PDA

Επιστροφή στο Forum : Ο εραστής του χωροχρόνου.



fidakos
22-11-12, 19:39
Αποτελεί βασικά την συνέχεια της ιστορίας μου "Η γυναίκα με τα χίλια πρόσωπα" που ανέβασα πριν λίγες μέρες.



ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Ο Πέτρος όρμησε προς την κατεύθυνση της κοπέλας που διέσχιζε ανέμελη τον δρόμο χωρίς να προσέξει το φορτηγό που ερχόταν με φόρα καταπάνω της. Φορούσε και τα ακουστικά που ήταν συνδεδεμένα με το κινητό της ακούγοντας μάλλον δυνατά μουσική, με αποτέλεσμα να μην ακούσει το κορνάρισμα του φορτηγού παρά μόνον όταν ήταν πια σε απόσταση μερικών μέτρων. Ο Πέτρος έτρεξε με όλη του την δύναμη προς το μέρος της φωνάζοντας την αλλά ήταν μάταιο. Δεν θα την προλάβαινε. Το φορτηγό θα έπεφτε με όλη του την φόρα πάνω της σε 2-3 δευτερόλεπτα. Το μυαλό του πίεσε τον εαυτό του να τρέξει γρηγορότερα. Προσπάθησε νοερά να σταματήσει το φορτηγό και να αρπάξει την κοπέλα από τον δρόμο. Αλλά το φορτηγό ήδη βρισκόταν 1-2 μέτρα μπροστά από την κοπέλα.
Ξαφνικά η ταχύτητά του μειώθηκε απότομα. Χωρίς να ακουστούν στριγγλίσματα φρένου. Ο Πέτρος μέσα στην αγωνία του παρακολουθούσε την όλη σκηνή σαν βίντεο σε αργή κίνηση. Τα πάντα γύρω του κινήθηκαν με ολοένα και βραδύτερη ταχύτητα μέχρι που σχεδόν «πάγωσαν». Τα μαλλιά της κοπέλας φάνηκαν να πλέουν στον αέρα καθώς το πρόσωπό της αργά-αργά στράφηκε προς το μέρος του φορτηγού. Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα απο τον φόβο αλλά αυτή η αντίδραση τους κράτησε ελάχιστα. Ο Πέτρος έπεσε με όλο του το βάρος και την ορμή του τρεξίματός του πάνω της. Τα χέρια του την άρπαξαν στην αγκαλιά της και την σήκωσαν σαν πούπουλο παρασύροντάς την στην φόρα του τρεξίματος του. Η κοπέλα έμοιαζε να είχε μαρμαρώσει κοιτώντας με φρίκη το φορτηγό που απείχε τώρα μερικά εκατοστά από αυτήν.
Τότε τα πάντα επανήλθαν στην φυσιολογική τους ταχύτητα. Οι λιγοστοί διαβάτες κοιτούσαν άναυδοι την φάση περιμένοντας το φορτηγό να λυντσάρει την άμοιρη κοπέλα. Το ίδιο και ο οδηγός που τα φρένα του φορτηγού του στρίγγλισαν άγρια σταματώντας μερικές δεκάδες μέτρα πιο πέρα. Ο Πέτρος να βρίσκεται πεσμένος στον δρόμο κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά του αυτήν την άγνωστη κοπέλα που ομολογουμένως είχε πάθει σοκ. Κοιτούσε μια το φορτηγό που τώρα είχε σταματήσει τελείως και μια τον Πέτρο που τώρα αυτός χαλάρωσε το αγκάλιασμά του. Τα μάτια της ήταν γουρλωμένα από φόβο και έκπληξη μαζί.
Ο Πέτρος ανασηκώθηκε και την βοήθησε να σηκωθεί ρωτώντας την.
«Κυρία είστε εντάξει? Χτυπήσατε μήπως πουθενά?»
Η κοπέλα σαν να ξυπνούσε ξαφνικά από λήθαργο τινάχτηκε όρθια και κάνοντας μια γρήγορη εξέταση του κορμιού της κούνησε αρνητικά το κεφάλι της μην μπορώντας ακόμα να αρθρώσει λέξη. Στο μεταξύ είχε πλησιάσει και ο οδηγός του φορτηγού φανερά τρομαγμένος. Οι διάφοροι διαβάτες περικύκλωσαν το ζευγάρι και από παντού ακούγονταν λέξης επιβράβευσης και θαυμασμού για την ριψοκίνδυνη κίνησή του να σώσει την κοπέλα. Μερικοί τον αποκάλεσαν μάλιστα «φύλακα άγγελό» της. Η κοπέλα ζήτησε συγνώμη τραυλίζοντας στον οδηγό που τα είχε κι αυτός χαμένα.
«Πίστεψα ότι σε είχα λιώσει κάτω από τις ρόδες του φορτηγού» έλεγε και ξανάλεγε.
«Από που πετάχτηκες εσύ φίλε και την έσωσες?»
Ο Πέτρος σήκωσε τους ώμους του αδιάφορα και είπε.
«Έτυχε να είμαι πολύ κοντά... αυτό είναι όλο...»
Βιάστηκε να απομακρυνθεί από το πλήθος. Βρήκε ευκαιρία που ο οδηγός την ρωτούσε αν την είχε χτυπήσει έστω και λίγο σε κάποιο σημείο του σώματός της και καθώς η κοπέλα έλεγε και ξανάλεγε ότι είναι μια χαρά, μόνο ακόμα τρομαγμένη, τραβώντας την προσοχή του πλήθους από πάνω του, ο Πέτρος απομακρύνθηκε τρέχοντας. Μόνο που αυτό συνέβη με τον ίδιο τρόπο. Δηλαδή τα πάντα γύρω του κινήθηκαν σαν σε βίντεο σε αργή κίνηση ενώ αυτός έτρεχε κανονικά. Πριν προλάβει να το συνειδητοποιήσουν είχε απομακρυνθεί τουλάχιστον 500 μέτρα από το συμβάν.
Σταμάτησε να τρέχει και κάθισε σε ένα πεζούλι για να βρεί την ανάσα του από το λαχάνιασμα προσπαθώντας να καταλάβει τι είχε συμβεί και τις δύο φορές. Παρατηρούσε μια γάτα που τιναζόταν γιά να ανέβει σε ένα δέντρο μόνο που αυτό το «άλμα» της το έβλεπε σε αργή κίνηση!! Και ξαφνικά η κίνηση γύρω του επανήλθε στην κανονική της ταχύτητα. Σηκώθηκε και με αργό βηματισμό κατευθύνθηκε στο διαμέρισμα του βυθισμένος στις σκέψεις του. Κάτι εξωπραγματικό του συνέβαινε και αυτό μάλλον έδινε άλλη σημασία στην ύπαρξή του!!
Η κοπέλα με τα μακριά λαμπερά μαύρα μαλλιά αφού είχε συνέρθει από το σοκ προσπαθούσε να βρει τρόπο να γλιτώσει από τα άτομα που την είχανε πλευρίσει. Το τελευταίο πράγμα που ήθελε ήταν να πλάκωνε η αστυνομία και να άρχιζε τις ερωτήσεις. Τότε κατάλαβε ότι αυτός ο άγνωστος είχε εξαφανιστεί το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε από το πουθενά.
«Που πήγε ο κύριος που μου έσωσε την ζωή? Θέλω να τον ευχαριστήσω!» είπε και όλοι γύρω της στράφηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις αναζητώντας τον. Γρήγορα τότε η κοπέλα ταμπουρωμένη πίσω από έναν ογκώδη άντρα άλλαξε την εμφάνιση της!
Η Έλενα μεταμορφώθηκε σε ελάχιστα δευτερόλεπτα σε μια ήλικιωμένη κυρία κοντή και παχιά. Ευτυχώς το φόρεμα της ήταν αρκετά φαρδύ και δεν της δημιούργησε ιδιαίτερα προβλήματα. Πέρασε ανενόχλητη το πλήθος που κοιτούσε να βρει τον ήρωά της και χώθηκε στο πρώτο στενό που βρήκε μπροστά της. Οι φωνές του πλήθους την ειδοποίησαν ότι τώρα έψαχναν να βρουν και αυτήν. Το ντύσιμό της θα την πρόδινε εύκολα. Συγκεντρώθηκε ξανά και άλλαξε ξανά την εμφάνιση της. Μεταμορφώθηκε αμέσως σε κάποια αθλήτρια στίβου. Ευτυχώς φορούσε γόβες χωρίς τακούνι. Οι μύες της αυξήθηκαν ανάλογα και αμέσως πάτησε το πιο γρήγορο τρέξιμο που έκανε ποτέ της. Απομακρύνθηκε δύο-τρία τετράγωνα και χώθηκε στο πρώτο ταξί που βρήκε μπροστά της αναστενάζοντας ανακουφισμένη.
«Πρέπει να τον ξαναδώ. Πρέπει να τον βρω. Αυτός ο άγνωστος που μου έσωσε την ζωή σίγουρα έχει κάτι διαφορετικό πάνω του. Κάτι ανάλογο με μένα. Κάποια ιδιαίτερη δύναμη...!» σκέφτηκα ενώ ζήτησε από τον ταξιτζή να περάσει από τον δρόμο που πριν λίγα λεπτά είχε συμβεί το γεγονός. Τώρα ο δρόμος είχε αδειάσει. Ακόμα και το φορτηγό είχε φύγει. Κατέβηκε από το ταξί αρκετά πιο κάτω και αφού σιγουρεύτηκε ότι δεν υπήρχε κανένας από τους θεατές του συμβάντος επανέφερε την αρχική της μορφή. Προχωρώντας ανέμελα πλησίασε το σημείο του παραλίγο ατυχήματος της. Δεν ήξερε τι ακριβώς, αλλά έψαχνε να βρει κατι, οτιδήποτε θα την βοηθούσε να ανακαλύψει την ταυτότητα αυτού το αγνώστου.



ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Ο Πέτρος τινάχτηκε αλαφιασμένος ανακαλύπτοντας ότι το κινητό του που το είχε πιασμένο στην ζώνη του παντελονιού του δεν ήταν εκεί. Άλλα ούτε σε κάποια τσέπη του.
«Ωραια!» σκέφτηκε. «Μου έπεσε πάνω στην σύγκρουσή μου με την κοπέλα. Ευτυχώς τουλάχιστον που το έχω με κάρτα και το έχω κλειδωμένο. Πρέπει να το βρω όμως γιατί μπορεί να με ανακαλύψουν απο αυτο!»
Τότε άρχισε να αντιλαμβάνεται αυτήν την παράξενη εξωπραγματική του ιδιότητα. Καθώς πήρε τον δρόμο για την επιστροφή στο σημείο του συμβάντος αμέσως σχεδόν η κίνηση γύρω του μετατράπηκε σε αργή κίνηση βίντεο μέχρι που σταμάτησε τελείως. Τα πάντα ήταν ακίνητα γύρω του. Στην αρχή άρχισε να τρέχει αλλα γρήγορα σταμάτησε και συνέχισε με κανονικό βήμα. Καταλαβαίνοντας πλέον ότι με κάποιο ανεξήγητο τρόπο μπορούσε να ελέγξει την ταχύτητα ροής του χρόνου μέχρι και να τον σταματήσει, σκέφτηκε ότι δεν υπάρχει λόγος να τρελαθεί στο τρέξιμο μιας και ο χρόνος ήταν παγωμένος. Πλησίασε στο σημείο του συμβάντος όταν είδε μια κοπέλα που φορούσε το ίδιο ακριβώς φόρεμα με αυτήν που έσωσε, να στέκεται ακίνητη σε ένα υπόστεγο πάρκινγκ. Μόνο που αυτή ήταν αρκετά πιο νέα, πιο λεπτοκαμωμένη με κοντά καστανά μαλλιά. Βλέποντας ότι ο δρόμος που είχε συμβεί το γεγονός ήταν σχεδόν άδειος χαλάρωσε το μυαλό του λίγο πριν διασταυρωθεί με αυτήν την κοπέλα με το ίδιο φόρεμα, επαναφέροντας την κανονική ροή του χρόνου.
Τα μάτια του γούρλωσαν από την έκπληξη βλέποντας την εμφάνιση της κοπέλας να αλλάζει και να μεταμορφώνεται στην προηγούμενη κοπέλα που έσωσε. Η κοπέλα έχοντας πάρει την αρχική της μορφή ανέμελα χωρίς να κοιτάξει γύρω της ξεκίνησε με κατεύθυνση προς το σημείο που παραλίγο να έχανε την ζωή της. Μόνο που δεν είχε αντιληφτεί την απότομη εμφάνιση του άνδρα που της έσωσε την ζωή!
Ο Πέτρος την παρακολούθησε από απόσταση να φτάνει στο σημείο που την είχε ρίξει στο έδαφος και να κοιτά εξεταστικά γύρω της. Την είδε να συγκεντρώνει το βλεμμα της στο πεζοδρόμιο. Η κοπέλα πλησίασε και σκύβοντας έχωσε το χέρι της σε μια γούβα του πεζοδρομίου. Τραβώντας έξω κρατούσε ένα κινητό. Χαρούμενη καταλαβαίνοντας ότι αυτό κινητό ανήκε στον άνδρα που της έσωσε το έχωσε βιαστικά στην τσάντα της και κοιτώντας γύρω της μήπως την είχε δει κανένας βιάστηκε να απομακρυνθεί. Χαρούμενη και γεμάτη περιέργεια να δει τι θα μπορούσε να ανακαλύψει από αυτό το κινητό του απομακρύνθηκε αρκετά περπατώντας βιαστικά. Κάποια στιγμή ένιωσε κάποια στιγμιαία ενόχληση. Σαν κάποιος να την έσπρωχνε ή κάτι τέτοιο. Δεν έδωσε όμως σημασία. Σταμάτησε αφού απομακρύνθηκε αρκετά και άνοιξε το τσαντάκι της για να βγάλει το κινητό του αγνώστου. Νέα έκπλήξη. Το κινητό είχε κάνει φτερά. Έψαξε ξανά και ξανά το τσαντάκι της απελπισμένη μονολογώντας.
«Όχι ρε γαμώτο. Αφού είμαι σίγουρη ότι το έβαλα μέσα στο τσαντάκι μου. Δεν μπορεί να μου έπεσε στον δρόμο…»


... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ....

