PDA

Επιστροφή στο Forum : Ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός



Hlias
21-08-12, 22:17
Ένα παραμύθι πάντα θέλει το ποιηματάκι του…
Και ένα ποιηματάκι θέλει ένα κορίτσι να το απαγγείλει…
Εμπρός λοιπόν μικρούλα μου…

Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Έχασα την έξοδο και τώρα πως θα βγω
Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Που βρίσκομαι ρωτάω, κανείς δεν είναι δω

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένας άντρας. Ο ήρωας του παραμυθιού μας. Δεν βρισκόταν σε παλάτι. Μα ούτε σε μάχη μυθική. Κλεισμένος στεκόταν σε ένα δωμάτιο. Δίχως έπιπλα. Δίχως τίποτα στους τοίχους. Δίχως αντικείμενα εκεί μέσα, δίχως παράθυρα και δίχως καμιά άλλη συντροφιά.

Μια πόρτα μονάχα στεκόταν μπροστά του και έκρυβε καλά τα μυστικά της. Μία λάμπα φώτιζε τα πάλκο και ο ήρωας την κοιτούσε σκεφτικός.

Δεν θυμόταν να την είχε ανάψει. Δεν μπορούσε να θυμηθεί τον εαυτό του να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο και να πατάει τον διακόπτη. Γυρνάει και ψάχνει τον διακόπτη. Πουθενά. Ψάχνει όλους τους τοίχους. Τίποτε κανένα ίχνος. Ξανακοιτά την λάμπα. Ξύνει το πηγούνι του απορημένος. Γυρνά το βλέμμα του προς την πόρτα.

Μάλλον απ’ έξω θα ανάβει το φως. Πλησιάζει την πόρτα. Αγγίζει το χερούλι, μα δε το γυρνά. Κάτι τον βαστάει. Τραβάει το χέρι του.

Τι κάνω εδώ; Πως βρέθηκα εδώ; Προσπαθεί να θυμηθεί, αλλά δε τα καταφέρνει. Θυμάται…

Το δωμάτιο. Το δωμάτιο με την πόρτα στην πλάτη του. Το δωμάτιο με την πόρτα στα αριστερά και μετά στα δεξιά. Το πάτωμα. Το ταβάνι. Την λάμπα. Την πόρτα. Τίποτα άλλο. Προσπαθεί τρίβει το κεφάλι του, μα καμιά εικόνα δεν εμφανίζεται μπροστά του. Κοιτάει το χέρι του. Δεν φοράει το ρολόι.

Τι ώρα είναι; Γιατί είμαι εδώ; Ήρθα ή με ‘φεραν; Κοιμόμουν; Γιατί δεν μπορώ να θυμηθώ;

Κοιτάει τα ρούχα του. Φόρμες. Αθλητικά παπούτσια. Βάζει τα χέρια του στις τσέπες. Άδειες. Στέκεται ξανά και προσπαθεί να θυμηθεί. Μυρίζει το σώμα του. Βάζει τα χέρια στα μαλλιά του, τα τρίβει και μυρίζει τα δάχτυλα του. Ουδέτερη οσμή. Κοιτάει προς την πόρτα για λίγα δευτερόλεπτα και μετά κινείται προς αυτήν. Πιάνει το χερούλι το γυρνάει.

Ξεκλείδωτη. Ανοίγει την πόρτα και ένα ρεύμα καυτού ανέμου τον χτυπάει απότομα. Πρώτα ο άνεμος και μετά το εκτυφλωτικό φως της ερήμου. Γουρλώνει τα μάτια στην εικόνα που ξετυλίγεται μπροστά του. Χιλιόμετρα καυτής άμμου και χιλιάδες, εκατομμύρια φίδια που σέρνονται πάνω της βιαστικά, λες και αν σταματήσουν θα γίνουν με μιας θύματα της…

Έλα μικρό μου κορίτσι φόρα του φουστάνι σου και χόρεψε για τους καμένους…
(συνεχίζεται)

Hlias
21-08-12, 22:21
Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Έσβησα το φως και κάνω γκριμάτσες στο σκοτάδι
Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Άνοιξε πόρτα και χάσου για πάντα στο λιβάδι

Κλείνει την πόρτα τρομοκρατημένος και κάνει ένα βήμα πίσω. Κι άλλο ένα κι άλλο ένα…

Τι στο διάολο; Που βρίσκομαι; Πως είναι δυνατόν; Κοιτάει γύρω του και δε μπορεί να το πιστέψει. Κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο, στη μέση της ερήμου.

