PDA

Επιστροφή στο Forum : Η Αφροδίτη με τη γούνα



dora_salonica
21-11-13, 19:52
Το ψυλλιαζόμουν πάντα ότι ο Πολάνσκι είναι “δικός μας”, ιδίως μετά τα “Μαύρα φεγγάρια του έρωτα”, μία ταινία που εμπεριείχε ήδη αρκετά σαδομαζοχιστικά στοιχεία, χωρίς όμως ξεκάθαρη BDSM αντιμετώπιση. Πίστευα ότι τα “Φεγγάρια” ίσως του βγήκαν τυχαία, ότι από διαστροφικό και μόνο ενδιαφέρον είχε προσεγγίσει το αντικείμενο. Οι σχέσεις ισχύος είχαν εκεί άρωμα βανίλιας και οι ερωτικοί σύντροφοι κατασπάραζαν ουσιαστικά ο ένας τον άλλον, μέσα στην αβεβαιότητα και τη συνεχή διαμάχη. Κατίσχυση με διαγώνια μορφή, χιαστί, όπου το τιμόνι της ερωτικής σχέσης περνούσε από τον έναν στον άλλον κατά περίπτωση. Αδύναμο το σχήμα, όπως γνωρίζουν οι θιασώτες του BDSM, με τρομακτικά μεγάλες ποσότητες ερωτικής ενέργειας να δαπανώνται στον ανταγωνισμό.

Με την πρόσφατη προβολή της ταινίας του μεγάλου σκηνοθέτη, “Η Αφροδίτη με τη γούνα”, μπορώ πλέον να κάνω μία σαφή διάγνωση: ο Πολάνσκι είναι πράγματι φορέας του μπιντιεσεμικού ιού. Κάποιος τον “δάγκωσε”, κατά πάσα πιθανότητα η ψυχρή ως παγοκολώνα Σενιέ. Ο Πολάνσκι είναι σαφώς “δικός μας”, δεινός γνώστης των παραμέτρων που καθορίζουν μία ερωτική σχέση ως μπιντιεσεμική, δηλαδή ως σχέση ισχύος, πέρα από τα βίτσια και τις πρακτικές.

Το σενάριο της ταινίας ακολουθεί πιστά το πνεύμα του μυθιστορήματος του Λεοπόλντ φον Ζάχερ-Μαζόχ: ο παθιασμένος, εκστασιασμένος, φαντασιόπληκτος σε βαθμό κακουργήματος Σεβερίν επιχειρεί να υποδείξει στη Βάντα φον Ντουνάγιεφ πως να του φέρεται με σκληρότητα. Σε ένα ωμό παιχνίδι topping from the bottom, όπου ο υποτιθέμενος σκλάβος γίνεται αφέντης του κυρίου – της Κυρίας εν προκειμένω – ο Σεβερίν βρίσκει τον μάστορά του και βλέπει την ευφυή Βάντα να του δείχνει, όχι και τόσο ευγενικά, την έξοδο από τη φαντασίωση. Διόλου τυχαίο ότι η Βάντα επιλέγει έναν Έλληνα, για να συνεχίσει την εξερεύνηση του δικού της ερωτισμού, μακριά από τα σενάρια του μαζοχιστή συντρόφου της. Αρνείται δηλαδή τον ρόλο που επιθυμεί να της επιβάλει ο Σεβερίν.

