος να είναι βέβαιος κι εκείνη να αμφιβάλλει. Εκείνος να πιέζει κι εκείνη να λυγίζει. Εκείνος να ξέρει κι εκείνη να μαθαίνει. Τι της μαθαίνει; Μα την επιθυμία της…

Νιώθει το πέος του σκληρό πάνω στο κορμί της. Θέλω να σου φερθώ άσχημα, της λέει. Αυτό την κάνει να νιώσει ποθητή, όσο δεν ένιωσε ποτέ στη ζωή της. Αυτό ήταν που έλειπε άραγε; Όμως δεν της φέρεται ποτέ άσχημα. Η φράση και μόνο αρκεί, σαν μία αδιόρατη υπενθύμιση. Τι θα γινόταν αν έδινε μορφή στις πιο σκοτεινές επιθυμίες του; Δεν έχει σημασία. Θα πάει ακόμη κι εκεί για χάρη του. Αρχίζει να εγκαταλείπει τον χαοτικό δαίδαλο των σκέψεών της. Οι αμφιβολίες της υποχωρούν, δεν έχουν ισχύ εδώ. Έχει μπει σε μία ονειρική κατάσταση, όπου η μόνη της σύνδεση με την πραγματικότητα είναι αυτός ο άντρας. Ακολουθεί τα λόγια του για να μην χαθεί εντελώς. Και πάει, πάει, πού την πάει;

Μαρίνα πράσινο μου αστέρι
Μαρίνα φως του αυγερινού
Μαρίνα μου άγριο περιστέρι
και κρίνο του καλοκαιριού...

Έχει επιστρέψει στην μαγεία της παιδικής της ηλικίας. Τι όμορφη αίσθηση... Είναι ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά του πατέρα της. Νιώθει ασφαλής, σίγουρη. Εάν την έβαζε για ύπνο τώρα, θα κοιμόταν σε ένα δευτερόλεπτο, τόσο ήρεμη είναι. Εάν της ζητούσε να χαϊδευτεί, θα τελείωνε με την επόμενη ανάσα.

Την σηκώνει και την στήνει όρθια στον τοίχο. Είναι και οι δύο γυμνοί τώρα. Εκείνος περιεργάζεται το γυμνό της σώμα με ικανοποίηση αλλά δεν κάνει καμία κίνηση να το αγγίξει. Επικεντρώνεται πάντα στο πρόσωπό της. Της ανοίγει το στόμα με τα δάχτυλά του και αρχίζει να της χαϊδεύει την γλώσσα. Θεέ μου, όχι το στόμα, όχι τη γλώσσα... Με τρόμο παρατηρεί ότι δεν μπορεί να αντιδράσει. Τα σάλια της αρχίζουν να τρέχουν ανεξέλεγκτα στο σαγόνι της. Χάνει σιγά σιγά τον έλεγχο του κορμιού της. Εγκαταλείπει όλο το οικοδόμημα των απαγορεύσεων, μέσα σε έναν χείμαρρο από σάλια.

«Άνοιξε μικρή μου». Η φωνή του σταθερή, με μία δόση αυταρχικότητας, φτάνει στ' αυτιά της σαν μέσα σε όνειρο. Κι εκείνη ανοίγει…κι άλλο, κι άλλο…

Σαν συγκοινωνούντα δοχεία τότε, και οι άλλες οπές του κορμιού της, εκείνες οι ζεστές ανάμεσα στα πόδια της, ανοίγουν διάπλατα, ανακλαστικά σχεδόν, ακολουθώντας ανεπαίσθητες εσωτερικές εντολές, ανεπαίσθητες εσωτερικές επιλογές, σε μία πρόθυμη, υγρή παράδοση. Δεν φοβάται πια. Follow your body, σκέφτεται. Παραλύει, γίνεται παθητική. Όχι άβουλη. Θέλει να είναι παθητική, αυτή είναι η βούλησή της. Γονατίζει μόνη της μπροστά στον άντρα, χωρίς να της το ζητήσει, και τρίβει το πρόσωπό της πάνω στο υπέροχο σκληρό του πέος. Το παίρνει στο στόμα της. Με το ένα της χέρι, το αριστερό, χαϊδεύει το κορμί του άντρα, επίμονα, επίμονα, μέχρι να νιώσει την ευχαρίστησή του να φτάνει στο πιο υψηλό σημείο πριν την κορύφωση.

Δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολο. Και όμως είναι τρομακτικά δύσκολο να προσδιορίσει τι έγινε ακριβώς, πόση ώρα κράτησε, ποια ήταν η σειρά των πράξεων και των γεγονότων. Κάπως έτσι θα πρέπει να ένιωθαν οι πρωτόπλαστοι, όταν ακόμη δεν είχαν χάσει τον παράδεισο. Μια ενότητα, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Μία πραγματικότητα γεμάτη ευωδιές και εξωτικά φρούτα και το χρυσάφι της αφθονίας του χρόνου...

Κάποια στιγμή βρέθηκε στο κρεβάτι, σε μία στάση παράξενη, αφύσικη, με τον ένα μηρό τραβηγμένο ψηλά και τον άλλο τεντωμένο προς τα πίσω. Την ήθελε πιο ανοιχτή, της είπε. Έπρεπε με το μυαλό της να επιδράσει στον σφιγκτήρα της και να τον χαλαρώσει όσο γινόταν. Έφτυσε λίγο στα χέρια του και την χάιδεψε εκεί κάτω για να την βοηθήσει, για να μην πονέσει πολύ, είπε. Μα αυτή ήταν έτοιμη, χρόνια ολόκληρα τον περίμενε να έρθει. Τον ένιωσε που μπήκε μέσα της από πίσω, στην τρύπα του ζώου, με μία ηπιότητα και μία γλύκα, σαν να έβαζε σπαθί στη θήκη του. Η γυναίκα ήθελε να ζήσει και να πεθάνει ταυτόχρονα, μέσα στην ίδια στιγμή.

Τι ήθελε όλη της τη ζωή; Μα αυτό ακριβώς ήθελε: να μπορεί να ανοίγει έτσι, να μπορεί να αφήνεται... Ήθελε να δεχτεί την επιθυμία του άλλου, και να το θέλει, και να της αρέσει. Είναι κάτι το υπέροχο, αυτή η μετατροπή από επιθυμητική μηχανή σε γυναίκα. Πρωτόγνωρο, συγκλονιστικό...

Η ζωή δεν είναι φτιαγμένη από τυχαιότητες. Πρέπει να αποφασίζεις η ίδια κάθε στιγμή για το σενάριο.

Αλήθεια; Είναι αλήθεια ότι είμαστε ελεύθεροι;

Ναι. Είμαστε ελεύθεροι.

Με το δεξί της χέρι χαϊδεύει τον εαυτό της. Ο άντρας την περιμένει να φτάσει στο τέρμα της ηδονής της, κρατιέται για να παρατηρήσει ανενόχλητος την απόλαυσή της, καθώς εκείνη χτυπιέται καρφωμένη από κάτω του. Μετά αφήνεται κι εκείνος στη δική του αντρική ηδονή, μέσα της, στην τρύπα του ζώου.

Η ερωτική βία οφείλει να είναι απολύτως δοσολογημένη, ακριβώς ισόποση προς τη δύναμη της απαγόρευσης της επιθυμίας. Έτσι επέρχεται η ισορροπία ανάμεσα στις δύο δυνάμεις και αναδύεται ο ερωτισμός. Χωρίς την απαγόρευση, είμαστε ζώα και τα ζώα δεν έχουν ηδονή. Χωρίς την ερωτική βία, μας μένει μόνο η απαγόρευση. Κατάλαβες Μαρίνα της θάλασσας; Εσύ τόσο χρειαζόσουν. Αρκεί.

Ο άντρας αγκαλιάζει την γυναίκα και την κρατάει στην αγκαλιά του. Της σηκώνει το κεφάλι από το πηγούνι και την αναγκάζει να τον κοιτάζει στα μάτια. Εκείνη θέλει να κλάψει, αλλά είναι από χαρά, όχι από λύπη. Ανταποδίδει την ματιά, νιώθοντας τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη, πληρότητα, ίσως και τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα.