Μα πως; Κοιτάει τον τοίχο. Πλησιάζει και απλώνει το χέρι του και προσεκτικά σα να φοβάται μήπως το χάσει τον αγγίζει.

Δροσερός. Πως; Ο τοίχος στον ήλιο; Πως; Εκτός... Σε μία θερμοκρασία 50 και πλέον βαθμών ένα δωμάτιο με το κρέας μέσα, φούρνος θα ήταν. Εκτός αν το δωμάτιο δεν είναι μόνο του. Εκτός αν συγκρότημα στη μέση της ερήμου συντροφεύει τους τοίχους του.

Υπάρχουν και άλλοι. Δεν είμαι μόνος. Γιατί είμαι εδώ αυτοί θα ξέρουν. Θα πρέπει να βγω έξω για να μάθω. Δύο βήματα και στην πόρτα πάλι φτάνει.

Και τα φίδια; Πρέπει να βγω έξω για να μάθω. Θα υπάρχει κάποιος τρόπος. Το χερούλι πάλι γυρνάει. Ανοίγει μία χαραμάδα και δεν βλέπει τίποτα. Ανοίγει λίγο περισσότερο και παγωμένο αγέρι τρυπώνει σαν κλέφτης. Ανοίγει περισσότερο και μένει παγωμένος.

Άγρια, παγωμένη, μαύρη και φουρτουνιασμένη, η θάλασσα έχει καταπιεί το τοπίο και ασελγεί ανήθικα με τον λιγοστό ουρανό που απομένει. Κύματα θεόρατα προσπαθούν να φτάσουν ως την πόρτα και να την αγγίξουν. Στέκεται μερικές δεκάδες μέτρα από πάνω της, αλλά δε μοιάζουν αρκετά. Θηρίο που λαχταρά να βυθίσει τα υγρά της δόντια πάνω του. Στέκεται εκεί υπνωτισμένος και κάνει ασυνείδητα ένα βήμα προς τα έξω. Τα χέρια του μαγκωμένα σαν να έχουν την δική τους βούληση τον κρατάνε καθώς το ένα του πόδι αιωρείται στο κενό. Ο θόρυβος πέφτει και η θάλασσα χαμηλώνει. Υποχθόνιοι οι τρόποι και οι σκοποί της.

Βγάζει το κεφάλι του προς τα έξω και κοιτάει. Όσο πιάνει το μάτι του η εικόνα μία. Θάλασσα ως τα πέρατα του κόσμου. Στρέφει και κοιτάει προς τα πίσω και μια εικόνα του κόβει την ανάσα…

Πανικόβλητος πηδάει προς τα πίσω και κλείνει την πόρτα. Πέφτει πάνω της λυγίζει και την σπρώχνει με δύναμη φωνάζοντας. Με το σώμα του την σφαλίζει και την κρατά κλειστή τρομοκρατημένος, ενώ σπασμοί κάνουν το κεφάλι του να χτυπά στο ξύλο.

Δεν είναι δυνατόν, δεν είναι δυνατόν, δεν είναι δυνατόν. Δεν υπάρχει δωμάτιο, δεν υπάρχει τίποτε. Μία πόρτα στο ΚΕΝΟ!!!

