PDA

Επιστροφή στο Forum : Η Αποκάλυψη του Ιωάννη



Iagos
17-07-13, 13:05
Κάθομαι στο πληκτρολόγιο μετά από μία δυνατή και έντονη εκσπερμάτωση, πράγμα που σημαίνει πως βρίσκομαι σε κατάσταση εγκεφαλικής ηρεμίας και χαλάρωσης χωρίς εκείνο το γνωστό σε όλους μας σαλτάρισμα αγαμίας.Εκεί που είσαι σαν θηρίο.

Έτσι ήρεμα και χαλαρά ένοιωσα την ανάγκη να γράψω και όχι να σας γράψω κάτι.

Έτσι χαλαρά και ήρεμα βρίσκω το πρώτο σήμα...

Ήταν κάπου μακριά πια, γύρω στα δέκα.Αλήθεια θυμάστε τους εαυτούς σας στα 10;

Μεγάλη Εβδομάδα σε επαρχία..Θυμάστε πως ήταν οι Μεγάλες Εβδομάδες στην επαρχία...μυρωδιές, λουλούδια, κόσμος κάθε βράδυ έξω, στις Εκκλησιές και στις πλατείες...και ευχές, πολλές ευχές...ένας κόσμος γεμάτος ευχές...ένας κόσμος με τα καλά του...στα μάτια ενός δεκάχρονου πάντα όλα αυτά και στις αναμνήσεις των ενηλίκων.Τελικά ο κόσμος εκείνη την εβδομάδα έβγαινε για να ακούσει και να διηγηθεί την ιστορία του μάρτυρα.Την δική του ιστορία δηλαδή.

Επιστρέφω στο σπίτι μετά την Εκκλησία και το παιχνίδι γύρω από το καφενείο.Στην τηλεόραση παρακολουθούμε την συνέχεια της ιστορίας του μάρτυρα. Ο Τζεφιρέλι ανέλαβε να μας την αφηγηθεί. Θυμάστε; κάθε μέρα και ένα άγιο πάθος...Με άλλα χρώματα και άλλες μυρωδιές...φαντασιακές, σινεμά γαρ δημιουργεί μια διαφορετική αίσθηση της πραγματικότητας. Άλλο η πλατεία με τις καμπάνες, τις ευχές, τις φωνές των παιδιών και τα βαρελότα και άλλο η Μεγάλη Εβδομάδα του Τζεφιρέλι...άλλη αισθητική άλλες αισθήσεις...

Και κάπου εκεί έρχεται το πρώτο σήμα, δυνατό μέσα στις δεκαετίες, και οδηγό ηδονής...Στην αρχή η εικόνα της Μαγδαληνής να πλένει τα πόδια του Χριστού μου άνοιξε τα μάτια...αφοσιώθηκα στην εικόνα,ένοιωσα μια γλυκιά ερωτική αίσθηση...η δύναμη της εικόνας με ρούφηξε στον ερωτισμό της...και στα αμέσως επόμενα πλάνα το μαστίγωμα του Χριστού. Εκεί ο ερωτισμός πήρε μια πρωτόγνωρη μορφή...μου σηκώθηκε η πούτσα...ένοιωθα σαν αγρίμι μέσα στην εικόνα...η δύναμη της εικόνας με ρούφηξε...δεν ήξερα πως να ηρεμήσω...άρχισα να τρίβομαι έξω από το παντελόνι διακριτικά σχεδόν...μετά δεν θυμάμαι τίποτα...ίσως με τον Τζεφιρέλι να είδα την πρώτη μου τσόντα...

Τις επόμενες Μεγάλες Εβδομάδες τις πέρασα φυσιολογικά και χωρίς τέτοιες αναταραχές...άλλωστε άρχισα να νοιώθω πως εκείνα τα ακαταλαβίστικα πλάσματα με τις φούστες και τα κοτσίδια άρχισαν να μ αρέσουν...Και έτσι η τσόντα του Τζεφιρέλι αντικαταστάθηκε με ζωντανό κρέας...άνοιξη και οι ρωγίτσες πετάγονταν σιγά σιγά, χέστηκες αν μαστιγώνουν τον Χριστό αφού τον βλέπεις μπροστά σου φαντάρο.

Κάπως έτσι κατάλαβα πως ήμουν στρειτ.

Μέσα στις επόμενες Μεγάλες Εβδομάδες, άρχιζα να παίζω το παιχνίδι της εποχής, «τα φτιάχνουμε, τα χαλάμε».Εκεί πέρασα για λίγο από το swinging ξέρετε τώρα, τις αλλαξοκωλιές...τα χάλασε η Μαρία με μένα και τα έφτιαξε με τον Πέτρο και τα χάλασε η Βάσω με τον Πέτρο και τα έφτιαξε μαζί μου...ωραίο παιχνίδι αλλά κάποτε έπρεπε και να γαμήσουμε...

Και τσουπ μια Μεγάλη Εβδομάδα έρχεσαι αντιμέτωπος με μια Αθηναία της τρίτης Λυκείου ενώ είσαι ακόμα στην Δευτέρα που παίζει άλλο παιχνίδι... «μαζεύω εμπειρίες». Σε βάζει κάτω τα κουτσοκαταφέρνεις και επιστρέφεις στην κάμαρη σου καμαρωτός και άντρας.

Κάπου εκεί ερωτεύεσαι και κάπου εκεί μαθαίνεις πως οι σχέσεις δεν είναι ο μπαμπάς και η μαμά αλλά κάτι ποιο πολύπλοκο. Μαθαίνεις πως στο παιχνίδι «μαζεύω εμπειρίες» δεν ερωτεύεσαι γιατί ταυτόχρονα ο έρωτας πληγώνει.

Και για ένα γαμήσι τρως ΤΟ ΓΑΜΗΣΙ.

Είναι η εφηβεία ρομαντική και για ένα αγόρι.

Μετά ανοίγουν τα σχολεία και το ξεπερνάς...

Τουλάχιστον ξέρεις τώρα τι είναι μουνί και εσύ και όχι μόνο ο Πέτρος...

Όμορφα χρόνια...

Αφού ακολουθείς μια πορεία που σε κάποια πάρτι κάτι μπορεί να κάτσει έρχεσαι στην πόλη.

Σχολή, σπίτι δικό σου, άνεση,χρόνος, νεολαίες, κινήματα.

Και κάπου μέσα στην ουτοπία της επανάστασης συναντώ μια όμορφη, γλυκιά, κοπέλα που εκείνο τον καιρό διαβάζει Μπακούνιν, και Κούντερα...

Βόλτες, πορείες, ταβέρνες, ρεμπετάδικα, Εξάρχεια, συγκατοίκηση, απελευθέρωση της καθημερινότητας, το γαμήσι αποκτά οικειότητα.

Και εκεί αντιλαμβάνομαι πως εχθές μετά από εκείνο το μεθύσι στο πάρτι της κατάληψης, της πίεσα λίγο παραπάνω το βυζί, τραβήχτηκα αλλά το κορμί της μου έδωσε σήμα, μ αρέσει...και την πόνεσα...

Μέτα από δώδεκα χρόνια η αισθητική του Τζεφιρέλι μου χτυπά την πόρτα, μου υπενθυμίζει την παρουσία της, και ο πούτσος μου παθαίνει φρενίτιδα.Την πόνεσα κι έλιωνε...

Κάπου εδώ ξεκινά η αποκάλυψη του Ιωάννη...από τις ρώγες μιας εικοσάχρονης...

Το γαμήσι αρχίζει πλέον και αποκτά ένα άλλο ενδιαφέρον...ξέρεις τι της αρέσει και τι σου αρέσει...

Νομίζω πως ο χρόνος της εγκεφαλικής ηρεμίας με εγκαταλείπει...

Εις το επανιδείν λοιπόν...

Iagos
17-07-13, 13:06
Την εποχή που ο Χριστόδουλος, με τα στέμματα και τα στολίδια του, σήκωνε τα λάβαρα της επανάστασης κι έγλειφε τη νεολαία, σαν σαλιάρα αδελφή της τηλεόρασης, οι ρώγες της μικρής κοκκίνιζαν.

Τα μάτια μετατρέπονται σε βλέμμα βαθύ και οι κραυγές σε οδηγούν στην αρχέγονη κραυγή της ευχαρίστησης. Κάτι το αντίθετο της μοιρολογήστρας η κραυγή της καυλωμένης ρώγας, αλλά με κοινή αφετηρία, στο μοιρολόι και στο γαμήσι οι κραυγές των γυναικών αντανακλούν την ψυχή της ανθρωπότητας.

Όταν δεις το βλέμμα και νοιώσεις δόνηση από τις κραυγές τότε το δικό σου βλέμμα γίνεται τραγίσιο και οι κραυγές σου αντηχούν εμπιστοσύνη και προστασία.

Δεν ξέρεις τι είναι σκλάβα, είσαι μόλις 25, την εποχή μου ο μακαριστός έστηνε την ακροδεξιά και οι θεματοφύλακες της μεταπολίτευσης χάθηκαν μέσα στην διαφημιστική καμπάνια της ποντικομαμής για μια πλούσια ζωή χρηματιστηριακής ευδαιμονίας.

Δεν ξέρεις τι είναι σκλάβα, είσαι μόλις 25, και το διαδύκτιο το κατέχουν οι ελίτ πρίν το δώσουν στο πόπολο κι αρχίσει να γίνεται της τρελής και της κουνιστής το πανυγήρι.

Εκείνο που ξέρεις είναι πως τα βλέμματα και οι κραυγές σε οδηγούν να σηκωθείς και να βρείς μανταλάκια. Εκείνο που ξέρεις είναι πως το γαμήσι αποκτά άλλη διάσταση, πως ο πόνος είναι μέρος της καύλας. Ανακαλύπτεις πως είσαι πολύ μακριά από εκείνη την εποχή της πρωτής φοράς. Γυρίζεις σελίδα, μυήσαι στον έρωτα...

Ο πόνος είναι το πρώτο επίπεδο που πρέπει να κατακτήσεις, το νοιώθεις, και πρέπει να μάθεις να τον προσφέρεις σε αυτά τα μάτια και σ΄αυτό το γρύλισμα που παρακαλά και απαιτεί ταυτόχρονα.
Μαθαίνεις πως τα μανταλάκια απελευθερώνουν τα χέρια σου ενώ διατηρούν μόνιμη την προσφορά σου κι έτσι μπορείς να γνωρίσεις το μουνί.

Ύψιστη στιγμή για ένα αρσενικό αυτή η γνωριμία.

Αντιλαμβάνεσαι πως με τον πόνο τα πόδια ανοίγουν ευχάριστα, το σύνδομο της δακρύβρεχτης παρθένας πάνω στο σάβανο του εσταυρωμένου υιού πάει έναν περίπατο και η εγκλωβισμένη ήβη ανοίγει τα παράθυρα να λάμψει ο τόπος.

Και το ταξίδι προχωρά, αρπάζοναντας τις ρώγες μιας εικοσάχρονης και τοποθετώντας δύο μανταλάκια από την συσκευασία των 2+1 που μας είχε προσφέρει το απόγευμα ο Βασιλόπουλος αφού πρώτα εμείς τον τιμήσαμε αγοράζοντας κάθε αστική συνήθεια που μας πουλούσε σε συσκευασία χαβιαρίου...

Είς το επανιδείν...

Iagos
03-08-14, 12:30
Οι ανώμαλοι με τα καδρόνια πετάχτηκαν σαν τους βρικόλακες.

Θάνατος μυρίζει στις γειτονιές των πεινασμένων. «Είσαι άντρας ρε;» τότε πάρε το κουζινομάχαιρο και έβγα να σφάξεις. Σε βλέπω στην στάση του λεωφορείου, στο μανάβικο της εθνικής, στο ταμείο του μπακάλη της βιομηχανίας. Σε ξέρω. Σου αρέσει να πονάς, να υποτιμάς τον άλλον, μπορεί κρυφά μέσα σου να θέλεις και την θέση του δήμιου.