Ο Πέτρος την παρακολούθησε από απόσταση να απομακρύνεται βιαστικά έχοντας ρίξει μέσα στο τσαντάκι της το κινητό του. Έπρεπε να το πάρει πίσω πάσει θυσία γιατι είχε περασμένα μέσα όλα τα στοιχεία της ταυτότητας του καθώς και τηλέφωνα που θα έκαναν πανεύκολο τον εντοπισμό του. Και τοτε η ιδέα έλαμψε στο μυαλό του.
«Μα αυτό είναι πανεύκολο με την «ιδιότητα» που έχω αποχτήσει!» σκέφτηκε και χαμογέλασε χαρούμενος και ικανοποιημένος. Πλέον είχε αρχίσει να εντοπίζει πως μπορούσε να επιβραδύνει ή και ακόμα να σταματήσει τον χρόνο. Τον σταμάτησε λοιπον και με το πάσο του πλησίασε την ακινητοποιημένη κοπέλα. Ήρθε δίπλα της και με αργές κινήσεις ανενόχλητος άνοιξε το τσαντάκι της και έβγαλε από μέσα το κινητό του. Το βλέμμα του έπεσε πάνω στο πλούσιο στήθος της. Έτσι ακινητοποιημένη που ήτανε επειδή περπατούσε γρήγορα το στήθος της ήταν φυσικό να ανεβοκατεβαίνει και να ταλαντεύεται. Είχε ακινητοποιηθεί ανυψωμένο και τεταμένο προς τα έξω. Σε κανονικές συνθήκες το μάτι του θα έπιανε μόνο τα ταλάντευμα. Τώρα το έβλεπε να ειναι ανασηκωμένο με τις θηλές του προτεταμένες πίσω απο το φόρεμα και το σουτιέν της. Το χέρι του κινήθηκε από μόνο του και χάιδεψε λαίμαργα αυτούς τους ζουμερούς και σφιχτούς μαστούς. Ένιωσε ο ερωτισμός του να ξυπνάει απότομα. Σκέφτηκε ότι θα ήταν πανεύκολο να κάνει έρωτα σε αυτήν την κοπέλα χωρίς να το «καταλάβει». Χωρίς να τον δει καν. Έδιωξε αμέσως όμως αυτήν την σκέψη. Μπορεί να είχαν περάσει πολλοί μήνες από την τελευταία φορά που έκανε έρωτα αλλά αυτό δεν ήταν δικαιολογία να ξεσπάσει έτσι.
Αρκέστηκε μόνο να χαϊδέψει για λιγο τα βυζιά και τον κώλο της. Σίγουρα θα έκανε ότι ήταν δυνατόν για να κάνει έρωτα μαζί της. Αλλά μόνον αν και αυτη το ήθελε και το απολάμβανε. Κρέμασε το κινητό του στην ζώνη του και βάδισε για να απομακρυνθεί απο κοντά της πριν «ξεπαγώσει» τον χρόνο. Αλλά η περιέργεια του νίκησε. Αυτή η κοπέλα είχε κάποιο «χάρισμα» ανάλογο με το δικό του. Ίσως να είναι στην μοίρα τους να την συναντήσει και να ανακαλύψει και το δικό του «χάρισμα» σκέφτηκε. Ίσως να υπάρχει κάποιος σημαντικός λόγος που μου συνέβαιναν όλα αυτά. Έπρεπε όμως να είναι προσεχτικός. Γύρισε πίσω στην κοπέλα τότε. Άνοιξε το τσαντάκι της και έβγαλε το κινητό της. Έκανε τότε με αυτό μια αναπάντητη κλίση στο δικό του και αποθήκευσε το νούμερό της. Μετά έσβησε αυτήν την κλήση από το κινητό της και το ξαναέβαλε μέσα στο τσαντάκι. Αφήνοντας για λίγο την ερωτική του λαιμαργία ελεύθερη χάιδεψε ξανά για λίγο το στήθος και τον κώλο της κοπέλας. Μάλιστα αυτήν την φορα το χέρι του ανασήκωσε το φόρεμά της και χώθηκε ανάμεσα στα κωλομάγουλά της. Ένιωσε την σφιχτή σάρκα του κώλου της να γεμίζει τα δαχτυλα του και ο ερεθισμός του έφτασε σε μεγάλα ύψη. Τράβηξε απρόθυμα τα δάχτυλά του και γυρίζοντας την πλατη του απομακρύνθηκε απο κοντά της. Πλέον νέες σκεψεις γέμιζαν το μυαλό του. Τελικά αυτό το «ταλέντο» του να καθυστερεί ή να σταματάει τον χρόνο θα του χρησίμευε παρα πολύ!

...συνεχίζεται...

fidakos
23-11-12, 21:21
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Η Έλενα δεν μπορούσε να το χωνέψει ότι έχασε το κινητό του. Με κίνδυνο να την δουν και να την αναγνωρίσουν άτομα που παρευρισκόντουσαν στο παρολίγο τροχαίο έκανε ξανα πίσω την διαδρομή μέχρι το σημείο που βρήκε το κινητό αυτού του αγνώστου και μετα ξαναεπέστρεψε στο σημείο όπου ανακάλυψε ότι το είχε χάσει. Απογοητευμένη, στεναχωρημένη αλλα και ψυχικά κουρασμένη απο τα συμβάντα της ημέρας επέστρεψε στο διαμέρισμα της και σχεδόν αμέσως βυθίστηκε σε εναν βαθύ ύπνο.
Οι επόμενες μέρες για τον Πέτρο κύλησαν σε μορφή αυτοεκπαίδευσης. Στην δουλειά του οι συνάδελφοί του άλλα και οι προϊστάμενοί του απορούσαν πως ξαφνικά αυτός ο μέτριας απόδοσης υπάλληλος και συνάδελφος τους τελείωνε τόσο γρήγορα την δουλειά του. Ο Πέτρος έμαθε μέσα σε λίγες μέρες να χειρίζεται άνετα αυτήν την νέα του «ικανότητα». Έφτασε μάλιστα σε σημείο να μπορεί να ελέγχει την ταχύτητα της χρονικής καθυστέρησης. Να την αυξομειώνει ανάλογα με τις επιθυμίες του. Και να αντιστρέφει τα δεδομένα όταν χρειαζόταν. Δηλαδή να κάνει τους γύρω του να τον βλέπουν να κινιέται σε αργή κίνηση ή ακόμα και να παγώνει την κίνησή του σχετικά με τον χρονοχώρο που βρισκότανε. Δεν ήξερε ότι αυτή η νέα ανακάλυψη των ικανοτήτων του θα του έσωζε στο μέλλον την ζωή πολλές φορές. Αλλα και θα του δημιουργούσε ευχάριστες εξελίξεις. Ο Πέτρος σκεφτόταν καθημερινά αυτήν την άγνωστη κοπέλα που έσωσε και που η μοίρα θέλησε να ανακαλύψει τις δικές της ικανότητες. Τα ερωτηματικά και η περιέργεια του ήταν πολλαπλά.
- Μπορούσε άραγε να πάρει οποιαδήποτε μορφή αυτή η κοπέλα?
- Μπορούσε να πάρει και μορφή αντρών ή και ζώων ακόμα, ή απλά η «μεταμόρφωσή» της περιοριζόταν μόνο στην θηλυκή της υπόσταση?
- Πόση ώρα μπορούσε να κάτσει μέσα σε αυτήν την αλλαγή της, δηλαδή υπήρχαν ή όχι κάποια χρονικά περιθώρια?
- Οι μορφές που έπαιρνε έπρεπε να είναι αντίγραφο υπαρκτών ατόμων ή μπορούσε και να «αυτοσχεδιάσει»?
Σε αυτό ειδικά το τελευταίο ερώτημα η ερωτική του φαντασίωση φούντωνε. Θα έπρεπε να είναι η τέλεια γιά τον κάθε άντρα γυναίκα και όχι μόνον για τους άντρες επίδοξους εραστές της.