Και τώρα γλυκό μου κορίτσι βγάλε το φουστάνι σου και κατέβα στο κοινό…
(συνεχίζεται)

Hlias
21-08-12, 22:23
Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Ζητιανεύω τα μικρά σας υπολείμματα
Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Της αγάπης και του μίσου σας τα κρίματα

Τον αφήνω να ηρεμήσει. Να κοιμηθεί. Τον βάζω σε μία στάση εμβρυακή. Μέσα στον ύπνο του το προστάζω να κλάσει, να κλάψει, να φτερνιστεί και να τελειώσει. Χαμογελώ ικανοποιημένος και τον ξυπνάω…

Ο άντρας σηκώνεται και είναι πιο ήρεμος. Κοιτάει προς την πόρτα και τραβιέται ασυναίσθητα. Κοιτάει προς το εσωτερικό του δωματίου. Κοιτάει προς την λάμπα, προς τους τοίχους, προς το πάτωμα και ξαφνικά κοιτάει προς τα πάνω. Αμφισβητεί…

Αληθινό; Δεν είναι λογικό. Κοιμάμαι; Έχω παραισθήσεις; Της φαντασίας μου; Με παρακολουθούν; Σκέψεις που σπέρνουν σε έδαφος εύφορο και δέντρα γίνονται.

-Με ακούει κανείς; Η φωνή αντηχεί και χάνεται.
-Είναι κανείς εδώ; Η φωνή είναι δυνατή. Πλησιάζει την πόρτα και φωνάζει με όλη του τη δύναμη.
-Είναι κανείς εδώ;;;; Πριν τελειώσει την φράση, σβήνω τον ήχο. Σαστίζει. Ανοίγει το στόμα και ξαναφωνάζει. Δεν ακούγεται το παραμικρό. Σηκώνει το χέρι και χτυπάει με δύναμη την πόρτα. Απολύτως τίποτα. Φέρνει τα δάχτυλα κοντά στο αυτί, πιέζει με δύναμη τα δύο και τα αφήνει απότομα. Απελευθερώνω τον ήχο. Το ακούει και χαμογελάει.

Γυρνάει πάλι το κεφάλι του προς τα πάνω και ξαναμιλάει.
-Ποιος είναι; Περιμένει και ξαναρωτάει. Το ίδιο ακριβώς. Μετακινείται και επαναλαμβάνει την ερώτηση προς όλες τις κατευθύνσεις.

Τον κοιτάω και περιμένω. Συνεχίζει για λίγο ακόμα και σταματάει. Προς την πόρτα…

Γυρνάει και πάει πάλι προς την πόρτα. Πιάνει το χερούλι και το ανοίγει και εγένετο Φως…

Φωτιά. Λάβα. Φλόγες που τυφλώνουν. Φλόγες ικανές να προλάβουν ακόμα και την στιγμή. Να την ρευστοποιήσουν και να την μετατρέψουν σε αέρια. Φλόγες που παίζουν με τα χρώματα και τους ήχους. Δεν επιτρέπω την κάψα να τον αγγίξει. Θα τον έλειωνε σαν κερί πιο γρήγορα και από την εκπνοή του οργασμού. Αυτό του βάζει ιδέες και δείχνει να το σκέφτεται. Πέτα την μπλούζα σου…

Τα μάτια του λάμπουν καθώς η ιδέα γεννιέται μέσα του. Βγάζει το πάνω μέρος από τη φόρμα του και το κρατάει. Δείχνει να το σκέφτεται. Ενδιαφέρον…

Το πετάει μέσα. Με δύναμη μα όχι απρόσεχτα. Σα γεράκι που βουτάει και ανεβαίνει απότομα προς τα πάνω, πύρινο ρεύμα το καταβροχθίζει και χάνεται, αφήνοντας ένα μόνο ήχο, σαν ίχνος. Σαν φτερά που χτυπούν με δύναμη.