Ανθρωπάκο της τηλεοπτικής μαστούρας, οπαδέ, καθίκι αμόρφωτο, ο σαδισμός είναι για τους εραστές.

Το βλέμμα, η μυρωδιά, η ανύψωση της σκλάβας διεγείρει τον σαδιστή.

Αλλά εσύ θες το αίμα, την θυσία για να καβλώσεις. Τα ουρλιαχτά των νεκρών σου θα γίνουν η φυλακή σου. Θα μεγαλώσεις σύντομα και μπροστά στον δικό σου θάνατο θα τρελαθείς. Οι ψυχές που ποδοπάτησες, τα κορμιά που ατίμωσες, ο άνθρωπος που δεν υπερασπίσθηκες δεν θα σε αφήσουν ήσυχο να κλείσεις τα μάτια σου. Το πτώμα σου θα είναι νευρικό και αποκρουστικό όπως η ζωή σου.

Μικρό πιθήκι ο σαδισμός είναι για τους εκλεκτούς. Μικρό καθίκι ο σαδισμός γεννήθηκε μέσα στον έρωτα και τον υπηρετεί.

Τραβάω την κουρτίνα και σε βλέπω. Είσαι χαρούμενη, ανάλαφρη, το βάρος έχει πάει έναν περίπατο μακριά από τον Νεύτωνα. Μυρίζω τα υγρά σου με το βλέμμα Μου. Αγγίζω τα φρεσκολουσμένα μαλλιά σου με την όσφρηση Μου. Σε χαϊδεύω με την ανάσα Μου. Πρωινή επιθεώρηση στον κόσμο του έρωτα. Το πρόσωπο σου γαλήνιο, χωρίς κανένα σπασμό. Είσαι όμορφη.

Μου αρωματίζεις την φυλακή.

Εχθές η κακιά αδερφή μου είπε να αμπαρωθώ, να προστατευτώ, να πάρω και ένα σιδερικό και να περιμένω. «Περιμένοντας τον γκοντό» γίνομαι δεσμοφύλακας του εαυτού μου. Μισώ τους απέξω, φτιάχνω την φυλακή Μου και χάνω την ζωή Μου.

Γίνομαι σαν εσένα μικρό πιθήκι και τρομάζω. Φοβισμένε σαδιστή της γειτονιάς των πεινασμένων δεν θα σε ακολουθήσω. Αρπάζω την κακιά αδερφή και την πάω στην ανακύκλωση. Το έπιπλο που την φιλοξενούσε κάθε βράδυ στις οχτώ μένει άδειο.

Ανοίγω τα παράθυρα να μπει αέρας φρέσκος. Χρειάζομαι τα μαντάτα του ανέμου. Αδιαφορώ για τα μαντάτα του ηλεκτρομαγνητισμού.

Νοιώθω νευρικός. Καπνίζω στο μπαλκόνι μπροστά από το δέντρο που χάσαμε.

Επιστρέφω, η πρωινή δροσιά με γαλήνεψε. Ανοίγω την κουρτίνα και σε βλέπω. Τα χέρια πίσω, τα πόδια ανοιχτά, το βλέμμα αντανακλά την γαλήνη σου. Δεν σε βλέπω κατάματα αλλά το πάτωμα αντανακλά την ομορφιά σου. Έχεις αρωματίσει τον χώρο. Με το βλέμμα Μου σε επιθεωρώ. Μου το ανταποδίδεις με την χαρά σου.

Το άδειο έπιπλο σε καλεί. Σε θέλω εκεί. Ανέβα. Και κάθε βράδυ θα σου λέω τα νέα.

Εντολή. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς καμία αντίσταση, χωρίς πρωτοβουλία. Υποκλίνεσαι χαριτωμένα όπως πάντα. Ανεβαίνεις. Σαν μικρό χαριτωμένο ζωάκι σκαρφαλώνεις σε ότι απέμεινε από το δέντρο που κόψαμε. Το λούστρο είναι απαραίτητο για τα κουφάρια των δέντρων που μας κουβάλησε η βιομηχανία στα σπίτια Μ/μας. Το ζωντανό δέντρο δεν είναι τίποτε άλλο παρά χρήμα. Το νεκρό δέντρο δεν είναι τίποτε άλλο από λουστραρισμένο έπιπλο που αποκτήθηκε με χρήμα.

Σκαρφαλώνεις και ο κώλος σου κινεί τους μύες δίνοντας την εντύπωση του αιλουροειδούς. Σε παρατηρώ με ενδιαφέρον. Τώρα είσαι επάνω και μπουσουλάς. Πασχίζεις να σηκωθείς. Να σταθείς όρθια. Τα κατάφερες και ένα χαμόγελο ταξιδεύει στον ελεύθερο χώρο. Στέκεσαι με τα χέρια πίσω. Είσαι ψηλά.

Φοβάσαι; Τρέμεις; Έχει ίλιγγο εκεί πάνω;

Σε αφήνω να το συνηθίσεις. Μην επιτρέψεις στο πάτωμα να σε ρουφήξει. Σε θέλω δυνατή και ψηλά.

Επιστρέφω. Στέκομαι μπροστά σου. Το μουνί σου είναι στο ύψος του εγκέφαλου Μου. Το αγγίζω. Χάνεις την ισορροπία σου. Τραντάζεσαι, φοβάσαι ότι θα πέσεις. Εμπιστοσύνη γλυκιά Μου. Το ακούς και δεν πέφτεις. Ισορροπείς. Χαίρεσαι. Τα κατάφερες. Να εμπιστευτείς και να ισορροπήσεις. Δεν φοβάσαι την ακροβασία πλέον. Είσαι ακροβάτισσα. Πως νιώθεις; Έτοιμη; Κεντραρισμένη; Δεν προλαβαίνεις να το σκεφτείς.

Ένα μανταλάκι έχει καρφωθεί στην κλειτορίδα σου και σου διαλύει την σκέψη. Ένα σήμα ηλεκτρικό από κάτω προς τα πάνω. Ισόρροπεις όμως. Δεν φοβάσαι πλέον ότι θα πέσεις. Είσαι ψηλά και όμορφη με ένα πλαστικό συμπιεστή των νευρικών σου απολήξεων συντροφιά.

Απομακρύνομαι. Σε παρατηρώ εκεί πάνω από απόσταση ασφαλείας. Δεν φεύγω γιατί ακόμα δεν Είμαι σίγουρος πως δεν θα πέσεις. Το πρόσωπο σου έσφιξε λίγο. Πάρε τον χρόνο σου.

Επανέρχεσαι.Το πρόσωπο σου φωτίζεται ξανά σαν πίνακας της Αναγέννησης. Μου απλώνεις τον χώρο. Χωρίς όρια.

Δημιουργία. Πως αλλιώς θα συνθέσεις τον άδειο χώρο; Η σκλάβα δεν έχει όρια γιατί αγαπά την ποίηση. Πλησιάζω. Ανοίγω τα μπούτια σου με τα χέρια μου. Τα μουνόχειλα σου εξαιρετικά. Τα θερμά Μου συγχαρητήρια στον μπαμπά σου και στην μαμά σου που τα έφτιαξαν τόσο θελκτικά. Σε λίγο χρόνο έχουν δεχτεί το καθένα από πέντε πλαστικούς εισβολείς. Απομακρύνομαι. Αντέχεις όρθια ακόμα. Η εικόνα άκρως γοητευτική. Εσύ έχεις πάρει την περίοπτη θέση. Εκεί που έως τώρα δέσποζε ο φόβος βρίσκεται ένα μουνί με έντεκα μανταλάκια επάνω του. Έντεκα;;; δεν μου αρέσουν οι μονοί αριθμοί. Βρωμάνε πλειοψηφία. Προτιμώ τους ζυγούς γιατί φέρουν τον αέρα της συναίνεσης. Χρειάζομαι ένα μανταλάκι ακόμα για την συναίνεση. Το επόμενο στάδιο της εμπιστοσύνης. Βγάλε την γλώσσα σου έξω. Θα το αντέξεις; Μου έχεις απλώσει τον χώρο. Επειδή αγαπάς την ποίηση. Στέκεσαι όρθια και το δέχεσαι. Τώρα είσαι μια ολοκληρωμένη εικόνα. Τώρα μπορώ να απομακρυνθώ. Δεν έχω κανένα ενδοιασμό πως θα παραπατήσεις και θα πέσεις. Σε αφήνω εκεί σίγουρος ότι επικοινωνήσαμε. Συναινέσαμε λοιπόν. Σε νοιώθω ότι θες να χύσεις εκεί πάνω. Δεν θέλω, ακόμα τουλάχιστον. Ανάβω ένα τσιγάρο και σε θαυμάζω. Μοιάζεις με αρωματικό πίνακα.

Ο φρέσκος αέρας σου στεγνώνει τα υγρά σου μπούτια. Αλλά μαζί του κουβαλά και την δυσοσμία από τα πτώματα της πόλης. Έχεις καβαλήσει τον άνεμο μικρό πιθήκι. Έχεις μπήξει το μαχαίρι σε ζωτικά όργανα. Αρρωστημένε σαδιστή. Μισείς ανθρωπάκο τον εαυτό σου. Κλωτσάς, δέρνεις, βρίζεις, εξευτελίζεις, κάθε τι πιο αδύναμο από εσένα. Γιατί δεν αντέχεις εσένα. Μυρίζει ο αέρας από τις κραυγές σου. Είσαι και εσύ εδώ, το ξέρουμε δεν χρειάζεται να φωνάζεις για να σε πάρουμε χαμπάρι. Τινάζομαι σαν τα σκυλιά για να ξεκολλήσεις από πάνω Μου. Δεν την αντέχω την γλίτσα σου.

Κλείνω την πόρτα. Σε κοιτάζω. Αντέχεις. Σου δίνω το χέρι και με απέραντο σεβασμό σε κατεβάζω. Σε οδηγώ στο κρεββάτι. Περπατάς περίεργα με τόσα μανταλάκια ανάμεσα στα μπούτια σου. Χαμογελάω. Ξαπλώνεις. Σου ζητάω να μου πεις πως νιώθεις. «η σλκαβα Ρκυριε θνιωθει υπεχρορα». Ξέχασα. Πως να μιλήσεις με ένα μανταλάκι στην γλώσσα. Είσαι αστεία. Αγγίζω το πρόσωπο σου τρυφερά και βγάζω τον πλαστικό σου σύντροφο. Πετάγεσαι αλλά σε προλαβαίνω και ρουφάω την γλώσσα σου. Την γλύφω. Σου απαλύνω τον πόνο. Ηρεμείς. Σε χαϊδεύω. Κοίτα Με. Πως νιώθεις; Δεν λες κουβέντα. Τα μάτια σου λάμπουν. Το πρόσωπο σου μιλάει από μόνο του. Έχεις καταπιεί την γλώσσα σου. Απομακρύνομαι μέσα στην ευτυχία. Σε κοιτάζω. Με καυλώνεις. Δένω τα πόδια σου ψηλά από τις άκρες του κρεβατιού. Το ίδιο κάνω και με τα χέρια σου. Είσαι ένα ποίημα. Ανοιχτή, εκτεθειμένη. Χάνομαι. Βρίσκομαι με μια ζώνη στο χέρι να σε μαστιγώνω στο μουνί. Το μανταλάκι από την κλειτορίδα αποχωρεί. Ουρλιάζεις. Σκάσε. Μαζεύεσαι. Χάνεσαι. Βυθίζεσαι σε έναν δικό σου κόσμο. Με μαγεύεις. Με παίρνεις μαζί σου. Συνεχίζω το μαστίγωμα. Δεν φοβάσαι πια. Αφήνεσαι.