Υπενθυμίζω, για όσους χάνονται στην παράκρουση των ήχων του μαστιγίου και στη θέα ενός κόκκινου τακουνιού, την ανάλυση του Ζίζεκ, από το βιβλίο του «Καλωσορίσατε στην έρημο του πραγματικού!». Ο Ζίζεκ καταπιάνεται με το θέμα του μαζοχισμού στη “Δασκάλα του πιάνου”, μια ταινία όπου ένας νεαρός πιανίστας ερωτεύεται την μεγαλύτερή του δασκάλα του πιάνου:

“Προς απάντηση στις παθιασμένες σεξουαλικές κρούσεις του νεαρού, η δασκάλα του ανοίγεται βίαια, γράφοντάς του ένα γράμμα με έναν λεπτομερή κατάλογο των απαιτήσεών της (κατά βάση πρόκειται για ένα σενάριο μαζοχιστικών πρακτικών…)” Ο Ζίζεκ επιχειρεί μία ερμηνεία με βάση τον Λακάν και το σεμινάριό του για το άγχος (1962-1963): “ο αληθινός στόχος του μαζοχιστή δεν είναι να προκαλέσει jouissance στον Άλλον, αλλά να του παράσχει το άγχος του.”

Ας μου επιτραπεί να προσθέσω – γιατί μου φαίνονται αμφότεροι, Ζίζεκ και Λακάν, ολίγον μπερδεμένοι - ότι δεν τίθεται θέμα άγχους, αλλά θέμα ισχύος. Έχω τον έλεγχο της σχέσης σημαίνει ότι (δια)χειρίζομαι την επιθυμία και την απόλαυση του συντρόφου. Δεν του επιτρέπω να μου υποδεικνύει τη συγκεκριμένη ταχύτητα και τη γωνία υπό την οποία το μαστίγιο θα προσγειώνεται στα τρυφηλά του οπίσθια. Όχι επειδή με αγχώνει ο μαζοχισμός του – διότι ένας / μία Κυρίαρχος δεν αγχώνεται, ούτε καν υπό το φάσμα της ανίας - αλλά επειδή ο μαζοχισμός αποτελεί εμπόδιο σε μία ουσιαστική σχέση ισχύος.

Δεν ξέρω αν ο Πολάνσκι διαβάζει Ζίζεκ ή αν τα ξέρει κι από μόνος του. Σίγουρα τα εύσημα ανήκουν εν μέρει και στον εξαιρετικό θεατρικό συγγραφέα Ντέιβιντ Άιβς, ο οποίος έγραψε την θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος του Μαζόχ, και ο οποίος συνυπογράφει το σενάριο της ταινίας μαζί με τον Πολάνσκι. Στην ταινία πάντως, ο Πολωνός σκηνοθέτης χειρίζεται το θέμα του topping from the bottom με άψογη μαεστρία. Ο ατυχής Τομά πέφτει στα νύχια μίας γυναίκας για την οποία η ισχύς δεν εξισούται με το ευτελές ρεπερτόριο του μαζοχιστή. Ο σκηνοθέτης – ο οποίος, όλως τυχαίως, είναι φτυστός ο Πολάνσκι – αναζητά μία ηθοποιό που θα ενσαρκώσει την Αφροδίτη του. Την βρίσκει σε μία επιτέλους ώριμη Εμανουέλ Σενιέ, της οποίας η ομορφιά, στα σαράντα οκτώ της χρόνια, τείνει να επισκιάσει ακόμη και την απρόσμενη εξέλιξη των δεξιοτήτων της ως ηθοποιού. Ποτέ η Σενιέ - την οποία οι περισσότεροι σινεφίλ θεωρούσαμε επιεικώς ατάλαντη - δεν έπαιξε τον ρόλο της με τόση συναισθηματική ευστοχία. Ποτέ το σώμα της δεν υπήρξε τόσο προκλητικά αισθησιακό. Και ποτέ το πρόσωπό της δεν φανέρωσε σε τόσο βάθος αυτό που όλοι μας ήδη ξέραμε, βαθιά μέσα μας, αλλά δεν τολμούσαμε να το ομολογήσουμε: ο Πολάνσκι δεν ήταν δυνατόν να μην έχει κάνει μία σοφή επιλογή, στο πρόσωπο της κυρίας Πολάνσκι.