Από την μεριά της η Έλενα προβληματιζόταν με τις δικές της σκέψεις για τις ικανότητες αυτού του αγνώστου άνδρα που της έσωσε την ζωή. Είχε καταλάβει ότι οι «ικανότητές» του είχαν άμεση σχέση με τον χωροχρόνο. Σαν να είχε εντοπίσει κατά κάποιο τρόπο την τέταρτη διάσταση και μπορούσε να κινηθεί άνετα μέσα σε αυτήν. Τα ερωτηματικά της πάρα πολλά. Κρίμα που έχασε αδικαιολόγητα το κινητό του. Είχε περάσει ξανά κάποιες στιγμές από εκείνο το σημείο ελπίζοντας να έβλεπε κάπου παραπεταμένο το κινητό του αλλα μάταια.
Ένα απόγευμα καθώς καθόταν στο διαμέρισμα της και έφερνε ξανά και ξανά στην σκέψη της αυτο το αξιοπερίεργο συμβάν τινάχτηκε όρθια και τα ματια της άνοιξαν διάπλατα σε μια ιδέα που ξεπήδησε μέσα από τις αλληλουχίες σκέψεων προσπαθώντας να θυμηθεί τι έκανε κι έχασε το κινητό της.
«Αυτό πρέπει να συνέβη», σκέφτηκε. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Ο τύπος ανακάλυψε ότι είχε χάσει το κινητό του κι επέστρεψε να το πάρει. Την είδε να το έχει βρει αυτή και με την ικανότητά του να «τρέχει» μέσα στον χρόνο της άνοιξε την τσάντα και το πήρε. Τα πράγματα αμέσως έμπαιναν στην θέση τους. Το ανοιγμένο τσαντάκι της ενώ αυτή θυμόταν ότι το είχε κλείσει. «Αλλά», σκέφτηκε, πως τα κατάφερε να το πάρει μέσα από την τσάντα της χωρίς να τον αντιληφτεί έστω και για λίγο. Και τοτε τινάχτηκε όρθια ξανά σε μια αναλαμπή του μυαλού της. Εκείνο το έντονο συναίσθημα που ένιωσε σε μια στιγμή ότι κάποιος την έσπρωχνε.
«ΜΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ!!» φώναξε χαρούμενη από αυτήν της την διαπίστωση. Ο άγνωστος άνδρας μπορούσε όχι απλά να «επιπλέει» μέσα στον χρόνο αλλά κατά πάσα πιθανότητα μπορούσε και να τον σταματήσει. 'Ετσι εξηγιόταν το ότι δεν τον είδε. Ότι χρειάστηκε να κάνει για να της πάρει το κινητό του μέσα από την τσάντα της, σε αυτήν συνέβη σε απειροελάχιστο χρονικό διάστημα. Σε χρόνο "dt" όπως τον αποκαλούν στα Φυσικομαθηματικά!
Τα ερωτήματα της και οι περιέργεια της αυξήθηκαν κατακόρυφα σκεφτόμενη τι θα μπορούσε να καταφέρει αυτός ο άνδρας με αυτό το μοναδικό του χάρισμα. Και τότε κοκάλωσε.
«Γιατί να μην το χρησιμοποιήσει και για την σεξουαλική του ικανοποίηση?» σκέφτηκε.
Αλαφιασμένη σκέφτηκε ότι εκείνο το αόριστο «σκούντηγμα» που ένιωσε μπορούσε κάλλιστα να ήταν κάποια ερωτική επαφή αυτού του αγνώστου μαζί της. Τι θα του κόστιζε να της έκανε αυτό που γούσταρε και μετα να την έντυνε και να την άφηνε όπως ήταν. Κούνησε αρνητικά το κεφάλι της διώχνοντας αυτές τις σκεψεις της από το μυαλό της. Αν το έκανε αυτό, δηλαδή να είχε κάποια σεξουαλική ικανοποίηση μαζί της γιατί να μπει στον κόπο να την ντύσει και να την «στήσει» στην θέση και στην στάση ακριβώς που την βρήκε με το πάγωμα του χρόνου?



ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4

Τις σκέψεις της τις διέκοψε το κουδούνισμα του κινητού της. Κοίταξε και είδε ότι ήταν με απόκρυψη. Απάντησε ενώ ακόμα οι σκέψεις της ήταν γεμάτες με όλα αυτά τα νέα πορίσματα που έβγαλε. Η φωνή από την άλλη μεριά της ήταν γνωστή αλλά δεν μπορούσε να εντοπίσει που την είχε ακούσει ξανά. Μετά από τα τυπικά «καλησπέρα σας» και «τι κάνετε» στο ερώτημά της ποιος είναι η καρδιά της χτύπησε έντονα από την λαχτάρα στην απάντηση του.
«Αυτός που επέστρεψες στο σημείο του παρολίγου τροχαίου σου και βρήκες το κινητό του!»
«ΕΣΥ!!» απάντησε φωνάζοντας από ανάμεικτα συναισθήματα έκπληξης, χαράς αλλά και επιβεβαίωσης ότι αυτός τής πήρε το κινητό του μέσα από την τσάντα, κατά πάσα πιθανότητα με τρόπο ανάλογο με αυτόν που είχε σκεφτεί.
«Θέλω να σε συναντήσω» του είπε. «Δεν πρόλαβα ούτε να σε ευχαριστήσω που μου έσωσες την ζωή» συνέχισε παρακάμπτοντας προσωρινά να του πει ότι ήταν βέβαιή πως αυτός της πήρε το κινητό μέσα από την τσάντα της κάνοντας χρήση των μυστικών του «δυνάμεων».
«Κι εγώ θέλω να σε συναντήσω. Και οι δύο έχουμε μου φαίνεται κάτι «κοινό» κατά κάποιο τρόπο.» της απάντησε.
«Δηλαδή?» ρώτησε κομπιάζοντας κάπως η Έλενα φοβούμενη ότι θα ακούσει αυτό που δεν ήθελε να ακούσει.
«Αργότερα θα σου πω. Προς το παρόν διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Η Έλενα αποφάσισε να περάσει στην αντεπίθεση. Πήρε βαθιά ανάσα και του είπε.
«Ξέρω το μυστικό σου. Δεν είναι ανάγκη να μου κρύβεσαι. Ξέρω ότι με κάποιον τρόπο ελέγχεις τον χωροχρόνο. Μπορείς να «αιωρηθείς» μέσα του χωρίς να σε εντοπίζουν οι άλλοι.»
Ο Πέτρος δεν απάντησε παρόλη την έκπληξή του. Αντιλήφτηκε ότι έχει να κάνει με μια πολύ μορφωμένη και πιθανότατα υψηλής ευφυΐας γυναίκα. Αυτό τον φόβισε αλλά και τον χαροποίησε ταυτόχρονα.
«Δηλαδή» ανταπάντησε «ξέρουμε ο ένας για τα «χαρίσματα» του άλλου χωρίς να τα έχουμε πει ο ένας στον άλλον" της είπε μισογελώντας.
«Εγω δεν έχω κανένα χάρισμα» τόλμησε να πει ψέματα η Έλενα.
Ο Πέτρος γέλασε δυνατά τώρα και της είπε.
«Τότε εξήγησε μου πως μία καστανομάλλα με κοντά μαλλιά και λεπτό αθλητικό παράστημα, μπορεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να μεταμορφωθεί σε μια μαυρομάλλα σέξι γυναίκα με μακριά μαλλιά!!»
Τα μάτια της γούρλωσαν ξανά.
«Που με είδε σκέφτηκε. Αφού όταν μεταμορφώθηκα δεν υπήρχε ψυχή γύρω μου!» Την έβγαλε από την απορία την στιγμή που το μυαλό της έδινε την σωστή απάντηση. «Αφού έχεις καταλάβει ότι ελεγχω τον χρόνο, πως θα με έβλεπες να περνώ από μπροστά σου σε χρόνο dt?»
Μετά από σιγή αρκετών δευτερολέπτων η Έλενα απάντησε με μαλακή φωνή.
«Έχουμε να πούμε πάρα πολλά οι δύο μας. Είναι πολλά τα ερωτήματα που θέλω να απαντηθούν γύρω από το άτομό σου.»
«Κι εγώ το ίδιο για σένα! Αλλά δώσε μου λίγο χρόνο να βεβαιωθώ για σένα.»
Για λίγο επικράτησε σιωπή. Τελικά η κοπέλα απάντησε.
«Ενταξει. Όπως θέλεις. Με λένε Έλενα»
«Πέτρος» της ανταπάντησε.
«Σε ευχαριστώ πολύ Πέτρο έστω και ανώνυμα από το κινητό, που μου έσωσες την ζωή» «Δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς.» της είπε. «Μου δόθηκε η ευκαιρία να ανακαλύψω κατι ξεχωριστό σε μένα. Κατι που μου άλλαξε την ζωή από την μία στιγμή στην άλλη.»
Μιλήσανε για αρκετά λεπτά ακόμα κάνοντας μια πρώτη γνωριμία μέσω των κινητών τους. Όταν ο Πέτρος της ζήτησε να του πει για την δουλειά της και να του δώσει την διεύθυνσή της αυτή αρνήθηκε ευγενικά τονίζοντας ότι και αυτή από το μέρος της τρέφει τους ίδιους φόβους με αυτόν.

Τα τηλεφωνήματά τους συνεχίστηκαν για μερικές μέρες ακόμα μέχρι που αποφάσισαν να συναντηθούνε για καφέ. Κάπου δημόσια και μάλιστα όσο πιο μακριά γινότανε απο το σημείο της πρώτης τους γνωριμίας.



ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5

Εκείνο το απόγευμα της συνάντησης τους ο καιρός ήταν αρκετά ζεστός αν και ήτανε ακόμα αρχές Άνοιξης. Η Έλενα του είπε αστειευόμενη αν θα προτιμούσε να έπαιρνε κάποια άλλη μορφή. Κάποιας κοπέλας που του άρεσε ιδιαίτερα. Ο Πέτρος απάντησε ότι ναι είχε υπόψη του κάποια. Την κοπέλα που έσωσε από τις ρόδες του φορτηγού. Αυτό το κολακευτικό σχόλιο γέμισε με ζεστασιά το είναι της και έπιασε τον εαυτό της να ανατριχιάζει ελαφρά. Για πρώτη φορά ενώ ετοιμαζόταν για το ραντεβού της με τον Πέτρο, οι σκεψεις της τον αντιμετώπισαν ερωτικά. Τοποθετώντας σωστά τις ικανότητές του μέσα σε μια φανταστική ερωτική συνεύρεση μαζί του, φούντωσε στην σκέψη και μόνο το τι ήτανε ικανός να της προσφέρει και να της κάνει.
«Αν όντως συμβεί κατι τέτοιο και ανταποκριθεί στις προσδοκίες μου...» σκέφτηκε φωναχτά κοιτάζοντας μια τελευταία φορά πριν ξεκινήσει το είδωλό της στον καθρέφτη, «... τότε θα τον επιτρέψω να με... «απατά» με όποιο θηλυκό γουστάρει!» Κλειδώνοντας την πόρτα του διαμερίσματός και περπατώντας με αυξανόμενη ταραχή για το ραντεβού της, συμπλήρωσε την σκέψη της. «Φυσικά θα με απατά... χρησιμοποιώντας το κορμι μου που θα το αλλάζω σύμφωνα με τις διαθέσεις του! Ω! ΝΑΙ! Θα είναι ο τέλειος εραστής γιατί θα εξερευνά κάθε τόσο ένα νέο κορμί!"
Στις σκέψεις της αυτές επιτάχυνε το βήμα της για το σημείο του ραντεβού της.
Στο ραντεβού έφτασε πρώτη. Ντυμένη προσεχτικά φρόντισε να τονίζει τις καμπύλες της. Ένα σχεδόν αδιόρατο βάψιμο των ματιών της κι ενα απαλό κραγιόν τόνιζε το επιβλητικά όμορφο πρόσωπό της. Είχε περάσει αρκετή ώρα μπροστά στην ντουλάπα της προσπαθώντας να διαλέξει τι θα φορούσε. Κατέληξε σε ενα πουκάμισο κάπως στενό που τόνιζε τα μεγάλα στήθη της. Φόρεσε φυσικα στηθόδεσμο αλλα αυτο πρόσθεσε στην σεξουαλικότητα του στήθους της. Τελικά κατέληξε να φορέσει ενα εφαρμοστό λινό παντελόνι που σε συνδυασμό με το στριγκάκι τόνιζε τέλεια τις σφιχτές καμπύλες του κώλου της. Ένα ζευγάρι καλοκαιρινές γόβες για να αφήνει να φαίνονται τα περιποιημένα βαμμένα νυχάκια των ποδιών της, λίγο άρωμα και τωρα βρισκόταν να τον περιμένει πρώτη στο ραντεβού τους.
Κοιταξε το ρολόι της. Είχε φτάσει 10 λεπτά νωρίτερα. Άρχισε να κόβει βόλτες περιμένοντάς τον. Μια σκέψη την έκανε να σταματήσει το βάδισμα. Και αν ήταν ήδη εκεί στο ραντεβού τους? Αν «επιπλέοντας» μέσα στον χρόνο την παρακολουθούσε? Χαμογέλασε σηκώνοντας ανέμελα τους ώμους της και συνέχισε να περπατά.
Η φωνή του κάπως την τρόμαξε. Δεν τον είχε δει να την πλησιάζει.
«Συγνώμη που σε τρόμαξα. Δεν πιστεύω να άργησα. Ξεκίνησα πριν...» έπιασε το χέρι της απαλά και κοίταξε το ρολόι της, «...πριν από δύο λεπτά περίπου για να έρθω στο ραντεβού. Μένω και αρκετά μακριά βλέπεις!»
Ένα ευχάριστο κάπως εκνευρισμένο επιτηδευμένο γέλιο ακούστηκε και απο τους δυο.
«Καθόμαστε?» την ρώτησε ο Πέτρος και αυτή κούνησε καταφατικά το κεφάλι της ενώ το μυαλο της ήταν συγκεντρωμένο στην αίσθηση της αφής των δαχτύλων του πάνω στην παλάμη της. Ερωτικές αμυχές ξυπνούσαν τον ερωτισμό της. Αμυχές που τις δημιουργούσε η παρουσία του Πέτρου.
Καθώς πίνανε το καφεδάκι τους τα ερωτήματα κεραυνοβολούσαν και τους δύο. Μετά απο λίγη ώρα είχανε μάθει ο καθένας πώς λειτουργούσαν οι ιδιότητες του άλλου. Έμελλε όμως να ανακαλύψουν και αλλα πράγματα μαζί. Αναφέρανε την ζωή τους πριν την ανακάλυψη των «χαρισμάτων» τους και σε μια φάση οι αμοιβαίες εξομολογήσεις τους στράφηκαν στην ερωτική ζωή του καθενός.
Η Έλενα έμαθε και εκτίμησε δεόντως την ειλικρίνειά του ότι η ερωτική ζωή του Πέτρου δεν ήταν και καλύτερη από την δική της. Γρήγορα δημιουργήθηκε μια αμοιβαία εκτίμηση μεταξύ τους και σε λίγο «άνοιξαν» τις καρδιές τους. Η Έλενα του εξιστόρησε τα πάντα για την «προηγούμενη» ζωή της μέχρι και την ανατίναξη του μυστικού εργαστηρίου και την επίδραση της ραδιενέργειας και των χημικών πειραμάτων πάνω της. Του ανάφερε ότι αυτός ήταν ο βασικός λόγος που κρυβότανε γιατί «θεωρητικά» σκοτώθηκε σε αυτήν την έκρηξη. Ευτυχώς που είχε κάποιον γνωστό παραχαράκτη και αυτός της έδωσε καινούρια ταυτότητα. Ο Πέτρος την άκουγε με έντονο ενδιαφέρον ρουφώντας μια-μια τις λέξεις της.



ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6

Καθώς μιλούσανε σε μια στιγμή ο Πέτρος ακούμπησε με την παλάμη του την παλάμη της Έλενας. Αν και η Έλενα του μιλούσε παρασυρμένη για την ζωή της ένιωσε να «ανατριχιάζει» γλυκά όλο της το είναι.
Ξαφνικά ο Πέτρος ενώ ακουμπούσε ακόμα τα δάχτυλά του πάνω στην παλάμη της ανακάλυψε μια ακόμη ιδιότητα του χαρίσματος που είχε. Μπορούσε να «τραβήξει» και άλλα άτομα μαζί του μέσα στην χρονοδίνη με ένα απλό ακούμπηγμα και εφόσον αυτός το ήθελε φυσικά. Παρατήρησε με την άκρη του ματιού του ενώ δεν σταμάτησε να παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον τον μονόλογο εξομολόγησης της Έλενας ότι, ο χρόνος γύρω του είχε σταματήσει αλλα η Έλενα συνέχιζε να κινιέται και να μιλάει μαζί του σαν να μην συνέβαινε σε αυτήν τίποτε.
«Ελενα...» της είπε διακόπτοντας την ξαφνικά.
«Μην τραβήξεις το χερι σου από το δικό μου. Μόλις ανακάλυψα ακόμα μια ικανότητά μου.»
«Τι εννοείς?» τον ρώτησε αλλά αμέσως έμεινε άφωνη να κοιτάζει γύρω της. Τα δάχτυλά της ενστικτωδώς μπλέχτηκαν με τα δικά του σφίγγοντας τα.
«ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ!!» είπε δυνατά και αμέσως έφραξε το στόμα με το άλλο της χέρι.
Ο Πέτρος γελώντας χαρούμενα της είπε.
«Μην ανησυχείς. Δεν σε βλέπει και δεν σε ακούει κανένας. Βρισκόμαστε σε μια ανοιχτή χρονοδίνη όπου ο χρόνος δεν μετράει!»
Σηκώθηκαν και οι δύο ενώ η Έλενα μαγεμένη κοιτούσε την ζωή γύρω της «παγωμένη», σαν να έβλεπε ένα βίντεο έχοντας πατημένο το κουμπί «pause»! Άλλες σκηνές της έφερναν γέλια και άλλες της γέμιζαν με θαυμασμό για την ομορφιά τους. Ο Πέτρος κρατώντας την παντα από το χέρι την πήγε κοντά σε ένα σιντριβάνι.
«Πέτρο... είναι πανέμορφο» είπε η Έλενα βλέποντας τους πίδακες του σιντριβανιού να αιωρούνται ακίνητοι στο κενό. Άπλωσε το χέρι της και σκόρπισε έναν πίδακα παρασέρνοντας τον με την παλάμη της. Το αποτέλεσμα ήταν να πιτσιλιστούν και οι δύο με τις σταγόνες του πίδακα. Η Έλενα έβγαλε μια ευχάριστη κραυγή και γέλασε αμέσως με αυτο που συνέβη.
«Ότι ακουμπάς μπορείς να το πάρεις μαζί σου στην χρονοδίνη. Αλλά πάντα έχοντας επαφή μαζί μου. Με αυτόν τον τρόπο σε έσωσα. Σε τράβηξα στην χρονοδίνη την τελευταία στιγμη.»
Το πρόσωπο της Έλενας σοβάρεψε και τον πλησίασε. Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια λέγοντάς του. «Όσες φορές και να σου πω ευχαριστώ, θα είναι λίγες. Και όχι μόνον γιατί μου έσωσες την ζωή.»
Ο Πέτρος δεν πρόλαβε να ρωτήσει και γιατί άλλο. Τα χείλη της Έλενας σφράγισαν τα δικά του. Αυτόματα τα κορμιά τους κόλλησαν μεταξύ τους. Τα χερια του Πέτρου την έσφιξαν στην αγκαλιά του χαϊδεύοντας την έντονα ενώ οι γλώσσες τους έκαναν τα δικά τους παιχνίδια ερωτικής χαράς!



ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7

Βρέθηκαν στο διαμέρισμα της. Δεν την ένοιαζε πια. Αυτός ο άνδρας απέναντι της ήταν κάτι σπάνιο. Κάτι που ήθελε να το νιώσει και να το γευτεί με όλο της το είναι. Αλλά και ο Πέτρος την λαχταρούσε ανάλογα. Δεν ήξεραν όμως ότι σε λίγο θα ανακάλυπταν κάτι εξίσου εξωπραγματικό και όμορφο σχετικά με τις ικανότητές και των δύο τους και μάλιστα πάνω στο ερωτικό θέμα.
Μέσα στα παράφορα φιλιά τους το μυαλό του Πέτρου λειτουργούσε πυρετωδώς. Μπαινόβγαινε στις χρονοδίνες με τόση άνεση που ούτε και αυτός το περίμενε. Από την άλλη μεριά η Έλενα διασκέδαζε με τις εκπληξούλες που της έκανε. Βασικά το κυριότερο θέμα ήταν ότι έχανε τα ρούχα της το ένα μετά το άλλο από πάνω της χωρίς κανείς από τους δύο τους να κανει την παραμικρή κίνηση. Αυτό φυσικά στην κανονική ροή του χρόνου μιας και ο Πέτρος καθε φορα που αφαιρούσε ένα ρούχο δικό της ή δικό του «πάγωνε» τον χρόνο!
Έτσι ενώ μόνο την φιλούσε και την χάιδευε (αυτό εντόπιζε η Έλενα), ως δια μαγείας πρώτα έχασε τις γόβες της, μετά το πουκάμισό της και τον στηθόδεσμό της, ενώ ξαφνικά ένιωσε το γυμνό δασύτριχο και στήθος του Πέτρου να τρίβεται πάνω στο δικό της στήθος. Με την σειρά τους ένα-ένα έφυγαν τα ρούχα τους μένοντας τελείως γυμνοί. Ήδη η Έλενα ζούσε σε εναν ερωτικό μαγευτικό κόσμο ή συνέχεια του οποίου την ξετρέλανε.
Ο Πέτρος χρησιμοποιώντας κατάλληλα την καθυστέρηση του χρόνου άρχισε να την φιλάει και να την χαϊδεύει παντού. Στην πραγματικότητα τα φιλιά και τα χάδια του γινόντουσαν αργά και μελετημένα. Αλλά μέσα από την καθυστέρηση της χρονοδίνης που μπήκε αυτός, έκανε την Έλενα να τον νιώθει να κινείται πάνω στο κορμί της με ταχύτητα και μάλιστα πολλές φορές τον ένιωθε ταυτόχρονα παντού.
Ο Πέτρος αυξομειώνοντας την «πλεύση» του μέσα στον χωροχρόνο μέχρι σημείου να σταματά τον χρόνο κατάφερνε να την φιλάει «ταυτόχρονα» στο στόμα, να γλείφει και να ρουφάει τις ρώγες της, αλλά και να της γλείφει το μουνί και τον κώλο. Όλα αυτά σε χρόνο dt με αποτέλεσμα η Έλενα να φτάσει απότομα στο αποκορύφωμα.
Ο Πέτρος ανακάλυψε ότι μπορούσε αν ήθελε να «τραβήξει» μαζί του μέσα στην καθυστέρηση της χρονοδίνης μεμονωμένα τμήματα του κορμιού της. Αυτή του η ερωτική ανακάλυψη στο μέλλον θα του χρησιμεύε στο να σώσει πολλές ζωές. Αποτέλεσμα ήταν η Έλενα να νιώσει την καύλα της να κορυφώνεται απότομα τρελαίνοντας την και οι οργασμοί της να ξεσπάνε ασταμάτητα ο ένας μετά τον άλλον.
Ανάμεσα στις τσιρίδες, τις άγριες κραυγές και τα βογκητά της τον παρακάλεσε κλαψουρίζοντας σχεδόν να σταματήσει αυτό το παιχνίδι με το «μέσα-έξω» στις χρονοδίνες γιατί δεν άντεχε άλλο αυτό το συνεχές οργασμικό ολοκαύτωμα σε όλο της το κορμι. Ένιωθε ότι θα σταματήσει η καρδιά της. Δυσκολευόταν ακόμα και να ανασάνει.
Ο Πέτρος τα σταμάτησε αμέσως. Έγινε για λίγα λεπτά πολύ τρυφερός δίνοντας της τον χρόνο να «συνέλθει» και να αποκτήσει ξανά την αναπνοή της.
Ήταν η σειρά της να τον «γευτεί». Όπως ήταν ξαπλωμένοι σχεδόν στο πλάι και οι δύο τους η Έλενα τον γύρισε απαλά ανάσκελα και άφησε τα χείλη και την γλώσσα της να κατηφορίσουν στο στέρνο του ρουφώντας και γλείφοντας τις ρώγες του, ενώ τα δάχτυλά της ήδη γλιστρούσαν στην κοιλιά του. Ο Πέτρος σκέφτηκε να αντιστρέψει τις χρονοδίνες για να την νιώσει να τα κάνει όλα ταυτόχρονα πάνω του. Αλλά προτίμησε να απολαύσει τα χάδια και τα φιλιά της στον πραγματικό χρόνο.
Τα χείλη της τώρα κατηφόρισαν στο στομάχι της ενώ τα δάχτυλά της κρατούσαν τον ήδη καυλωμένο πούτσο του Πέτρου σφιγμένο ανάμεσά του προσφέροντάς του έναν αργό αλλά έντονο αυνανισμό. Ο Πέτρος ανασήκωσε την λεκάνη του βογκώντας από το υγρό κάψιμο των χειλιών της καθώς αυτή χαμηλώνοντας πάνω του ρούφηξε το πουτσοκέφαλό του.
Την άφησε για 2-3 λεπτά να του χαρίσει ένα πραγματικά λαίμαργο και άκρως καυλωτικό ρούφηγμα του πούτσου του αλλά την σταμάτησε κάπως απότομα γιατί από την μια η μακρόχρονη απουσία ερωτικής συνεύρεσης, από την άλλη το απίστευτα ταλαντούχο στόμα της τον έκαναν να μην αντέξει. Αν την άφηνε θα έχυνε πολύ γρήγορα στο στόμα της. Πράγμα που δεν ήθελε ακόμα να κάνει.



ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8

Την γύρισε ανάσκελα και τοποθετήθηκε ανάμεσα στα πόδια της παρατηρώντας το θολό, λιγωμένο, γεμάτο καύλα βλέμμα της.
Το μεγαλείο των ικανοτήτων του να «κυβερνάει» τον χωροχρόνο φάνηκε όταν χώθηκε βαθια μεσα στο μουνί της. Προσεχτικά ο Πέτρος βύθισε τον σκληρό και διόλου ευκαταφρόνητο σε μέγεθος πούτσο του μεσα στο πεινασμένο μουνί της Έλενας. Αλλά οι κινήσεις του ήταν σταθερές και αργές. Φρόντιζε το πουτσοκέφαλό του να τρίβεται στα πάνω τοιχώματα του μουνιού της ακουμπώντας την μήτρα της κάθε φορά που τον βύθιζε μέσα της ολόκληρο τον πούτσο του. Στην πραγματικότητα μιας και αυτό το έκανε βρισκόμενος μέσα στην χρονοδίνη η Έλενα τον ένιωθε να της γαμάει το μουνί με δύναμη και ταχύτητα αλλά και με έναν τρόπο που το έκανε να καίει από την καύλα. Οι οργασμοί της ξεχύθηκαν ξανά απανωτοί.
Τον παρακαλούσε ανάμεσα στα οργασμικά της βογκητά να τελειώσει μεσα στο μουνί της. Ήθέλε να νιώσει το καυτό του σπέρμα να την γεμίζει. Αυτός όμως κρατιόταν ακόμα με μεγάλη άνεση.
Ήταν φυσικό άλλωστε γιατί στην πραγματικότητα, δεν επιτάχυνε καθόλου τον ρυθμό του γαμησιού που της έκανε. Απλά αυξομείωνε την καθυστέρηση του χρόνου. Αυτός κουνιόταν στην πραγματικότητα πολύ αργά!
Τότε συνέβη κατι που τον τρέλανε. Η Έλενα άρχισε να μεταμορφώνεται. Βρισκόμενη πλέον σε ενα συνεχόμενο οργασμικό παραλήρημα συνδέθηκε κατά κάποιο τρόπο με τις σκέψεις του. Δεν τις διάβαζε βέβαια. Τις «μετέφραζε» όμως το κορμί της όλο! Μπροστά στα έκπληκτα μάτια του ο Πέτρος την έβλεπε να παίρνει μορφές διαφόρων γυναικών. Γυναικών που περνούσαν με αναλαμπές από τις σκέψεις του. Με κάποιες είχε κάνει έρωτα. Με καποιες άλλες όμως όχι. Αυτό ήταν πάρα πολύ για αυτόν. Αφηνοντας ελεύθερη την χρονική δέσμευση και επανερχόμενος στον πραγματικό χρόνο άφησε τον εαυτό του να έρθει σε οργασμό. Κουνήθηκε πολύ γρήγορα και δυνάτα πάνω στο κορμί της καρφώνοντας τον πούτσο του βαθια και απότομα μεσα στο μουνί της Έλενας αναγγέλλοντας της ότι πολύ σύντομα θα έχυνε.
2-3 δευτερόλεπτα πριν ο πούτσος του αρχίσει τις συσπάσεις εκσπερμάτωσης μια τρελή ιδέα καρφώθηκε στο μυαλό του. Τραβήχτηκε απότομα απο μέσα της και την καβάλησε στο ύψος του στήθους της. Αυτό ανάκοψε κάπως τον οργασμό του. Η Έλενα βλέποντας τον σχεδόν καθισμένο πάνω στο στήθος της να βαράει άγρια τον πούτσο του, του είπε.
«Ναι αγόρι μου. Έτσι γαμιά μου. Τίναξε μου τα καυτά σου χύσια στα μούτρα! Δώσε μου τα να τα γευτώ και να τα καταπιώ. Ξεδίψασε την καύλα μου!!»
Ο Πέτρος μουγκρίζοντας αφέθηκε να τον κατακτήσει ο οργασμός του. Λίγο όμως πριν το σπέρμα του αρχίσει να αναβλύζει από την ουρήθρα του πούτσου του, αντέστρεψε την χρονοδίνη. Πέρασε την Ελένα μέσα στον χωροχρόνο αφήνοντας την εκσπερμάτωση του απο έξω.
Η Έλενα τον έβλεπε σε αργή κίνηση να παίζει τον πούτσο του και δευτερόλεπτα μετά παρακολούθησε εκστασιασμένη το σπέρμα του να ξεπροβάλλει από την ουρήθρα του πούτσου του. Σχεδόν «πλέοντας στο κενό ο πρώτος πίδακας σπέρματος διέγραψε ένα μεγάλο τόξο μαστιγώνοντας το προσωπο της με το καυτό του φίλημα. Ο δεύτερος πίδακας πιο έντονος και σε μεγαλύτερη ποσότητα από τον πρώτο τινάχτηκε ευθεία και ράντισε το μισάνοιχτο στόμα της. Η Έλενα γεύτηκε με όλες τις, τις αισθήσεις την γεύση του σπέρματος του που γέμιζε αργά-αργά το στόμα της. Το κατάπιε λαίμαργα ενώ παρακολουθούσε τώρα μικρότερους πίδακες να τινάζονται παντού πάνω στο πρόσωπό, τον λαιμό αλλά και τα βυζιά της. Το όλο θέαμα της εκσπερμάτωσής του σε αυτήν την αργή κίνηση κράτησε τουλάχιστον 2 λεπτά και ηταν σαν ενα είδος χορογραφίας του σπέρματός του. Η Έλενα παρακολουθούσε σαν σε ταινία την αργή του εκσπερμάτωση. Λάτρεψε κάθε σταγόνα σπέρματος που ανάβλυσε μέσα από τον πούτσο του. Την λάτρεψε με όλο της το είναι. Με την όραση της, με την αφή της, με την γεύση της. Ακόμα και με την ακοή της γιατί με την επιβράδυνση του χρόνου γύρω της τα βογκητά του Πέτρου ακουγόντουσαν μακρόσυρτα σαν να υμνούσε τον έρωτά τους. Σαν να την ευχαριστούσε για τον οργασμό του. Αυτό που δεν είχε αντιληφτεί μέσα στην έκστασή του οργασμικού τους παροξυσμού ήταν ότι είχε αλλάξει τουλάχιστον δέκα μορφές. Μορφές γυναικών που κατοικούσαν στο μυαλό του Πέτρου.
Διασκέδασε με το ότι καθώς κάποιες ριπές σπέρματος εκτελούσαν την «τροχιά» τους πριν «προσγειωθούν» πάνω της κατόρθωνε να τις «αρπάζει» στο κενό με τα χείλη ή την γλώσσα της. Ήταν για αυτήν κάτι το ασύλληπτα όμορφο και μοναδικό!



ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Πέτρος αφού πέρασε ο οργασμός του επανέφερε την κανονική ροή του χρόνου και ξάπλωσε δίπλα στην Έλενα. Αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν λαίμαργα. Η Έλενα για πρώτη φορά στην ζωή της ένιωθε τόσο ικανοποιημένη. Τόσο γεμάτη από έρωτα. Ο Πέτρος την κοιτούσε συνέχεια μέσα στα μισόκλειστα μάτια της παρακολουθώντας την ανάσα της να επανέρχεται σιγά-σιγά στον κανονικό της ρυθμό.
Σε λίγο που θα συνερχόντουσαν και οι δύο θα εξιστορούσαν ο ένας τον άλλον τις εντυπώσεις τους από τον εξωπραγματικό έρωτα που έκαναν και γρήγορα ο ερωτισμός τους θα έπαιρνε ξανά φωτιά και θα έκαναν έρωτα ξανά και ξανά δοκιμάζοντας τις «ικανότητές» τους και διευρύνοντας τις στο θέμα του έρωτα.
«Τέλεια!!» σκέφτηκαν και οι δύο τους χαλαρώνοντας ο ένας στην αγκαλιά του άλλου!


ΤΕΛΟΣ