Οι συμπιεστές του εγκεφάλου σου έχουν αποχωρήσει από τα μουνόχειλα σου. Τα μπούτια σου είναι κόκκινα, και εγώ απαλύνω το μουνί σου με ένα υπέροχο λάδι. Θέλω να χύσεις με το χάδι Μου....

Iagos

Tyfeas
03-08-14, 15:00
Ωραιος :)

Iagos
06-08-14, 21:06
Ωραιος :)

Να είσαι καλά...

Iagos
04-09-14, 16:30
Ως πότε μωρέ ανθρωπάκο θα κλαψουρίζεις και θα γκρινιάζεις να σε ταΐσουν;

Μυρίζω τον ιδρώτα του τρόμου σου που αναβλύζει από τους πόρους των γλουτών σου.

Σκοτάδι στις ψυχές μας, άβυσσος στα μυαλά μας.

Μπερδεμένες εικόνες συνθέτουν την πραγματικότητα μας. Πότε ρουφούσαμε μια ρώγα και παχαίναμε και πότε αντικρίσαμε την βυζάρα στα μούτρα ούτε που το καταλάβαμε.

Νερό ο χρόνος. Και τώρα; Γάλα και καύλα; Μπερδεμένες οσμές σε μπερδεμένα μυαλά, κορμιά, ζωές ολόκληρες ανάμεσα στο χέσε ψηλά και αγνάντευε και στο χαζέ σε πορσελάνινη τουαλέτα.
Μωρία η ακράτεια, ενήλικη η εγκράτεια.

Σφίγγω τους γλουτούς σου με την παλάμη ιδρωμένη. Σε χαστουκίζω. Κοκκινίζεις. Ο κώλος σου είναι σαν να ντρέπεται. Μέσα μου γελάω. Μέσα μου χαίρομαι, απογειώνομαι, σηκώνομαι στις μύτες των παπουτσιών μου να δω τι έχει πέρα από τον τοίχο. Και ξάφνου πίσω από τον τοίχο ανατέλλει του κώλου σου η τρύπα. Μαγεία. Το μήλο του παραδείσου. Είσαι έτοιμη να αλλάξουμε την αφήγηση; Είσαι έτοιμη να απαλλαγείς από το αμάρτημα;

Σοδομισμός , ο απαγορευμένος καρπός του παραδείσου. Δεν τον έκοψες εσύ δεν τον έκοψα εγώ, τον κόψαμε μαζί. Πήραμε την ευθύνη μας και δεν μας έδιωξε κανείς. Εμείς τα βροντήξαμε και φύγαμε. Και ευθύς αμέσως αρχίσαμε τον χορό, τα γλέντια και τα πανηγύρια.

Σε στριμώχνω !!!! Το ένα μου χέρι σπρώχνει τον αυχένα. Το άλλο αγγίζει την κλειτορίδα σου. Το καυλί μου έχει μπει στην χαράδρα των γλουτών σου. Τρομάζεις; Παρακαλάς να σε φροντίσω; Εύχεσαι να σε σουβλίσω; Είσαι ικανή να σκεφτείς; Σε νοιώθω παραδομένη. Χαλαρώνεις, αφήνεσαι...Εισβάλλω. Ανοίγεις.... Χαλαρώνεις, αφήνεσαι...Εισβάλλω. Ανοίγεις.... Χαλαρώνεις, αφήνεσαι...Εισβάλλω. Ανοίγεις.... Χαλαρώνεις, αφήνεσαι...Εισβάλλω. Ανοίγεις... Χαλαρώνεις, αφήνεσαι...Εισβάλλω. Ανοίγεις..... Χαλαρώνεις, αφήνεσαι...Εισβάλλω. Ανοίγεις.... μουγκρίζεις, κουνιέσαι, λιώνεις.

Τα χέρια μου στα βυζιά σου, νοιώθω αρπαχτικό, λιώνω. Αρπάζω τις ρώγες σου με πείσμα. Πονάς; Αντέχεις; Σκάσε !!!!!

Μας γκρέμισαν τα Σόδομα, μας παρφούμαραν με λιβάνια για να μην μυρίζει στον αέρα ο Πάνας.

Η οσμή μιας ανοιγμένης κωλοτρυπίδας είναι μέθη...

Για αυτό σου λέω Ανθρωπάκο πως ήρθε η στιγμή να ζήσεις του κώλου τα εννιάμερα...

Μην μπερδεύεσαι ανθρωπάκο, εκείνοι που σου δίνουν το βυζί κυνηγάνε τις αδερφές στα πάρκα, γιατί δεν αντέχουν να καταλάβουν πως τα θέλει ο κώλος τους.


Iagos

gata
05-09-14, 23:14
Απίστευτη αφήγηση!!!! μαγευτικές εικόνες!!!

Iagos
11-09-14, 15:32
Σε ευχαριστώ !!!!

Iagos
30-01-15, 01:12
Η φαντασία στην εξουσία. οι Δαίμονες σε αντήχηση. Αν σηκώσεις κεφάλι θα στο κόψω.

Η φτώχια ουρλιάζει στις κερκίδες. Παράνοια ο τόπος.

Οι φαντασμένοι κυκλοφορούν ελεύθεροι ακόμα. Η φαντασία έγινε σκυλάδικο στην παραλιακή.

Περιμένεις όρθια, με τα χέρια πίσω, τα πόδια ανοιχτά, το βλέμμα μέσα σου, σε κοιτάζει και τρέμει. Τι θες; Τι είσαι; Τι κάνεις εδώ; Τρέμεις, σε νοιώθω. Γρυλίζω, στέκομαι, σε κοιτάζω, σε φτύνω, φεύγω. Η τρομάρα σου με διασκεδάζει. Τρέχουν τα σάλια μου στο στήθος σου, μερικά έχουν κολλήσει στα μαλλιά σου. Πάγωσαν, το νοιώθεις ή τρέμεις ακόμη;

Φαντασμένοι. Με την πούτσα στο χέρι, ανοίγουν ορίζοντες μιας άκαυλης ζωής.

Θα με σκέφτεσαι; Θα μ αγαπάς; Θα σου λείπω; Θα τα καταφέρω; Θα αξίζω; Θα αποτύχω; Θα βρεις άλλη; ΣΚΑΣΕ !!! Σταμάτα να μιλάς με τον εαυτό σου, πάρε τα μάτια σου από τα συκώτια σου και κοίταμε.

Τι βλέπεις; Ποιος είμαι; Τι κάνεις εδώ;

Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς, ένα χαστούκι σταματά την αναπνοή σου. Αυτός είμαι ! !

Συναίνεση !! ξέρεις σε τι έχεις συναινέσει. Ξέρεις με ποιόν έχεις συναινέσει;

Αν δεν ξέρεις κοίταμε. Έμαθες; Κατάλαβες;

Κουνάς το κεφάλι καταφατικά όπως τα σκυλάκια στα πίσω καθίσματα των ελληναράδων του ΄90. Πλάκα έχεις !! γελάω δυνατά. Φαντάζω τρελός; Γελάω και τα μάτια μου λάμπουν, το ξέρω, ο καθένας το ξέρει πως τα μάτια του λάμπουν όταν γελάει. Είμαι ένας χαρούμενος τρελός.

Το μολύβι τρέχει κάτω από τα μάτια σου, το σώμα σου μαζεμένο, τα σάλια μου ξεράθηκαν, το βλέμμα σου σε έκσταση.

Σου δείχνω το πάτωμα. Γονατίζεις, σε αρπάζω από τα μαλλιά και σε ρίχνω μπροστά. Είσαι στα τέσσερα.

Αγαπημένο θέαμα. Ανάβω τσιγάρο, ανοίγω την κουρτίνα να μπει φως. Από τον πέμπτο όροφο πάντα βλέπεις ορίζοντα, κοιτάς μακριά. Γι αυτό τους προτιμούν οι πλούσιοι, για να μην χάσουν τον ορίζοντα τους. Πέμπτος όροφος, ζώνη ευγενών και απελπισμένων που θέλουν να φουντάρουν. Αλλά και δώματα επαναστατών. Ό,τι διαλέξεις παίρνεις εκεί πάνω.

Γυρίζω και σε βλέπω, είναι σούρουπο, και το φως γλύφει το μουνί σου και φωτίζει τα μπούτια σου. Είσαι εκεί ώρα; Μέρα; Μήνα; Χρόνο; Από πότε, θυμάσαι να μου πεις;

Κλείνω την κουρτίνα. Σκοτείνιασες. Σε ακουμπάω. Ρεύμα σε διαπερνά, ανατριχίλα. Απαλά, ήσυχα ανατριχιάζεις ολόκληρη, σαν γάτα έτοιμη να χυμίξει. Το μούνι σου υγρό. Βγάζω την ζώνη μου. Σκληραίνεις, ετοιμάζεσαι, περιμένεις, η καρδιά σου παίζει ροκ εν ρολ. Την ακούω και χορεύω. Επάνω σου, με λύσσα, ξεφεύγω στον ρυθμό σου. Δύναμη και δυνατή, δυνατή και Δύναμη, Δυναμη και δυνατή, δυνατή και Δυναμη, Δύναμη και δυνατή, δυνατή και Δύναμη………

Αντέχεις πουτάνα και αυτό με σαλτάρει….

Σε λίγο θα φύγεις παρέα με τον κώλο της μαιμούς…

Iagos

gata
31-01-15, 10:26
Πόσο μα πόσο δύσκολο είναι να πάρεις το βλέμμα σου από τα συκώτια σου.....

hristina
31-01-15, 16:53
Αντέχεις πουτάνα και αυτό με σαλτάρει….

Διεγερτικό, Κύριε Iago...:)

Iagos
31-01-15, 16:57
Να είσαι καλά κυρά-χριστίνα !!!

pepi[M_S]
31-01-15, 17:11
Όπως πάντα υπέροχος κύριε Iago...

Iagos
31-01-15, 17:25
ευχαριστώ κυρά-πέπη ..:)-:

hristina
31-01-15, 17:35
Να είσαι καλά κυρά-χριστίνα !!!
Αχ.. δεν είμαι κυρά...:(happy): Sub είμαι Κύριε Ιago μας...

Iagos
28-05-15, 00:49
Στις γειτονιές της φτώχειας απλώνεται η ηδονή. Νοιώθεις εκτεθειμένη που είσαι εκεί; Σε κοιτούν; Τι να σκέφτονται; Το ξέρω, είσαι άβολα. Σε βλέπω. Αλλά είσαι δυνατή. Θα το αντέξεις. Θα το ποθήσεις. Θα το αγαπήσεις.

Με νοιώθεις που έρχομαι;
Φοβάσαι;

Ακολουθείς. Σιωπηλά, ήσυχα. Θες να είσαι αόρατη. Κι όμως σε βλέπω. Σε γνωρίζω. Σε νοιώθω. Είσαι τόσο υγρή που με κάνεις και φταρνίζομαι.

Αποκάλυψη. Κοίτα με. Το βλέμμα σου τρομαγμένο, βαθύ, λάγνο, ηδονικό, αποκαλυπτικό. Με λιώνει το βλέμμα σου. Στο έχω πει; Όχι; Στο λέω τώρα. Το χαμηλώνεις. Είσαι στο κενό. Τα στήθη σου μικρά, οι ρώγες σου εξαίσιες, προτατεμένες, έτοιμες. Τις αρπάζω με δύναμη. Ένα βογκητό χαλάει την ησυχία. Σκάσε. Το βούλωσες.

Η κοιλιά σου τρυφερή.