Η ανεύρεση της ηθοποιού που θα υποδυθεί την Αφροδίτη δεν έχει το αναμενόμενο happy end. Η Βάντα της ταινίας αρνείται να γίνει εργαλείο ηδονής. Η ισχύς της εδραιώνεται όχι μέσα από τα μαστίγια και τα δερμάτινα αξεσουάρ ή τις γούνες, αλλά μέσα από την εις βάθος κατανόηση του ψυχισμού του Τομά και την άρνησή της να γίνει δικό του υποχείριο. Η κονσόλα του φωτισμού γίνεται παιχνιδάκι στα χέρια της, καθώς η ίδια στήνει το σκηνικό έτσι όπως της αρέσει, ενώ κατά παράδοξο τρόπο οι κεραυνοί ακολουθούν τις συναισθηματικές της εξάρσεις. Αντί να δεχθεί την αρχική εξουσία του σκηνοθέτη πάνω της, παίρνει τον έλεγχο, βγάζοντας το λουράκι του σκύλου από τον λαιμό της και περνώντας το στον σκηνοθέτη. Και στη συνέχεια, αντί να αποδεχθεί τον ρόλο της Dominatrix, μεταμορφώνει τον σκηνοθέτη σε γυναίκα, φορώντας του τις γόβες της. Καταλήγει γυμνή, ωραιότατα ενδεδυμένη τη σάρκα της. Δύναμη της φύσης, μαινάδα, ή η θεά Αφροδίτη αυτοπροσώπως;

Προτείνω σε όλους τους υποτακτικούς / bottom / perv / δεν είμαι σίγουρος και λοιπών αυτοπροσδιορισμών άντρες να σπεύσουν να δουν την “Αφροδίτη με τη γούνα”, όπως βέβαια το συνιστώ και στις επίδοξες Κυρίες, ιδίως αν αναρωτιούνται σχετικά με τη μέθοδο κατίσχυσης που τους υποδεικνύεται από τον προθυμότατο αντρικό πληθυσμό που συρρέει γύρω τους και κάτω από τα τακούνια τους. Όχι επειδή η ταινία εντρυφεί στο Μ του S/M με τόση οξυδέρκεια. Όχι επειδή ο διάλογος είναι πνευματώδης μέχρι δακρύων (γέλιου). Όχι επειδή η Σενιέ είναι μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις στην ιστορία του κινηματογράφου των τελευταίων χρόνων. Όχι επειδή το αποτέλεσμα της ταινίας είναι ένα άριστο ψυχογράφημα ενός κατά φαντασία δούλου και μίας αληθινά κυριαρχικής γυναίκας.

Αλλά ίσως επειδή την επόμενη φορά που κάποιος μαζοχιστής προσεγγίσει τη δική του “θεά”, παρουσιάζοντας ένα ρεπερτόριο από τετριμμένα βίτσια, όπως το cross-dressing, την αισθησιακή [sic] μαστίγωση, τον ήπιο (μέχρι εκεί που αντέχει και γουστάρει δηλαδή) εξευτελισμό, το bondage, την ποδολαγνεία, τον μικρο-έλεγχο, τότε, ίσως λέω, θυμηθεί την τελευταία σκηνή της ταινίας. Την Σενιέ να ανεβαίνει στη σκηνή και να χορεύει ολόγυμνη γύρω από το θύμα της, ανοίγοντας αφύσικα το στόμα της σε έναν τελευταίο τερατώδη μορφασμό, σε μία τελευταία συγκλονιστική κραυγή από τις “Βάκχες” του Ευριπίδη, μια κραυγή που θα μπορούσε να απευθύνεται προς κάθε θνητό με μικρές επιθυμίες, κάθε άντρα που τολμά να εναποθέσει στα πόδια μιας γυναίκας αυτές τις μικρές, εγωκεντρικές, αυτιστικές, και τελικώς σεξιστικές επιθυμίες, μη γνωρίζοντας τι σημαίνει αληθινή παράδοση στα χέρια μιας γυναίκας.

