PDA

Επιστροφή στο Forum : Aτομική έκθεση της Εύας Μαραθάκη (με τίτλο "You and I") στην gallery "CAN"



Rope_Shadow
23-10-13, 16:35
Εύα Μαραθάκη - "Υοu and I"
(Ατομική έκθεση)

Μια έκθεση με 6+ σχέδια της Εύας Μαραθάκη φιλοτεχνημένα για το βιβλίο "Αυτοκράτειρα: To Xρονικό της Νέας Γης" (εκδ. Νεφέλη, Αθήνα, 2012) του συγγραφέα Δούκα Καπάνταη

Εγκαίνια έκθεσης: Tρίτη 29 Οκτωβρίου στις 8 μ.μ.

Διάρκεια έκθεσης: 29/10/13 - 9/11/13

Tόπος: gallery "CAN": Αναγνωστοπούλου 42, Koλωνάκι, Αθήνα

http://www.can-gallery.com/


15516 Έργο της Ε. Μαραθάκη


Η εικαστικός απαντά σε 5 ερωτήσεις, σχετικά με την αποτύπωση της εγχώριας εικαστικής σκηνής:

http://popaganda.gr/exposed-%CE%B5%CF%8D%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B8%CE%AC%CE%BA%CE%B7/

Rope_Shadow
24-10-13, 05:05
Σημαντικές προσωπικότητες γράφουν για το βιβλίο του Δ. Καπάνταη και για τα έργα της Ε. Μαραθάκη:

Εδώ και αρκετά χρόνια έχει χαθεί η σχέση μεταξύ λογοτεχνών και εικαστικών, διεθνώς αλλά και στη χώρα μας. Μια σχέση που γνώρισε την κορύφωσή της, ίσως, στον παρισινό μεσοπόλεμο. Τα τελευταία χρόνια δεν είναι σύνηθες. Και όταν προκύπτει, έχει συχνά έναν αέρα σήψης και σύμβασης: καταξιωμένοι καθηγητές εικονογραφούν πολυτελείς τόμους διασήμων ποιητών. Πλήξη. Άρα εδώ έχουμε κάτι, εξαρχής, διαφορετικό. Ένας νέος σχετικά, μέχρι πρόσφατα ποιητής και φιλόσοφος, παρουσιάζει το πρώτο του μυθιστόρημα (και μάλιστα, όπως απειλεί, αυτός εδώ είναι απλώς ο πρώτος τόμος) και καλεί μια νέα εικαστικό να το εικονογραφήσει. Καθόλου προφανής επιλογή. Επιπλέον το βιβλίο του Δούκα Καπάνταη Η Αυτοκράτειρα αποδεικνύεται, εκτός από έντονα ειρωνικό και στοχαστικό, επιρρεπές σε ερωτικές εξάρσεις, κάτι που η πουριτανική εντόπια λογοτεχνική παράδοση έχει να επιδείξει, ίσως, από τις μέρες του Εμπειρίκου και του Χριστιανόπουλου (διαφορετικών κατευθύνσεων φυσικά). […] Για την Εύα Μαραθάκη όμως, που εδώ δοκιμάζει την αυτονομία και την αυτοτέλεια των έξι σχεδίων της σε έναν εκθεσιακό τόπο, παράλληλα αλλά ποτέ ξεκομμένα από το βιβλίο που έγινε αφορμή να γεννηθούν, έχω να προσθέσω ότι με αυτή τη δουλειά χαράσσει μια κόκκινη γραμμή, για να παραφράσω τη δήλωση του πρόεδρου Ομπάμα σε σχέση με τη Συρία, σε σχέση με το συρμό της εποχής. Ωραίο χρώμα το κόκκινο...

Θανάσης Μουτσόπουλος, Πανεπιστήμιο Κρήτης


Χρειάζεται να δείξει αυστηρή λογική και πνευματική εγρήγορση ο αναγνώστης καθώς καταδύεται στον κόσμο του Κακού της Αυτοκράτειρας, έναν κόσμο χωρίς συνείδηση, χωρίς συναίσθημα, χωρίς αρετή, χωρίς ηθική, «εποικισμένο από περίεργα ρομπότ». Διαφορετικά οι θανατηφόρες αναθυμιάσεις των σελίδων της λιώνουν, όπως θα έλεγε ο Λοτρεαμόν, την ψυχή του αναγνώστη σαν το νερό τη ζάχαρη.