Το μουνί σου δυο φουσκωμένα βουναλάκια. Ανάγλυφο. Πρησμένο. Πόσες μέρες έχεις να χύσεις;

Ένα τραίνο σφυρίζει. Το καμπανάκι προειδοποιεί, τα αδέσποτα της πόλης φτιάχνουν αγέλες και ξεχύνονται στα φανάρια. Σου χαμογελούν έξω από το τζάμι και ζητούν το ελάχιστο για να σε ξεβρομίσουν από τα περιστέρια που σε χέσανε. Και εσύ άνθρωπε τι κάνεις; Εγκλωβίζεσαι χεσμένος. «Να πάνε αλλού». Αυτή είναι η μοίρα του αδέσποτου.

Γυρίζεις. Τα πόδια σου μακριά, ο κώλος σου στρογγυλός και προτεταμένος. Η πλάτη σου σε αναλογία με το σώμα. Τα μαλλιά σου είναι υπέροχα λυμένα.
Θες να μιλήσεις. Προσπαθείς. Το παλεύεις. Δεν σου αρέσει να μιλάς. Αλλά εδώ θα πεις τόσα όσα ποτέ δεν είχες φανταστεί.

Αρχίζει να μιλά το σώμα. Η ωμοπλάτη συσπάται. Οι γλουτοί σφίγγουν. Οι μύες των ποδιών τρέμουν. Η ανάσα σου βαραίνει. Σχεδόν ασθμαίνεις. Άγχος, φόβος, το κεφάλι κατεβαίνει. Δεν βλέπω το πρόσωπο σου. Το φαντάζομαι να είναι κόκκινο. Από την πίεση.

Ουρλιαχτά ηδονής διαπερνούν το δωμάτιο και χάνονται. Δεν είναι τα δικά σου. Τα δικά σου είναι αλλιώς.

Η ανάσα σου βαριά. Ψελλίζεις. «θέλω να….» συνέχισε. Παλεύεις. «θέλω να ε…» συνέχισε μαλάκω. Οι ώμοι ανεβαίνουν. Σαν να θες να πετάξεις. Να φύγεις. Να απογειωθείς. «θέλω να έχετε τον έλεγχο Κύριε»…. Επιτέλους μιλάς. Ανακούφιση… δεν σε άκουσα; Είπες κάτι; «ΘΕΛΩ ΝΑ ΈΧΕΤΕ ΤΟΝ ΈΛΕΓΧΟ ΚΥΡΙΕ». Εσύ πουτανίτσα όχι μόνο μιλάς αλλά θες και να το φωνάξεις.

Σε αρπάζω από τα μαλλιά. Πότε βρέθηκες στο κρεβάτι στα τέσσερα; Ούτε και εγώ το κατάλαβα. Οι τρύπες σου σε κοινή θέα. Αποκάλυψη. Ακούς να βγαίνει η ζώνη. Τρέμεις. Αλλά το θέλεις. Το θέλεις πολύ. το ξέρω όταν έδειχνες τα σημάδια σου στον κόσμο γεμάτη υπερηφάνεια.

Το ξέρεις πόσο σε θαυμάζω. Γιατί είσαι δυνατή.

Σήμερα θα ήθελα να είμαι μαζί σου αλλά Μου ζήτησες να έχω τον έλεγχο…. Και θα τον έχω…. Να είσαι σίγουρη….

Το σύντομο και πνιγμένο βογκητό σου όταν σε παίρνω άγρια είναι η μεγάλη μου καύλα.

Μην ουρλιάζεις πιο δυνατά όταν σε δέρνω… ο θόρυβος ενοχλεί τους νοικοκυραίους.

Σςςςςςς…. ο λαός κοιμάται.

https://www.youtube.com/watch?v=JSUIQgEVDM4

Gorean_slave_Levana
28-05-15, 16:18
Καυστικό μα όλες οι bdsmικές ιστορίες έχουν ένα κοινό στοιχείο.... τελικά η σκλάβα νίκησε.... η να το θέσω καλύτερα το αιδοίο κέρδισε το φαλλό και η σκλάβα πήρε αυτό που ήθελε.... την υποταγή του κυρίου προς το ποθητό κορμί της :)

Η εκνευριστική αλήθεια που κι εγώ άργησα να αντιληφθώ...

Iagos
29-05-15, 02:43
Αγαπητή ένα έχω να σε διαβεβαιώσω.....πως στο τέλος νικά πάντα η αστυνομία.

Οι νικητές και οι ηττημένοι είναι η αλήθεια σου όπως διακρίνω... Η δική μου η αλήθεια είναι οι "γαμητές και οι γαμημένοι"... όλο το υπόλοιπο καλείται ηδονή αγαπητή, και σε αυτή δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι.

Gorean_slave_Levana
29-05-15, 21:47
Δεν ξέρω για την αστυνομία... δεν ασχολούμαι με αστικά όργανα.... :) Έχω να θέσω ένα ερώτημα... θεωρείς πως το παν είναι η ηδονή;

Iagos
03-10-15, 16:54
Είσαι εκεί και περιμένεις…

Τι έχω πάθει ; Ποια δύναμη με καθηλώνει; Γιατί στάζει το μουνί μου; Που είναι ο εγωισμός μου; Οι σκέψεις σου ορθάνοιχτες….

Αποδόμηση…. τρόμος…. ασφυξία….

Και ξάφνου το χέρι Μου αγγίζει το πρόσωπο σου…. χάδι… αλλάζει η μάσκα… νιώθω όμορφα… άξιζε να περιμένω…. Σας ευχαριστώ Κύριε για τη προσοχή… οι σκέψεις σου καθαρές, με διάυγεια… δεν χρειάζεται να μιλήσεις, το σώμα σου μιλά…. αποκαλύπτει τη σκέψη σου… εκτίθεσαι μικρή Μου….
Δεν κατάλαβες πότε βρέθηκες στα τέσσερα…

Ο ήχος του μαστιγίου στον αέρα σε σφίγγει…

Το σώμα σου συρρικνώνεται….

Ό ήχος σταματά…. Επανέρχεσαι σε θέση χαλάρωσης….

Ο θόρυβος που σκίζει τον αέρα επανέρχεται…. Πιο δυνατά τώρα….. σφίγγεις, σφίγγεις, σφίγγεις, σφίγγεις….

Η προσμονή σου ανεβάζει παλμούς…..

Ο θόρυβος σταματά…… χαλαρώνεις…. χαλαρώνεις…. αλλά οι αισθήσεις παραμένουν τεταμένες… μετά τον θόρυβο που σκίζει τον αέρα…. ησυχία… ησυχία… τα αυτιά σου τεντώνουν…. Το παραμικρό σε σφίγγει…..
Μέσα στην απόλυτη σιωπή τρως τη πρώτη…. Δυνατά… πέφτεις μπρός…. Ουρλιάζεις…. Σκάσε και στη θέση σου…. Επιστρέφεις…. Τρως τη δεύτερη και δεν βγάζεις άχνα, μαλάκω….

Τρίτη, Τέταρτη, Πέμπτη, Έκτη, Έβδομη….. Εικοστή…. και δεν έχεις βγάλει άχνα… Μόνο τα χέρια σου έχουν σφίξει το σεντόνι…. Λογικό… από κάπου πρέπει να κρατηθείς…. Σε αφήνω….

Τρέμεις, τρέμεις, τρέμεις, τρέμεις…..

Ο χρόνος σου τελείωσε….. ακόμα είκοσι….. τις απορροφάς…. Αντέχεις… λιώνεις…. Σε αφήνω….

Τρέμεις λιγότερο…. Βγαίνει ένας πρώτος λυγμός…. Και δεύτερος…. Και τρίτος…. Αφηνιάζω…. Να σε ακούσω….. ουρλιάζεις…. Πέφτεις…. Σήκω τώρα…. Επιστρέφεις… σε αφήνω…

Ησυχάζεις…

Κοίτα Με… τα μαλλιά σου ανακατεμένα… το πρόσωπο σου κατακόκκινο… τα μάτια σου υγρά… είσαι μάγισσα… με καθηλώνει η φλόγα σου…. Την έχω δει στο δαρμένο βλέμμα σου… υποκλίνομαι…

Αγγίζω το μούνι σου… στάζεις.. Σε αφήνω….

Κάθομαι… ο κώλος σου απέναντι Μου ορθάνοιχτος… ησυχάζεις… κι εγώ…

Αν οι άνθρωποι αποφάσιζαν να γκρεμίσουν τον φράχτη τότε και μόνο τότε ένας άλλος κόσμος θα ήταν εφικτός !!!! Τι; είναι Ουτοπία; Το να γκρεμίσεις ένα φράχτη είναι ουτοπία;

Εμείς όμως εδώ γκρεμίζουμε, για να χτίσουμε…..

Σε θέλω στα γόνατα…. Έρχεσαι… σε χαϊδεύω γλυκά, σε κοιτώ στα μάτια… λάμπεις…

Θέλω να ξαπλώσεις μπροστά Μου…. υπακούς…. Τα πόδια Μου στη μούρη σου… γλύφεις…

Δεν είναι αυτό που θέλω… εισπράττεις την αδιαφορία Μου… ανάβω τσιγάρο….

Γλύφεις χλιαρά, προσεκτικά, κρατάς μια αξιοπρέπεια…… και δεν Μου αρέσει… Το νιώθεις… παλεύεις…. Το αναγνωρίζω ότι παλεύεις, αλλά δεν αξίζεις ακόμη την προσοχή Μου….

Η δύναμη, Μου τραβά την προσοχή… και δεν την έχεις….

Σκέφτομαι τον κόσμο που πρέπει να υπερβεί φράχτες και φράχτες επειδή του γκρεμίζουν τη χώρα για να φτιάξουν μια άλλη στην οποία δεν θα κατοικήσουν ποτέ…. αλλάζω θέση και Με κυνηγάς με τη γλώσσα…σε πατάω…. Σε πιέζω στο πάτωμα, αλλά δεν σε προσέχω…. Και παλεύεις…. Με πίστη….

Άνθρωποι με στέγη, νερό, εκπαίδευση, φίλους, γλέντια, έρωτες μπροστά από φράχτες για μια στάλα ανάσα από τον τρόμο….

Σε κοιτάζω… έχεις βγάλει πια τη γλώσσα έξω…. Δεν σε νοιάζει για την εικόνα σου…. Έχεις μια καινούρια τώρα, πιο δυναμική…. Αφήνω μια μικρή ανάσα ευχαρίστησης και τεντώνομαι… αφηνιάζεις με το ελάχιστο καριόλα… ξεφεύγεις, γλύφεις, χαϊδεύεις…. Τα σάλια σου φτάνουν στο πάτωμα… και όλο αυτό με την ελάχιστη επιβεβαίωση…..

Ανασαίνω πιο δυνατά…. αφήνω μια κραυγή ανακούφισης…..

Αφηνιάζεις… ξεπερνάς τα όρια σου….. τρέμει όλο σου το κορμί κάτω από τα πόδια Μου… και αφήνεις δάκρυα χαράς εκεί πάνω… εκεί που παρακαλάς για να είσαι.. σκύβω και αγγίζω το μουνί σου… στάζει…
Πλησιάζω στο αυτί σου… η ένταση σου σπάει τα κοντέρ…

Την επόμενη φορά θα σε ξεκωλιάσω μικρή Μου…. πάρε τα πόδια σου τώρα και κάτσε όρθια απέναντι Μου δεν σε χρειάζομαι άλλο… σου ψιθυρίζω….

Θα περιμένεις μαλάκω…. Αντέχεις;

https://www.youtube.com/watch?v=yl5qXtGZJSo

Devilinside
04-10-15, 22:22
..εντυπωσιακή
γραφή/σκέψη,
εντυπωσιακά
και τα άλματα
τους.
Ερωτισμός & κοινωνικός σχολιασμός,
(τόσο) όμορφα μπλεγμένοι..
Ρεσπέκτ!

Iagos
04-10-15, 23:58
Σε ευχαριστώ αγαπητέ !!!!