Τον υποδέχεται χαμογελώντας.

http://www.youtube.com/watch?v=tpo2430b7Ek




Δεν το πιστεύω..??? Η πιο διάσημη σαδομαζοχίστρια, μπορεί να έχει ανθρώπινες φαντασιώσεις και λειτουργεί κι αυτή, όπως κάθε φυσιολογική γυναίκα. Η σκηνή που περιγράφει ανταποκρίνεται στα θέλω και της ανάγκες της πλειοψηφίας των γυναικών και η πρακτική του Κυρίαρχου, είναι γνώριμη και οικεία σε πολλούς από εμάς. Ναι φίλοι μου, μετά βεβαιότητος μπορώ να πω μετά από αυτό, πως η Dora μας δεν είναι εξωγήινη και πως δεν εξυπηρετεί σκοτεινές επιδιώξεις ενός άλλου πολιτισμού που προσπαθεί να υποδουλώσει το ανθρώπινο γένος. Είναι μια φιλήδονη γυναίκα, που απλά της αρέσει να δοκιμάζει κάθε τι που θα μπορούσε να της προσφέρει ηδονή και να δοκιμάσει τα όριά της. Το δε παλικάρι μας, θα το ερωτευόταν ταυτόχρονα με την απόλυτη παράδοσή της κι ας μην το παραδέχεται η ίδια:adoration:

dora_salonica
29-03-14, 13:57
Δεν το πιστεύω..??? Η πιο διάσημη σαδομαζοχίστρια, μπορεί να έχει ανθρώπινες φαντασιώσεις και λειτουργεί κι αυτή, όπως κάθε φυσιολογική γυναίκα.

Μακάρι να είχα φαντασία... Δυστυχώς, όλες μου οι ιστορίες απλώς αποτελούν fictional accounts της προσωπικής μου ζωής...:)

Αλλά και πάλι, όταν έχεις μια τέτοια ζωή, τι να την κάνεις την φαντασία;:)

Εάν είναι έτσι όλες οι γυναίκες, χαίρομαι πολύ που το έπιασα...:)

Όσο για τον έρωτα, πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι ταυτόχρονα η πιο δύσκολη και η πιο εύκολη γυναίκα που γνωρίζω...:)

espimain
30-03-14, 08:48
Γαρίδες σαχανάκι, ορεκτικό για δύο άτομα

4 μεγάλες γαρίδες ή 6 μέτριες.
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
2 φέτες (ροδέλες λεμόνι)
4 ροδέλες πράσινη καυτερή πιπεριά
1 φλιτζανάκι του καφέ λευκό κρασί
Δύο κλαράκια μαϊντανό.
Αλάτι
Πιπέρι

Πλένουμε τις γαρίδες. Σε μικρό σκεύος (σαχανάκι) βάζουμε όλα τα υλικά και νερό τόσο που σχεδόν να καλύπτει τις γαρίδες. Βράζουμε τις γαρίδες για 6 λεπτά και τις αφαιρούμε από τον ζωμό. Καθαρίζουμε τις γαρίδες κρατώντας το κεφάλι στην θέση του. Αφαιρούμε το αντεράκι από την ράχη τους. Σερβίρουμε σε ρηχό σκεύος. Με το ζουμί τους.


Αστακός στα κάρβουνα με σκορδοβούτυρο.

1 αστακός περίπου 1 κιλό (ελληνικός χωρίς δαγκάνες)
8 κουταλιές της σούπας, φρέσκο ανάλατο βούτυρο, σε θερμοκρασία δωματίου
2 κουταλιές της σούπας. ψιλοκομμένος μαϊντανός
1 κουταλάκι του γλυκού μπούκοβο
2 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένες
ξύσμα από 1 λεμόνι
αλάτι
μαύρο πιπέρι
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

Σε ένα μπολ, αναμιγνύουμε το βούτυρο, τον μαϊντανό, το μπούκοβο, το σκόρδο, το ξύσμα λεμονιού το αλάτι και το πιπέρι.

Με ένα μεγάλο μαχαίρι κόβουμε κατά μήκος, τον αστακό σε δύο κομμάτια από το κεφάλι μέχρι την ουρά. Αφαιρούμε το κιτρινοπράσινο σακουλάκι από το εσωτερικό του αστακού. Αποκόβουμε τα πόδια.

Τοποθετούμε τα δυο μισά του αστακού και τα πόδια σε ένα ταψάκι, τα αλείφουμε με ελαιόλαδο και τα αλατοπιπερώνουμε ελαφρά.