Λαμπρινή Κουζέλη, Το Βήμα

Για γερά νεύρα και υγιείς νόες. Μόνο. Οι υπόλοιποι ας μη προσπαθήσουν να βουτήξουν στα βαθιά χωρίς μάσκα και οξυγόνο.

Κωνσταντίνος Μπούρας, Ελευθεροτυπία

Το εξιστόρημα Η Αυτοκράτειρα του Δούκα Καπάνταη δεν συνιστά μελέτη του αποτρόπαιου, το οποίο εξάλλου παρουσιάζεται στο βιβλίο ως συμβατική συμπεριφορά, αλλά σπουδή στη διανόηση του αποτρόπαιου και διανοητικό παιχνίδι, που ακολουθεί μια παράδοση που πρωτοσυναντάται στα κείμενα της Παλατινής Ανθολογίας και φτάνει έως την Ιστορία του ματιού του G. Bataille. […] Εκείνο που σοκάρει δεν είναι η γλώσσα των σεξουαλικών σκηνών, όσο η επιλογή του συγγραφέα να σοκάρει το ιδεοληπτικό τμήμα του αναγνωστικού του κοινού. Είναι φανερό ότι διά της περιγραφής ακραίων σεξουαλικών πράξεων, ο συγγραφέας επιχειρεί μια ανάγνωση του κόσμου, αποψιλωμένη από τη νεοσυντηρητική ψευδο-ηθική. Οι ήρωές του ασελγούν ο ένας εις βάρος του σώματος του άλλου, ακριβώς όπως οι πάσης φύσεως ενδοκοινωνικές σχέσεις μας χαρακτηρίζονται από την ασέλγεια της ασκήσεως εξουσίας ή/και της αποδοχής της. Άλλωστε, η δήλωση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου ότι το περιεχόμενο του κειμένου αφορά έναν πλανήτη που δεν έχει καμιά σχέση με τον δικό μας και κατοικείται από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση μ’ εμάς, αυτό ακριβώς υποδεικνύει: ότι, δηλαδή, πρόκειται ακριβώς για μια εκδοχή του κόσμου μας. Κατ’ αυτό, το κείμενο συνιστά μια ακριβή περιγραφή των δικών μας σχέσεων, διατυπούμενη υπό άλλους όρους. […] Ο συγγραφέας «έσκυψε» μέσα του και είδε τη φρίκη των άλλων – κι αυτό μόνον ως σημείο τρυφερότητας της ψυχής του μπορεί να αναγνωσθεί – της ψυχής ενός συγγραφέως, που προσπαθεί απεγνωσμένα να διαφυλάξει την τρυφερότητά του ως Ύπατος παρατηρητής, που προσπαθεί να διασώσει την περιέργειά του, νοούμενη ως άσκηση «ιδεολογικής ηδονής», από την ανάλγητη γελοιότητα των υστερικών αντικειμένων παρατήρησης και εμπράγματης κατανόησης μιας ξεδιάντροπης πραγματικότητας προσποιήσεων, συμβιβασμών και νοητικών παιγνίων του τύπου «ποιός σκότωσε τον Ιππότη;» του έργου Ο πίνακας της Φλάνδρας.

Απόστολος Σταβέλας, Δρ. Φιλοσοφίας, ΚΕΕΦ Ακαδημία Αθηνών

Rope_Shadow
24-10-13, 05:08
Δελτίο τύπου της έκθεσης:
http://www.nefeli-books.net/files/download-files/diafora/Marathaki_Press%20Release_GR.pdf