Iagos
07-10-15, 19:15
Φράχτης…


Από τη μια μιλιούνια ικέτες… από την άλλη μιλιούνια που σταυροκοπιούνται και ζητούν τη μήνη του Θεού τους, για τους εισβολείς…


Στο πυρ το εξώτερον…

Κανείς δεν κάνει το σταυρό του επειδή αγαπά… φοβάται το ανθρωπάκι και λυγίζει τη μέση…. Φιλά ό,τι βρει μπροστά του, εικόνες, τiάρες, άμφια και θυμιατά….

Ποτέ όμως δεν φίλησε άνθρωπο, ποτέ δεν αγκάλιασε άνθρωπο, ποτέ δεν χάιδεψε άνθρωπο, ποτέ δεν ένιωσε ηδονή, καύλα, πάθος, ιδρώτα, κάψα, δάκρυα ανθρώπου…

Ο έρωτας δεν υπάρχει, έτσι διακηρύσσουν τα ανθρωπάκια… Υπάρχει μόνο ο θεός… Ο μέγας τιμωρός….. Ο μέγας πατέρας….. Ο μέγας δυνάστης……

Το μεγαλείο του μέγιστου αόρατου όντος….Απόκοσμο και μακρινό, άυλο και πανταχού παρών…. Ριζωμένο στις συνειδήσεις μας για να μας τραβά το αυτί, μήπως και κάνουμε το μέγα παράπτωμα, μήπως και τολμήσουμε να αγγίξουμε άνθρωπο….

Και όσοι αγγίξαμε; Τι πάθαμε;

Δείτε μας…. Μοιάζουμε σαν ξωτικά, σαν νύμφες του Πάνα και Τράγοι του Διονύσου… είμαστε αποκρουστικοί. Τα αυτιά μας είναι μυτερά σαν τους καλικάντζαρους , τα χνώτα μας βρωμάνε σπέρμα, ο ιδρώτας μας μυρίζει υγρά μουνιών, το βλέμμα μας είναι κόκκινο, τα ουρλιαχτά μας είναι ζωικά και ασυνείδητα….

Που να τολμήσεις μετά να αγγίξεις άνθρωπο; Να γίνεις και εσύ ξωτικό;

Όσο και να χτυπάς ηλίθιε, αιώνες τώρα δεν κατάφερες να μείνεις εσύ και ο θεός σου οι μόνοι κάτοικοι της θλιβερής ζωής που ευαγγελίζεστε.

Πόσο ηλίθιος είσαι και δεν καταλαβαίνεις πως φτιάχνεις μια τρύπα στο νερό…

«Τι θες εσύ;»

«ΤΙ;»

«Να χύσεις; Χαχχαχααχααχχ»…. «πόσο το θες;»….. «πολύ; χαχχχαχαχχαχ»…… «Αν δεν παρακαλέσει και η παραμικρή τρίχα του κεφαλιού σου, αν κάθε σου κύτταρο δεν φωνάξει παρακαλώ, τότε ξέχασε το»…… «Τι Με κοιτάς;… δεν ξέρεις πως παρακαλούν τα κύτταρα; Χαχχααχα».

Μικρή Μου σκλάβα, αν συνεχίσεις να κοιτάς δεν θα το μάθεις ποτέ…. Βυθίσου… Αφέσου ….

Δεν έχεις το θεό μαζί σου μικρή Μου….. μόνο εσένα και τα κύτταρα σου…. Μη φοβάσαι……

«Να φύγουν, να πνιγούν, να αφανιστούν, δεν θα ταΐζουμε τα μούλικα τους, έχουμε και εμείς παιδιά»….Τα δικά μας τα παιδιά τα ξεκοιλιάσατε μια νύχτα στο Κερατσίνι. Η μήπως δεν ήταν τα δικά μας παιδιά; Δεν είχαν το «χρώμα» μας, «το αίμα μας», την «ανωτερότητα» μας;

ΨΕΥΤΕΣ… ΣΚΥΛΙΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΣΤΩΝ ΜΑΣ. ΑΡΠΑΓΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΑΣ. ΚΤΗΝΗ…..

Σε κοιτώ…. έχεις αρχίσει και γουργουρίζεις. Τρίβεσαι στα πόδια Μου, αρχίζεις και ταξιδεύεις…. Μια τόση δα μικρή κραυγούλα βγαίνει από τα σωθικά σου…. Σε παρατηρώ…. ήσυχα…. Παλεύεις να πετάξεις….

Πάει καιρός από τότε που τα μουνιά ξεσηκώθηκαν και ζήτησαν οργασμό....
Και να η μουνοπαγίδα καραδοκούσε στη γωνία … Η ισότητα….. και κάπως έτσι έπεσαν τα μουνιά στη μουνοπαγίδα…. Μια επανάσταση που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ… Γιατί; Μα γιατί είσαι ένα φιλάρεσκο μουνί… και η μουνοπαγίδα είναι γεμάτη από καθρέφτες, γόβες, ζαρτιέρες, κρέμες, βρακιά, μάσκαρες, σιλικόνες, κομμωτήρια και βαφές μαλλιών… ιδού ο οργασμός σου μέσα στη μουναπαγίδα αγαπητό Μου μουνί…. Ψεύτικος… βαμμένος στη ρίζα των μαλλιών σου…. Τώρα μπορείς να έχεις και εσύ ισότητα, μέχρι και κράτη κυβερνάς παγιδευμένο μουνί….

Το ράσο της καλόγριας, την υστερία της ανοργασμίας σου, τον δυνάστη τον μέγα και άυλο ήθελες να πετάξεις από επάνω σου….. και κοίτα που κατάντησες…. Με ένα περιοδικό στο χέρι σε αίθουσα αναμονής να κυνηγάς το σημείο G….

«Τι με κοιτάς;» …. «ΤΙ;»…. «Θες να χύσεις;»

Δεν είμαι αυτός εγώ που θα σου δώσω τον οργασμό μικρή Μου…. Εσύ θα τον βρεις…. Εσύ θα τον ανακαλύψεις…. Εγώ απλά θα στον επιτρέψω…..

Το νιώθεις… χαμηλώνεις το βλέμμα… βγάζεις δειλά τη γλώσσα έξω και αρχίζεις να γλείφεις τα πόδια Μου… η ανάσα σου σκίζει τον αέρα… και μια κραυγή…. Σαν να αρχίζει να μιλά η ψυχή σου… αγγίζεις άνθρωπο με τη γλώσσα σου… άνθρωπο… άνθρωπο… άνθρωπο… ύλη δέρμα, μυρωδιά, φλέβες με ζεστό αίμα, αισθήσεις… μυρωδιά ανθρώπου…. Και άλλη κραυγή... αρχίζουν και καίγονται τα σωθικά σου… η στάση σου υπέροχη…. Ο κώλος σου τουρλωμένος…. Τα μαλλιά σου χυμένα στο πάτωμα… και γλείφεις, φιλάς, πιπιλάς… και άλλη κραυγή…

Αγγίζεις…. Σάρκα…. Σάρκα…… Σάρκα…

Σε γυρίζω, σε ξαπλώνω… σε πατάω στη μούρη… αρπάζεις τα πόδια Μου… γλείφεις, χαϊδεύεις, σφίγγεις, λατρεύεις…. Η ανάσα σου βαριά… «μαλακίσου»…. Το κάνεις, η λεκάνη σου ανασηκώνεται. Τα χέρια σου έχουν αρπάξει τα πόδια Μου και τα έχεις αγκαλιά, τα φέρνεις στο μάγουλο σου… τα γλείφεις. Και άλλη κραυγή…. Μεγαλύτερη…. Βαθύτερη…

«…παρακαλώ να χύσω»…. «ΟΧΙ»….

Υποφέρεις…. Δεν Με νοιάζει… δεν θα σε λυπηθώ… Θέλω να σε δω δυνατή….

«σταμάτα να μαλακίζεσαι και γλύφε»…. Υπακούς…

Πότε φίλησες τελευταία φορά άνθρωπο, βρωμιάρη; Πότε έχωσες τη γλώσσα σου σε υγρό στόμα, κανίβαλε; Τι φοβάσαι; Μην σου κλέψει τη θεία κοινωνία; Τι τρέμεις; Μην σου αλλάξει την πίστη; Μα στον ίδιο θεό πιστεύεις, ηλίθιε. Απλά οι δημιουργοί του δημιουργού σου σας χώρισαν σε ανατολικούς και δυτικούς για να μπορούν να κάνουν μπίζνες…. Τι; Δεν ήξερες πως ο δημιουργός σου έχει δημιουργούς; ΑΝΟΗΤΕ !!!

Εσύ εκεί… στον οργασμό σου… παλεύεις…. Λιώνεις… γελάω… διασκεδάζω…

Σε πατάω μαλάκω.. σε φτύνω μέσα στο στόμα… σε αρπάζω από τα μαλλιά και σε σηκώνω… γονατιστή…. «μαλακίσου»….. αφηνιάζεις… παρακαλάς, παρακαλάς, παρακαλάς, φωνάζεις… δεν αντέχεις…. «σταμάτα»…. Υπακούς…. Αλλά το κορμί σου δεν υπακούει πια…. Τρέμεις…. Τρέμεις….. είσαι πολύ κοντά, το ξέρω… σου σηκώνω το κεφάλι…. σε κοιτώ… Με κοιτάς…. Το βλέμμα σου χαμένο… σχεδόν σε άλλη διάσταση… «μαλακίσου»…. Υπακούς… παρακαλάς με το βλέμμα… σε αρχίζω στις φάπες…. Μαλακίζεσαι… και τις τρως… στη μούρη… η μια πίσω από την άλλη…. Με ρυθμό… μαλακίζεσαι… άγρια… δυνατά… δεν είσαι εδώ…. Βγάζεις τη γλώσσα… την χαστουκίζω… δυνατά…. Τρομάζεις… το βλέπω… παρακαλάς να χύσεις… με το βλέμμα, με τα δάχτυλα που σφίγγουν σε γροθιές… με τη λεκάνη που πάλλεται μπρος πίσω… και η κραυγή γίνεται λυγμός, τα μάτια υγρά, το πρόσωπο έτοιμο για έκρηξη… «σταμάτα»… Υπακούς.. Με κοιτάς… καταρρέεις… στα μπούτια Μου επάνω… αφήνεις τα δάκρυα σου…. Με λυγμούς…. Σε χαϊδεύω…. Ησυχάζεις…. Γλιστράω στο κορμί σου… στο πάτωμα μια λίμνη από τα υγρά σου και τον ιδρώτα σου….

Χαϊδεύω τη κλειτορίδα σου…. Πετάγεσαι…. Σαν να περνά ρεύμα την ύπαρξη σου…. Τραβιέμαι….

«ΜΑΛΑΚΙΣΟΥ»… Υπακούς… δεν υπάρχεις πια… είσαι φωτεινή… και το θέλεις… το θέλεις…. Το θέλεις….. «Χύσε»…. Οι κόρες των ματιών σου γίνονται τεράστιες…. Μια βαθιά ανάσα και μια κραυγή… και δεύτερη… και Τρίτη…. Και η τελευταία ενοποιεί και τις τρεις….

Η κραυγή σου δονεί τις Καρυάτιδες στον Ιερό Βράχο, σκληραίνει τις ρώγες των Μινωιτισσών, χαλαρώνει το μουνί της Αφροδίτης, οπλίζει τα τόξα των Αμαζόνων και ενώνεται με την κραυγή των μουνιών του κόσμου….

Ηρεμία… ησυχία… βαθιά σιωπή…. Έχεις γίνει πούπουλο…..

Και εσύ βλαμμένε κάτσε και κάνε το σταυρό σου μην τυχόν και πέσει κανένας φράχτης….