Έτσι, η “Αφροδίτη” του Πολάνσκι, αντί να ευτελιστεί σε μία πορνογραφική ταινιούλα με κάποια ασύνδετα ενδεχομένως στοιχεία BDSM lifestyle, ένα “S/M πορνό” όπως το αποκαλεί ειρωνικά η Βάντα, τείνει να προσεγγίσει τελικά μία αναβίωση αρχαιοελληνικών μυστηρίων, όπου η γυναίκα κυριαρχεί πραγματικά και ο διονυσιασμός επικρατεί του ορθολογισμού. Ο Πολάνσκι μπορεί να μην διαβάζει Ζίζεκ, αλλά Ευριπίδη σίγουρα διαβάζει. Η παντοδύναμη γυναίκα Κυρίαρχος φωνάζει τις Βάκχες να την ακολουθήσουν στο ψυχικό ξεγύμνωμα του σκηνοθέτη – ένα ξεγύμνωμα που προσομοιάζει τον αρχαίο φόνο, με μία απόλυτη, διεγερτική, και ενδόμυχα δίκαιη εκμηδένιση της ερωτικής, συναισθηματικής και πνευματικής υπόστασης του δυστυχή μοντέρνου Πενθέα, που τιμωρήθηκε σκληρά για την ασέβειά του.

Η θεά Αφροδίτη θα είχε μείνει ικανοποιημένη – για λίγο.

Lady_Afrodyte
22-11-13, 02:46
Μολις σημερα καταφερα να τη δω.Οφειλω να ομολογησω οτι δεν περιμενα τιποτα λιγοτερο απο τον Πολανσκι.Μια εξαιρετικη ταινια ανταξια του τιτλου της.Οσο για την αναλυση τησ Δωρας συμφωνω 100%.

knight
22-11-13, 15:35
Όταν είδα την καταχώρηση στις εφημερίδες νόμισα ότι πρόκειται για μια μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου. Απ' ότι βλέπω είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Θα σπεύσω συντόμως. Εξάλλου, ο Πολάνσκι είναι από τους αγαπημένους μου.

sklavaki25
22-11-13, 18:57
Δώρα, ενδιαφέρουσα η ανάλυσή σου και πολύ κατατοπιστική.

JH
22-11-13, 19:42
Πολύ καλό φαίνεται. Παίζεται στα σινεμά τώρα;

Είδα ότι έχει γίνει και θεατρικό στην Αθήνα.

dora_salonica
22-11-13, 22:03
Πολύ καλό φαίνεται. Παίζεται στα σινεμά τώρα;

Ναι, παίζεται ήδη στα σινεμά.

Tyfeas
23-11-13, 01:35
Ενδιαφἐρουσα κινηματογραφικἠ χρονιἀ...ερχεται κι αλλο καλὀ φιλμἀκι


http://youtu.be/LSOONAsCG0U

dora_salonica
23-11-13, 10:35
Ενδιαφἐρουσα κινηματογραφικἠ χρονιἀ...ερχεται κι αλλο καλὀ φιλμἀκι


http://youtu.be/LSOONAsCG0U

Έχει διαγραφεί το βιντεάκι. Σε ποια ταινία αναφέρεσαι;

Tyfeas
23-11-13, 14:37
http://youtu.be/577eTyBGqPo

dora_salonica
23-11-13, 16:30
http://youtu.be/577eTyBGqPo

Νυμφομανία...

Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να πω ότι την περιμένω πως και πως...:)

Been there, done that...:)

Αλλά ο Λαρς παραμένει αγαπημένος, παρά τις κάποιες αστοχίες του παρελθόντος... (αναφέρομαι στην μπουρδίτσα Αντίχριστος...)

knight
23-11-13, 16:35
Λαρς! Αιρετικός όπως κάθε γνήσιος πρωτοπόρος καλλιτέχνης.