Πρόσφατη συνέντευξη του συγγραφέα Δ. Καπάνταη στο Online Περιοδικό "ΧΡΟΝΟΣ"
http://www.chronosmag.eu/index.php/e-ps-e-ps-p-th-p-s-sggf.html

dora_salonica
25-10-13, 23:09
Μία εξαιρετική εικονογράφηση μπορεί να απογειώσει ένα βιβλίο. Έχει τη δύναμη να μεταφέρει τους αναγνώστες, με ένα μικρό ανεπαίσθητο κλικ, έξω από τον χώρο του δωματίου τους, όπου κάθονται και γυρίζουν, κάπως διστακτικά, ίσως με κάποια νευρικότητα, τη μία σελίδα μετά την άλλη, αδημονώντας για την επόμενη σκηνή, περίεργοι για τα καινούργια φαντάσματα του εαυτού τους που θα αντιμετωπίσουν στο επόμενο κεφάλαιο, εισχωρώντας όλο και περισσότερο στον φανταστικό κόσμο μίας νέας πραγματικότητας.

Αυτή είναι η περίπτωση της Εύας Μαραθάκη και των σχεδίων που κοσμούν την Αυτοκράτειρα, αυτό το παράξενο βιβλίο του "κακού παιδιού" Δούκα Καπάνταη, που μας απασχόλησε και στο παρελθόν με τις άγριες σαδομαζοχιστικές σκηνές του.

Δύο πράγματα μου θύμισαν τα σχέδια της ταλαντούχας Εύας Μαραθάκη - που εμφανώς την περιμένει ένα λαμπρό μέλλον, κάπου στον δικό μας πλανήτη, αν και ίσως όχι στη δική μας ρημαγμένη χώρα.

Το πρώτο ήταν η παιδική μου ηλικία. Η ξεκάθαρη αίσθηση ότι βλέπω ξανά με τα παιδικά μου μάτια τον κόσμο. Ένα δέντρο με κλειδαριά, όπου αν βρεις το σωστό κλειδί, χώνεσαι μέσα του. Μία μπαρόκ καρέκλα, με ένα ματωμένο ψαλίδι μπηγμένο φονικά στο κάθισμα. Ένα παλάτι με κίονες, ο ένας γεμάτος ρωγμές, σημαδεμένος από μία γυναικεία σχισμή, σαν πληγή. Ένας θρόνος που φοράει γυαλιά, υποδεικνύοντας έναν κρυμμένο κατάσκοπο. Ένα πιάτο όπου ένα ανοιχτό αιδοίο μας καλεί να το γευθούμε κομμάτι κομμάτι, με τα πιο λεπτεπίλεπτα μαχαιροπήρουνα του παλατιού.

Το παλάτι της φαντασίας έχει το δικό του κλειδί και η Εύα Μαραθάκη το ξέρει. Μία γυναίκα μας κοιτάζει μέσα από έναν καθρέφτη, γυμνόστηθη, φορώντας ένα πολύ κοντό μπούστο με ψηλό γιακά. Είναι άραγε συνεσταλμένη ή δολοφονική; Ερωτευμένη ή εκδικητική; Ο καθρέφτης δεν απαντάει, μόνο πλαισιώνει την εικόνα της με κομψότητα.

Το δεύτερο πράγμα που μου θύμισαν τα σχέδια της Εύας Μαραθάκη, ήταν το ποίημα του Randall Jarrell, "In Montecito". Και να που αυτό το μικρό, ανεπαίσθητο κλικ, που δεν το ακούσαμε ποτέ, μας οδήγησε σε μία μεγαλύτερη πραγματικότητα, που τυλίγει την δική μας πραγματικότητα, "a greater Montecito, that surrounds Montecito like the echo of a scream".

Η γυναίκα συνεχίζει να μας κοιτάζει μέσα από τον καθρέφτη. Είναι ανεξιχνίαστη, αλλά κατά κάποιο τρόπο μας φαίνεται γνωστή, σαν να την έχουμε ξαναδεί κάπου. Το ανοίκειο μετατρέπεται σε οικείο - ή μήπως είναι το αντίθετο;

Παράξενο που το μόνο που χρειάστηκε ήταν μία νεαρή καλλιτέχνις και ένα μολύβι.

Rope_Shadow
30-10-13, 00:08
Ακριβώς έτσι dora.

Όσοι δεν κατάφεραν να πάνε σήμερα στα εγκαίνια (και τους ενδιαφέρουν τα εικαστικά), καλό θα ήταν να την επισκεφθούν.
Ε/εμείς γυρίσαμε πριν από λίγο.