Iagos

https://www.youtube.com/watch?v=Hfpa0yP5-go&index=45&list=PLJ1ktFHQihifkNp7WASFGdDSuYSwL3UoD

Iagos
28-10-15, 02:38
Έρως ανίκατε μάχαν…


Ο έρωτας ο ανίκητος. Ο έρως που έκανε τη Βουγιουκλάκη να τρέμει ολόκληρη εμπρός του και μαζί της οι κορασίδες του πενήντα χασκογελούσαν στις αίθουσες των κινηματογράφων ελπίζοντας πως και εκείνες κάποια μέρα θα ανταμώσουν τον πτωχό πλην τίμιο καβαλάρη και θα πορευτούν μαζί τους είς τους αιώνες των αιώνων. Αμήν !!!


Βέβαια όταν ο Σοφοκλής έδινε αυτά τα λόγια στην Αντιγόνη, δεν είχε υπ όψιν του την Βουγιουκλάκη και ούτε φυσικά πίστευε πως τα λόγια του θα έπαιρναν διαστάσεις που ούτε ο ίδιος θα φανταζόταν. Αλλά τι να κάνεις, αυτή είναι η μοίρα του ποιητή. Να τον ερμηνεύουν κατά τα καλά και συμφέροντα των ψυχών ημών και υμών. Αμήν.


Έρωτας ο ανίκητος σε κάθε μάχη λοιπόν. Ο ομηρικός «λόγος». Εν αρχή ‘είναι ο λόγος λοιπόν. Ο έρωτας δηλαδή. Εξ ού και το κατάλοιπο της ομηρικής στην σύγχρονη λέξη «η λεγάμενη» δηλαδή η ερωμένη. Ή «έδωσαν λόγο τα παιδιά» που λέει η περιχαρής μητέρα συγκινημένη στις γειτόνισσες της.


Έρωτας ο ανίκητος σε κάθε μάχη. Με τον έρωτα λοιπόν οδηγό είσαι αήττητος. Γιατί ο έρωτας είναι επανάσταση. Όχι εξέγερση. Επανάσταση. Ο έρωτας είναι ικανός να σου αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεσαι. Για αυτό είναι επανάσταση. Και ικανός να καθορίσει τη μοίρα σου και τη τύχη σου, δηλαδή τη ζωή σου.


Υπό αυτή την έννοια ο έρως ως ανίκητος σε κάθε μάχη δεν μπορεί να είναι πρόσκαιρος. Αυτό είναι αδύνατον. Πρόσκαιρος είναι ο ενθουσιασμός που μεταφράζουμε ως έρωτα. Το φτερωτό αγγελούδι με το τόξο του και το πουλάκι του σε κοινή θέα.


Ο πρόσκαιρος «έρωτας», ο ενθουσιασμός, αναζητά την ουτοπία. Δηλαδή την επιβεβαίωση μέσω του άλλου. «Ερωτεύομαι» σημαίνει πως επιτέλους βρέθηκε εκείνος/η που θα με επιβεβαιώσει. Και φυσικά μόλις κοπάσει ο ενθουσιασμός αρχίζουν τα παρατράγουδα. Ματαιώσεις, οδυρμοί και κλαυθηρμοί. Μέχρι που να βρεθεί ο επόμενος και ξανά μανά μια από τα ίδια. Τσακισμένος λοιπόν ο «ενθουσιασμένος-ερωτευμένος» θα περιφέρεται στις ρούγες και στις γειτονιές του κόσμου να κλαψουρίζει, να φωνασκεί και να ωρύεται, πως ο έρωτας του κατέστρεψε τη ζωή.


Ο έρωτας όμως νικά, δεν καταστρέφει. Νικά τη συντήρηση όταν τρυπώνει στα κρεβάτια των παράνομων εραστών, νικά τη μιζέρια όταν γίνεται ποίηση από τα χέρια του Καβάφη, νικά την ανοησία όταν γίνεται μουσική στις παρτιτούρες του Χατζιδάκι.


Ο έρωτας είναι μια εσωτερική, εξελικτική διαδικασία. Είναι ο δρόμος προς την ελευθερία. Δημιουργός του φωτός. Εκτυφλωτικός μέσα από εκείνους που τον κατέχουν. Υπέρβαση. Ο έρωτας σε κάνει ερωτικό. Και διαχέεται προς όλους ως μια δύναμη ανίκητη, ζηλευτή και ανυπέρβλητη.


Ο έρωτας δεν είναι τίποτε άλλο από το συναίσθημα που τρέφει το πάθος για τον απέναντι μας. Δεν είναι τίποτε άλλο από μια ανοιχτή αγκαλιά προς τους ανθρώπους. Δεν είναι τίποτε άλλο από μια δύναμη που σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη. Είναι η απόδειξη πως ο μόνος δημιουργός της ζωής, είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.


Δεν περιμένω να συναντήσω τη βοσκοπούλα για να σκιρτήσει ο έρωτας μέσα μου. Δεν έχω αυτή την ανάγκη. Όσο προσφέρω στους ανθρώπους είμαι με τον έρωτα παρέα και πολεμάμε για έναν καλύτερο κόσμο και μια πλούσια ζωή.


Ο έρωτας όποιον συναντήσει τον παλαβώνει λέει ο ποιητής και εγώ είμαι ευτυχισμένος που είμαι μόνιμα παλαβωμένος. Το προτιμώ από το να είμαι απλώς ενθουσιασμένος.


Από την άλλη η αγάπη μού είναι ακατανόητη. Τουλάχιστον μού είναι ακατανόητη η αγάπη του εσταυρωμένου που πέρασε τα μύρια όσα για να είναι ο κόσμος, τι ακριβώς; Σωσμένος; Από τι ακριβώς; Από την αμαρτία; Και τι είναι αμαρτία;


Πότε μου δεν κατανόησα το «αγαπάτε αλλήλους». Ποιοι είναι αυτοί οι «αλλήλοι» που θα πρέπει να αγαπήσω; Οι αστοί που μου ρουφάνε το αίμα είναι στους κατηγορία «αλλήλοι»; Αν ναι, είμαι υποχρεωμένος να νιώσω αγάπη και ας με καταπιέζουν; Ή χρέος μου είναι να πιώ το δικό τους αίμα με το καλαμάκι του φραπέ;


Από την άλλη η ανιδιοτελής αγάπη της μανούλας που τόσα κάνει για εσένα γαϊδούρι και εσύ συνέχεια την στεναχωρείς τι είδος αγάπη είναι. Ενοχική αγάπη; Μπορεί η αγάπη να δημιουργήσει ενοχές;


Αυτό που μπορώ να κατανοήσω ως αγάπη είναι η τρυφερότητα, το χάδι, η συντροφικότητα, ένα ζεστό χαμόγελο και μια μεγάλη αγκαλιά. Θεωρώ όμως πώς τα παραπάνω είναι συστατικά του έρωτα. Μπορώ να κατανοήσω την αγάπη λοιπόν ως κομμάτι του έρωτα και μόνο αυτό. Προσωπικά δεν έχουν δει τα μάτια μου και πολλούς ανθρώπους που έχει «περάσει» ο έρωτας τους να ζουν καμία μεγάλη αγάπη. Συνήθως συναντώ ανθρώπους που όταν δεν έχουν τον έρωτα μέσα τους δεν μπορούν να καλλιεργήσουν την αγάπη. Παρά μόνο την κατήφεια, το μίσος και το σκοτάδι βλέπω εντός τους. Ανταγωνιστικά σκυλιά που ξεσκίζουν τις σάρκες τους, μού φαντάζουν οι ανέραστοι άνθρωποι. Αδύναμοι και ανίκανοι να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

http://www.greekbdsm.com/attachment.php?attachmentid=19312&stc=1
Θα χαρακτήριζα λοιπόν τον εαυτό μου ως έναν παλαβωμένο εραστή που μπορεί να αγαπά.

Φρυνη
28-10-15, 05:01
Με καθήλωσε ο τρόπος που γράφεις....Αυτό μόνο....

Iagos
28-10-15, 10:27
Σε ευχαριστώ αγαπητή.....

Devilinside
31-10-15, 14:43
Όσο διαφορετικός
(αυτή την φορά)
ο τρόπος γραφής σου,
τόσο
(όπως και στα προηγούμενα σου κείμενα)
καταιγιστικά εντυπωσιακός...

Και ταυτίζομαι απόλυτα
μέχρι τα, της αγάπης.

Γιατί θεωρώ τον έρωτα,
παρακλάδι της αγάπης
και όχι
(όπως αναφέρεις)
το αντίστροφο.

Δεν βρίσκω τυχαίο άλλωστε,
ότι η αγάπη μπορεί να είναι τόσο
πολυπρόσωπη και πολυποίκιλη
(βλ. οικογένεια, φίλοι, εραστές, απλοί συνανθρώποι, ζωντανά).
Αντίθετα
έρωτας, μόνο/μόλις μεταξύ εραστών.

Παρ'όλη την -μικρή- διαφωνία,
και πάλι εξαιρετικό(ς)..

Iagos
17-11-15, 01:23
Προσευχηθείτε βλαμμένοι για το κακό που σας βρήκε ξαφνικά. Πέσατε από τα σύννεφα γονατιστά ανθρωπάκια της μεγαλόχαρης δέσποινας.

Ουρλιάζετε από φόβο. Τρέμετε. Και τι θέλετε για να βγάλετε το σκασμό; Μα φυσικά το μπαμπά και τη μανούλα. Για να νιώσετε ασφαλείςς. Για να κουρνιάσετε στο βυζί. Ανώριμοι γονυπετής μωροί, που κατουριέστε και χέζεστε ακόμη επάνω σας.

Είσαι στη θέση σου. Κολλημένη στον τοίχο. Να στηρίζεσαι μόνο στα δάχτυλα των ποδιών. Με το κεφάλι κάτω. Το βλέμμα στο κενό. Τα χέρια πίσω.
Ήρεμη. Ούτε η ανάσα σου δεν ακούγεται. Χαίρεσαι. Το ξέρω. Είσαι περήφανη για ότι έχεις καταφέρει. Και αυτό σε σηκώνει ψηλά. Ψηλά στην εκτίμηση μου.

Σε πλησιάζω. Τρέμεις. Αλλά δεν ακούγεσαι. Τίποτα. Κενό.

Πλησιάζω πιο κοντά. Σε μυρίζω. Σου ρίχνω την καυτή ανάσα μου στο λαιμό σου. Στο αυτί σου. Δεν κουνιέσαι. Το εισπράττεις εσωτερικά. Σωματικά κρατάς τη φόρμα σου. Με απόλυτη πειθαρχία. Τι συμβαίνει όμως μέσα σου; Θα μου το πει το πρόσωπο σου.

Απομακρύνομαι.

Σου σηκώνω το κεφάλι από το πηγούνι. Παράλληλα με το πάτωμα. Δεν κοιτάς. Σε βλέπω μόνο εγώ. Το πρόσωπο σου χαλαρό. Τα χείλη σου υγρά. Κόκκινα. Έντονα. Αυτό συμβαίνει μέσα σου και είναι κάτι χαλαρό, υγρό, κόκκινο και έντονο……

Θέλω να δω και αλλιώς το πρόσωπο σου. Να το αλλάξω. Να δω και άλλο μέσα σου.

Είμαι περίεργος. Το ξέρω……..

Μια δυνατή σφαλιάρα προσγειώνεται στο αριστερό σου μάγουλο. Το κεφάλι φεύγει δεξιά.
Έκπληξη. Το πρόσωπο σου είναι έκπληκτο. Άλλαξες.

Έκπληξη από τι;
Από τη σφαλιάρα που δεν περίμενες ή από τον εαυτό σου που παρέμεινε σιωπηλός και υπάκουος. Εσύ ξέρεις……

Η έκπληξη υποχωρεί. Και εμφανίζεται σαν λυκόφως ο πόνος. Το πρόσωπο σφίγγει. Ένα παράπονο βγαίνει στην επιφάνεια και μας χαιρετά……

Ο πόνος γλυκαίνει…. Το ξέρεις…… το ξέρω…. Ζαλίζεσαι…. Χάνεσαι….