Ψήνουμε σε ψησταριά με κάρβουνα ή υγραέριο σε δυνατή φωτιά, τοποθετώντας τα πόδια και τα κομμάτια του αστακού με την πλευρά της σάρκας προς τα κάτω.

Ψήνουμε για 2-3 λεπτά μέχρι να τσουρουφλιστεί ελαφρά το κρέας. Γυρίζουμε τον αστακό στην σχάρα, με την σάρκα προς τα πάνω και απλώνουμε πάνω του με ένα κουτάλι, το σκορδοβούτυρο. Συνεχίζουμε το ψήσιμο για 4 λεπτά ακόμη μέχρι να μαλακώσει το κρέας.



Χλωροτύρι παναριαμένο, με μαρμελάδα βουτύρου από βερίκοκα.

Για δύο άτομα

Ένα κεφαλάκι χλωροτύρι (φρέσκο νησιώτικο μαλακό τυρί) περίπου 300γρ.
1 αυγό
Αλεύρι για αλεύρωμα
Φρυγανιά τριμμένη για πανάρισμα
10 ώριμα Βερίκοκα (αν είναι καϊσιά 5) πλυμένα και χωρίς το κουκούτσι τους
4 κουταλιές της σούπας φρέσκο βούτυρο
1/2 ποτηράκι ούζο
5 κουταλιές της σούπας ζάχαρη

Λιώνουμε 2 κουταλιές της σούπας βούτυρο και σοτάρουμε τα βερίκοκα, προσθέτουμε την ζάχαρη και σβήνουμε με το ούζο. Ανακατεύουμε ελαφρά να λιώσει η ζάχαρη και να μαλακώσουν τα βερίκοκα.

Κόβουμε το χλωροτύρι σε δύο ροδέλες. Το αλευρώνουμε και το βουτάμε στο χτυπημένο αυγό μετά το βουτάμε στην φρυγανιά και το τηγανίζουμε στο υπόλοιπο βούτυρο μέχρι να κάνει κρούστα και να λιώσει στο κέντρο του. Θα χρειαστεί 2-3 λεπτά από κάθε πλευρά.

Σερβίρουμε το ψημένο χλωροτύρι γαρνιρισμένο με την ζεστή μαρμελάδα βουτύρου.


Τέλος

BlueIvy23
04-04-14, 16:24
Πολλα μπραβο απο μενα..πολυ ομορφο ερωτικο και αισθησιακο!!!!ποτε με το καλο βγαινει???

Στάλθηκε από το LG-P990 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk 2

dora_salonica
04-04-14, 17:15
Πολλα μπραβο απο μενα..πολυ ομορφο ερωτικο και αισθησιακο!!!!ποτε με το καλο βγαινει???

Περιμένουμε τον γραφίστα να τελειώσει το εξώφυλλο και βγαίνει...:)

Σ' ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια!:)

BlueIvy23
04-04-14, 17:31
Τελειααα!!! :):):):):)

Στάλθηκε από το LG-P990 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk 2

johnslave
12-04-14, 03:22
Εξαιρετικό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

dora_salonica
12-04-14, 11:07
Εξαιρετικό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Σ' ευχαριστούμε johnslave!:)

BlueIvy23
28-04-14, 16:21
Ντορα ετοιμο τελικα το βιβλιο?Αθηνα θα εκδοθει η μονο Θεσσαλονικη?

dora_salonica
28-04-14, 17:19
Ντορα ετοιμο τελικα το βιβλιο?Αθηνα θα εκδοθει η μονο Θεσσαλονικη?

Δεν είναι έτοιμο το εξώφυλλο. Ακόμη το δουλεύουμε.. Σόρρυ.:)

Θα βγει σε όλα τα βιβλιοπωλεία φυσικά και θα γίνουν βιβλιοπαρουσιάσεις και σε Αθήνα και σε Θεσσαλονίκη - ενδέχεται και στον Βόλο, που είναι η ιδιαίτερη πατρίδα μου, από την πλευρά της μητέρας μου...:)

BlueIvy23
28-04-14, 17:25
Ενταξει τοτε θα εχουμε την χαρα να σε δουμε και απο κοντα!Εννοειται πως θελω αυτογραφο κ ειδικη αφιερωση απο σενα :rolleyes::rolleyes::rolleyes::rolleyes::p Με το καλο λοιπον!