Σου ζητώ να ανοίξεις τα μάτια…. Με βλέπεις….. χαμογελάς….. σε αγκαλιάζω…. Σε κοιτώ….. με κοιτάς…. Βαθιά…… έντονα…..

Ακουμπώ το μουνί σου….. το βλέμμα σου διαστέλεται…. Η ανάσα σου όμως δεν ακούγεται…..

Πτώματα….. συνηθίζουμε στα πτώματα. Πτώματα…. Γεμίσαμε τα σπίτια μας με νεκρά παιδιά….. από τη Παλαιστίνη, το Λίβανο, τη Συρία, το Αιγαίο, την Ιταλία, τη Γαλλία…..

Που θα πάει, θα τα συνηθίσεις μικροάστουλι και τα νεκρά παιδιά…. Ίσως και να τα μισήσεις….

Ένας Ηρώδης πάντα χρειάζεται για να ξεκινήσει μια επανάσταση….

Κάνε λοιπόν εσύ τον Ηρώδη να κάνω εγώ τον επαναστάτη….

Απομακρύνομαι…

Χαλαρώνεις….

Επιστρέφω…. Σε πλησιάζω…. Με νιώθεις και τρέμεις…. Γονατίζω…. Το ξέρεις πια, δεν χρειάζεται να στο πω…. Φέρνεις τα χέρια μπροστά….. ανοίγεις το μουνί…. Αποκαλύπτεις την κλειτορίδα….. ένα μεταλλικό δυνατό μανταλάκι εισβάλλει…. Την πιέζει…. Τη σφίγγει…. Σε κοιτώ….. δαγκώνεσαι…. Θες να ουρλιάξεις….. δεν το κάνεις….. προσέχεις να μην ακουστεί η ανάσα σου….

Σε αφήνω….

Ηρεμείς….

Το πρόσωπο επανέρχεται…. Δεν χαλαρώνει…. Υποφέρει….

Υποφέρει με μια ηρεμία απίστευτη….

Αν μπορούσα να ζωγραφίσω αυτό το πρόσωπο θα εκστασιαζόταν η ανθρωπότητα….

Τέτοια πρόσωπα θα αλλάξουν τον κόσμο….

Και υπάρχουν πολλά… κρυμμένα μέσα σε σκοτεινές κάμαρες…… στα Σεπόλια, στην Κηφισιά, στην Πάτρα, στη Σπάρτη, στη Ρώμη, Στο Παρίσι, στην Αμερική, στην Τεχεράνη, στο Δελχί, στην Βολιβία, στο Καμερούν, στη Γροιλανδία…… πρόσωπα της καύλας…. Πρόσωπα που σπάνε τη μάσκα, που φωτίζουν το σκοτάδι του εγκλεισμού τους….

Τι θα γινόταν αν αυτά τα πρόσωπα γκρέμιζαν τις σκοτεινές κάμαρες και φώτιζαν τον κόσμο;

Σε πλησιάζω… σου ζητώ να Με κοιτάξεις… αγγίζω τον μεταλλικό εισβολέα σου…. Το βλέμμα σου διαστέλλεται… το πρόσωπο σφίγγεται….. περιμένεις….. σφίγγεσαι…. .περιμένεις….. σφίγγεσαι….. περιμένεις….

Χαμογελώ….

Το τραβάω…. Ανοίγεις το στόμα…. Το βλέμμα διαστέλλεται…… πονάς…. Το ξέρω…. Το βλέπω….

Απομακρύνομαι…

Αντέχεις; Σε παρατηρώ ήσυχα… πλησιάζω αργά…. Σου φιλώ το αυτί…. Το λαιμό…. Σου ψιθυρίζω να με κοιτάξεις, προσμονή… με κοιτάς με προσμονή…. Αγγίζω το μανταλάκι… είσαι έντονη.... το αφαιρώ με μια κίνηση…. Καταρρέεις…. Γονατίζεις….. μαζεύεις τα πόδια…. Σκύβεις… με αγκαλιάζεις από τους μηρούς και με σφίγγεις… πονάς… σε έχω αγγίξει βαθιά… το ξέρεις… με σφίγγεις…. Δυνατά…. Σε αφήνω… λιώνεις… ηρεμείς…. αργά, αργά, αργά ηρεμείς…
Σε αφήνω…. Εκεί… στην ηρεμία σου….

Σε σηκώνω…

Σε φιλώ γλυκά….

Είμαστε οι τρελοί αυτού του κόσμου… φτιάχνουμε σαδομαζοχιστικές σκηνές αγάπης…. Είμαστε τράγοι του Διονύσου…. Ζούμε με καύλα… ζούμε χορεύοντας χορούς εκστατικούς… λένε πως αν χορεύεις χορούς καύλας και έκστασης διώχνεις τα κακά πνεύματα…. Αν τα κακά πνεύματα είναι η μισαλλοδοξία, η αντίδραση, η συντήρηση, η ζήλεια, ο φθόνος, το μίσος τότε τους πιστεύω….. ο χορός των τράγων φέρει μόνο καύλα και αγάπη…..

Γονατίζεις στα πόδια Μου…

Με κοιτάς… σε κοιτώ…. Το πρόσωπο σου αφήνει ένα βαθύ ευχαριστώ….
Σου ζητώ να μαλακιστείς…. Το κάνεις… αφήνεσαι…

φεύγω…

Θα επιστρέψω σε μια ώρα…

Μην τολμήσεις και χύσεις μαλάκω….

Στο λέω ενώ κοιτώ τη πλάτη σου…. Σφίγγεται και τρέμει η πλάτη σου…

Μιλάς και με τη πλάτη μαλάκω μου…

Κλείνω τη πόρτα… βγαίνω έξω… ΄σούρουπο… οι άστεγοι ετοιμάζονται να κοιμηθούν σιγά σιγά… οι άνθρωποι στα φανάρια μαζεύουν τα φτυσίδια και τις πενταροδεκάρες τους και κινούν για το τσαντίρι τους, οι φτωχοί κλείνονται σπίτια τους και κάνουν επανάσταση διαδυκτιακά, τα τραβεστί βγαίνουν στη Συγγρού, οι μετανάστες περιφέρονται άσκοπα σε μια πόλη που τους μισεί…..

Τα μαγαζιά κλειστά, οι άνθρωποι σκυθρωποί… ανήμποροι… τσακισμένοι…..

Μόλις τακτοποιηθούν οι φτωχοί στα σπίτια τους και στα παγκάκια τους ξεκινά η έξοδος των πλουσίων… εστιατόρια… μπαρ…. Μπουρδέλα…. Μπουζούκια…. Λέσχες γκόλφ…. Κάπως έτσι πιάνουν τους φτωχούς στον ύπνο….

Αλλά εκτός από αυτούς ξύπνιοι είμαστε και εμείς οι καυλωμένοι…. Τα νυχτοπούλια της ποίησης…. Της ηδονής…. Της μεγάλης καύλας…..

Επιστρέφω…

Είσαι ακόμα εκεί… στην ίδια θέση…. Δεν έχεις σταματήσει να μαλακίζεσαι….
Σε κοιτώ… έχεις φύγει…. Δεν υπάρχεις…. Ιδρώτας κυλά από τους πόρους σου…. Καύλα ατελείωτη…..

Χύσε…

Το βλέμμα διαστέλεται…. Σφίγγεις τα δόντια….

Ούρλιαξε….

Ένα άγριο ζώο τινάζεται από μέσα σου…

δεν μπορώ να το ορίσω… είναι το δικό σου ζώο…

Iagos

Iagos
26-11-15, 01:18
Κοιμάσαι.

Όνειρο είναι.

Το πρόσωπο σου σφιγμένο.

Η μορφή σου παγερή.

Ποιος εφιάλτης σου τρώει τα σωθικά;

Τι κρύβεις εκεί μέσα βαθιά;

Ήθελα να σε δω να κοιμάσαι ήρεμη.

Χωρίς εφιάλτες.

Τα όνειρα σου να είναι ήρεμα τοπία. Ήλιος. Θάλασσα. Απέραντες βουνοκορφές.

Κοιτάξου στον καθρέφτη και μαλακίσου.

Νιώσε όμορφη. Δυνατή. Σπουδαία.

Νιώσε το κέντρο.

Σε παρατηρώ από απέναντι με άγρυπνο βλέμμα.

Τα μάτια σου συναντούν τα μάτια σου.

Μπες μέσα σου. Τι βλέπεις;

Φρίκη; Γοητεία; Ομορφιά; Ασχήμια; Χάος;

Οι κόρες των ματιών σου διαστέλλονται. Πλησιάζεις τον καθρέφτη σου. Μια κραυγή βγαίνει από μέσα. Έντονη. Ζωική. Πρωτόγονη.

Ένταση.

Κραυγή.

Ένταση.

Διαστολή των αισθήσεων.

Δεν το αντέχεις. Παίρνεις το βλέμμα. Ξαλαφρώνεις.

Κοιτάξου.

Σαν ρεύμα. «κοιτάξου».

Υπακούς.

Δεν είναι όνειρο. Είσαι εσύ. Με τη γλώσσα έξω να μαλακίζεσαι σε έναν καθρέφτη, και να βλέπεις το βλέμμα σου βαθιά.

Θέλω να το δεις. Να δεις τι βλέπω και καυλώνω.

Οι απέναντι κλείνουν τα σύνορα στους απέναντι. Και όσοι είναι στη μέση; Ποιους έχουν απέναντι. Μα φυσικά τους απέναντι.

Των απέναντι τα χωράφια δεν γουστάρουν να μολυνθούν από τους απέναντι. Και τα σκουπίδια να μείνουν απέναντι.

Αλλά που απέναντι αφού όλοι είναι απέναντι;

Πώς να κλείσεις το δρόμο; Μα αφού θα γίνει ένας άλλος. Όταν ένα ποτάμι κυλά τίποτε δεν το σταματά. Όσο και να το φράξεις ή θα ξεχειλίσει ή θα βρει άλλο δρόμο.

Όποτε τι φράζεις ρε μαλάκα; Αφού στο τέλος θα πνιγείς από μια τρύπα στο ποτάμι.

Απέναντι σου λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι που ζουν με ένα παξιμάδι και δέκα ελιές. Ναι υπάρχουν δεν το ξέρεις; Μόνο που δεν παραμυθιάζονται πως είναι πλούσιοι στον εσωτερικό τους κόσμο αλλά βλέπουν πως είναι πτωχοί και πένητες και ξεσηκώνονται.

Τι έχεις απέναντι σου;

Εσένα.

Και θα βάλεις φράχτη στον εαυτό σου;

Χύσε και δες τη μούρη σου ατόφια. . . .

Iagos
03-01-16, 01:07
Βήμα θάρρος δύναμη βήμα θάρρος δύναμη βήμα θάρρος δύναμη βήμα θάρρος δύναμη βήμα.

Θάλασσα.

Ορίζοντας.

Ξέρα.

Κύματα.

Πελώρια.

Κραυγές.

Απόγνωση.

Ουρλιαχτά.

Χάθηκε το παιδί.

Ασφυξία.

Κρύο.

Κύματα.

Ουρλιαχτά.

Για μια χούφτα δολάρια.

Χάθηκε το παιδί χάθηκε το παιδί χάθηκε το παιδί χάθηκε το παιδί.

Και όσα έζησαν σαν τα κακόμοιρα φιγουράρουν στα πρωτοσέλιδα για να λυπάσαι. Για να φοβάσαι.

Λυπάσαι φοβάσαι λυπάσαι φοβάσαι λυπάσαι φοβάσαι λυπάσαι φοβάσαι.

Σε δένω.

Σε κρεμώ.

Από το μουνί.

Στέκεσαι με τα δάχτυλα των ποδιών.

Μια δύναμη σε έχει αρπάξει από το μουνί και σε σέρνει.

Μια τσίτα ανάμεσα στα πόδια σου. Μια μόνιμη πίεση.

Δύναμη πίεση δύναμη πίεση δύναμη πίεση δύναμη πίεση δύναμη πίεση.

Στάζεις.

Στο σχοινί που σε σφίγγει, στη θηλιά που σε πνίγει στη γροθιά που σε ανοίγει, στη μέγγενη που σε σφίγγει.

Δύναμη.

Απαιτείται δύναμη.

Τα κύματα πελώρια.

Η ασφυξία έντονη.

Το τέλος αβέβαιο.

Πελαγίσιες τσιπούρες στα πιάτα σας.

Με το αίμα του πολέμου ταϊσμένες.

Πώς να αντέξω τούτο τον κόσμο χωρίς την ηδονή.

Πώς να πάρω δύναμη χωρίς καύλα.

Πώς να λουστώ με φως μέσα στο σκοτάδι του θανάτου δίχως τον έρωτα.

Στάζεις.

Παντού.

Και περιμένεις.

Μια εντολή. Ένα «χύσε».

Παλεύεις.

Δύναμη θάρρος δύναμη θάρρος δύναμη θάρρος δύναμη θάρρος δύναμη θάρρος.

Πόσες φορές θέλησες να ξεφύγεις, πόσες να δραπετεύσεις, πόσες να τρέξεις, πόσες να ουρλιάξεις.

Δεν το έκανες.

Παλεύεις.

Με στημένο τον κώλο προσπαθείς να αφήσεις τις ζωώδης κραυγές σου να ξεράσουν το αγρίμι. Το ζώο που αγκομαχά να μιλήσει. Το ζώο που είναι φυλακισμένο. Τρομαγμένο. Πεινασμένο. Αδύναμο.

Φυλακή.

Κλουβί.

Και τα μαστίγια να σκίζουν τον αέρα.

Και το ζώο να τρέμει, και να αντέχει.

Το πιο βαθύ ουρλιαχτό θα το ελευθερώσει.

Εκείνο που γεννιέται κοντά στην ήβη, περνάει σαν ρεύμα από τα πλευρά, γεμίζει με αέρα την κοιλιά, ανοίγει το διάφραγμα και βγαίνει βαθύ μούγκρισμα Μινώταυρου. Από τα βάθη του λαβύρινθου.

Από τότε που χαρούμενη έτρωγες καρπούς από τον κήπο της ελευθερίας.

Χωρίς πολέμους.

Χωρίς πατρίδες.

Χωρίς δολοφόνους.

Μόνο με ηδονή.

Τρεφόσουν με ηδονή, περπάταγες από κλαδί σε κλαδί με ηδονή, πάταγες το χώμα με ηδονή, κυνηγούσες με ηδονή, πηδούσες με ηδονή.

Και μετά ήρθαν κάτι Αμερικάνοι και σου έκοψαν την ηδονή.

Φυλακή.

Το ζώο φυλακή.

Δείτε το πολιτισμένοι με τους σταυρούς στα χέρια το ζώο, ήρθε στη γειτονιά σας.

Ελάτε να γελάσετε.

Ελάτε να τρομάξετε.

Φυλακή.

Υγρή.

Τρέλα.

Ηδονή.

Καύλα.

Σπάσε τα δεσμά.

Άσε το ζώο να γκρεμίσει τα κάγκελα.

Να βγει και να σαρώσει τις θύελλες.

Να ακουστεί η κραυγή του έξω από τα όρια του γαλαξία.

Να γίνει αστρική σκόνη.

Αιώνια.

Βήμα θάρρος δύναμη βήμα θάρρος δύναμη βήμα θάρρος δύναμη βήμα θάρρος δύναμη βήμα.


Έτσι χτίζεται ο κόσμος.

Έτσι ουρλιάζει κανείς τις νύχτες.

Έτσι φαντάζει το μέλλον αισιόδοξο.

Έτσι θα σας γαμήσουμε τα πρέκια.

Iagos

http://www.greekbdsm.com/attachment.php?attachmentid=19318&stc=1

Iagos
11-02-16, 18:24
Τρέχεις.

Φοβάσαι. Και τρέχεις. Για πού; Ποιος είναι ο προορισμός; Ποιο είναι το νόημα;

Σταμάτα και πάρε μια ανάσα. Βρες την πηγή με το δροσερό νερό. Τον πλάτανο με την παχιά σκιά. Το αρμυρίκι για να μην σε κάψει ο ήλιος. Δες το πέλαγος. Νοιώσε τη δροσιά του αέρα όταν δύει ο ήλιος.

Δες το θαύμα.

Μαλακίσου. Δυνατά. Παθιασμένα.

Η ανάσα σου βαραίνει.

Τα πόδια σου τρέμουν.

Τα βλέμμα σου γυαλίζει.

Είσαι όρθια. Στηρίζεσαι μόνο στα δάχτυλα των ποδιών σου. Και μαλακίζεσαι.

Ισορροπία. Αυτό απαιτείται. Ισορροπία. Όσο και αν ξεφύγεις, όπου και να πας, όποιο και αν είναι το ταξίδι που έχεις να κάνεις, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Πως θα πρέπει να ισορροπήσεις στα δάχτυλα των ποδιών σου.

Ένα μόλις βήμα πριν πετάξεις. Μια ανάσα πριν καταργηθεί η βαρύτητα.

Είμαι σίγουρος πως θα σεβαστείς τον κόπο που κατέβαλες για να φτάσεις έως αυτή τη στιγμή. Τις νύχτες που έκλαψες, τις ώρες που ξόδεψες, την αγωνία που πέρασες, τον πανικό που βίωσες, το θυμό που σου τρέλανε τη σκέψη, τα ουρλιαχτά της απόγνωσης κάθε φορά που ζοριζόσουν, την πίστη και το πείσμα σου που σε έφεραν έως εδώ. Ένα βήμα πριν πετάξεις.

Δεν θα προδώσεις τον εαυτό σου. Είμαι σίγουρος.

Θέλω να δω χιόνι πολύ. Και στο κέντρο του χιονισμένου τοπίου να δω μια σόμπα, λίγα κάστανα, απόσταγμα τσίπουρων, ανθρώπους γύρω από τη φωτιά.

Οι άνθρωποι γύρω από τη φωτιά ονειρεύονται. Λένε παραμύθια. Οργανώνουν την άνοιξη που έρχεται.

Η ανάσα σου γίνεται λυγμός. Τα γόνατα σου δεν αντέχουν. Λυγίζουν. Τα μπούτια σου τρέμουν. Βάλε δύναμη στα δάχτυλα για να σταθείς όρθια. Μην πέσεις.

Τα δάχτυλα σου ασπρίζουν. Αλλάζουν σχήμα. Γίνονται η βάση όλου του οικοδομήματος. Σε κρατούν στη γη για να μην πετάξεις.

Η καύλα σου γιγαντώνει. Ο λυγμός γίνεται κραυγή. Τα γόνατα σου δεν σε κρατούν. Η γη σε τραβάει. Πώς να αντισταθείς σε αυτόν τον τεράστιο μαγνήτη;

Χάνεις την ισορροπία σου. Δεν θα πατήσεις τα πέλματα στο έδαφος ότι και να γίνει. Το ξέρεις. Στο είπα πριν λίγο. Και το ξέρεις πως δεν θα το κάνεις.

Θα πετάξεις απόψε.

Ανοίγεις τα χέρια. Προσπαθείς να πετάξεις ή να κρατηθείς; Κρατιέσαι. Από τον τοίχο.

Το περιμένεις. Και έρχεται.

Δυνατό, παγερό, έντονο χαστούκι.

Το καταπίνεις. Αμάσητο. Τα μάτια σου υγραίνουν. Ο κορμός σου ισορροπεί ξανά. Ήρθες στα ίσα σου και συνεχίζεις να μαλακίζεσαι δυνατά.

Απόψε θα πετάξεις.

Έξω στο δρόμο ένας πακιστανός κουβαλά ένα καρότσι γεμάτο με τα σκατά μας.

Αυτοί είμαστε. Ένα τσούρμο γελοίων. Ένα ασκέρι ποταπών κώλων που χέζουν πλαστικές και χάρτινες συσκευασίες σε μεγάλες δημοτικές σκουπιδοχέστρες.

Και κάποιοι άλλοι σαν τις μύγες τρέχουν πάνω στα σκατά σου για να πάρουν λίγο από τον κόσμο σου. Ένα κομμάτι από το μισό μπριζολάκι που δεν μπόρεσες να το φας γιατί έσκασες, ένα μείγμα από το γιαούρτι που πέταξες εχθές ανακατεμένο με λάδι από την προχθεσινή σαλάτα και τις φλύδες από το αγγούρι που καθάρισες για να φτιάξεις εκείνη την υπέροχη χωριάτικη.

Κάποιοι άλλοι σαν τις μύγες σε περιμένουν στη γωνία να αφοδεύσεις τα απόβλητα σου. Ένας στρατός από μύγες. Ενοχλητικές όταν τις βλέπεις. Τρομακτικές. Κουβαλούν αρρώστιες. Τρώνε σκατά.

Άνθρωποι και γάτες κάνουν πάρτι σε μεγάλα μεταλλικά δοχεία.

Έχεις βρει ξανά την αρμονία. Μετά από εκείνο το ξαφνικό σου ουρλιαχτό που σε τράβηξε κάτω. Είσαι πιο απαλή τώρα.

Μαλακίζεσαι αλλά έχεις βρει την ισορροπία. Ελέγχεις απόλυτα το κέντρο σου. Αλλά ακόμα είσαι στη γη. Ακόμα έχεις μια καμπούρα στην πλάτη.

Πιο δυνατά. Ρεύμα ηλεκτρικό η φωνή μου. Ταραχή. Ένα βογγητό. Μια ανάσα και εκτελείς.

Επιτέλους ισορροπείς.

Τρέμεις. Είσαι έτοιμη να πετάξεις. Σηκώνεσαι. Αφήνεσαι. Από τα βάθη σου βγαίνει το πρωτόγονο σου ουρλιαχτό. Σαν να έχεις μια σπηλιά βαθειά στα σωθικά σου ακούγεσαι. Σαν να ακούς το ουρλιαχτό χιλιάδων εγκλωβισμένων πριν από εσένα.

Χύσε.

Το υπόκωφο σου βουητό γίνεται κραυγή ύαινας.

Και πετάς. Φεύγεις από το έδαφος. Για λίγο. Τόσο λίγο που αν δεν έβλεπα τα πόδια σου και με παρέσερνε ο οργασμός σου θα το έχανα.

Προσγειώνεσαι ατσούμπαλα στον ώμο μου. Καταρρέεις.

Σε πιάνω από τους ώμους. Σε στηρίζω στα πέλματα. Σε στηρίζω. Και το ξέρεις.

Το πρόσωπο σου ξαναμμένο. Σου χαμογελώ. Αποκαλύπτεις μια όμορφη συγκίνηση.

Πέταξες. Το ξέρεις πως πέταξες;

Για λίγο. Αλλά πέταξες.

Με λίγη εξάσκηση ακόμη θα φτερουγίζεις ελεύθερη από δέντρο σε δέντρο.

Υπομονή και ελπίδα.

Προσήλωση, πειθαρχεία, υποταγή.

Και θα πετάξεις.

Άκου !! οι δίπλα πάλι τσακώνονται. Θα φάνε τις σάρκες τους τελικά. Να μου το θυμηθείς.

Πάμε να πετάξουμε όσο είναι ακόμη καλός ο καιρός.

Και να σας χέζουμε όλους από φηλά…

Iagos

http://www.greekbdsm.com/attachment.php?attachmentid=19320&stc=1