Κλείνει την πόρτα. Όχι απότομα. Απαλά. Και αμέσως την ξανανοίγει…
(συνεχίζεται)

Hlias
21-08-12, 22:24
Τι σημαίνει, δε έδινε το πλήθος; Δεν μάζεψες σχεδόν τίποτα φθηνό μου πουτανάκι. Γδύσου…

Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Λουλούδι γυμνό λουλούδι υγρό τα πόδια σας να πλύνει
Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Με την βία ερεθισμένο τις σταγόνες σας να πίνει

Ένα στόμα πελώριο, με δόντια μεγάλα σαν κορμοί μικρών δέντρων…

Κλείνει και ξανανοίγει…

Μία ορδή βαρβάρων που επιτίθεται…

Κλείσιμο. Άνοιγμα.

Ελέφαντες πανικόβλητοι τρέχουν προς την είσοδο τσαλαπατώντας τα πάντα…

Κλείσιμο. Άνοιγμα.

Ένα δωμάτιο, ίδιο σαν αυτό που βρίσκεται, αλλά με δύο πόρτες. Δίχως να το σκεφτεί μπαίνει μέσα.

Ανοίγει και τις δύο. Δωμάτια με τέσσερις πόρτες. Και τις τέσσερις…
Σκαλιά. Διαλέγει μία στην τύχη και ανεβαίνει. Μία καταπακτή. Τη σηκώνει και βγαίνει στο κέντρο μίας τεράστιας σάλας. Χιλιάδες πόρτες, η μία δίπλα από την άλλη τον περιτριγυρίζουν ακίνητες, έτοιμες να του ανοίξουν. Κάνει ένα βήμα εμπρός και αυτές ένα πίσω και διπλασιάζονται.

Άλλο ένα και άλλο ένα αυτές. Διπλάσιες πάλι στο πλήθος και επιφυλακτικές. Στέκεται. Γυρνάει γύρω από τον κορμό του, διαλέγει και εφορμά. Χάος…

Οι πόρτες ξεκολλάνε από τον τοίχο δίχως να αφήσουν τρύπα πίσω τους, βγάζουν πόδια και αρχίζουν να τρέχουν άναρχα δεξιά και αριστερά προσπαθώντας να ξεφύγουν. Φτάνει σε μία και κάνει βουτιά. Καταφέρνει και του ξεφεύγει. Ανακάθεται και τις κοιτάει. Άλλες φτάνουν στον τοίχο και πέφτουν πάνω του, άλλες μπουρδουκλώνονται και προσγειώνονται η μία πάνω στην άλλη. Μία αποφασίζει να κρυφτεί πίσω από μία άλλη, μία τρίτη ακολουθεί το παράδειγμα της δεύτερης, μία τέταρτη το ίδιο και ξαφνικά όλες μαζί ακολουθούν την ίδια στρατηγική. Μία τεράστια ουρά από πόρτες που στέκονται η μία πίσω από την άλλη, στέκονται όρθιες στη μέση της σάλας. Τις βλέπει και χαμογελάει.

Σηκώνεται αργά και τινάζει δήθεν αδιάφορα το παντελόνι της φόρμας του. Οι πόρτες τον κοιτούν έτοιμες να το βάλουν στα πόδια έτσι και κινηθεί προς το μέρος τους. Λυγίζει την μέση, αλλά όχι και τα γόνατα του και πιάνει τα κορδόνια του παπουτσιού του. Τα λύνει. Τα χαλαρώνει και δίχως να φαίνεται απελευθερώνει το πόδι του από μέσα. Τραβάει το πόδι του προς τα πίσω, μαζί με το παπούτσι και με δύναμη το εκσφενδονίζει κατά πάνω τους.
(συνεχίζεται)

Hlias
21-08-12, 22:26
Αυτό δε το περίμεναν. Η πρώτη κάνει ένα τρομαγμένο βήμα και χτυπάει την πίσω της και ξεκινούν να πέφτουν. Η μία μετά την άλλη. Σαν ντόμινο. Με ήχους ξύλου που σπάει, σε μία αλυσίδα όμοιων και επαναλαμβανόμενων πτώσεων. Πριν ολοκληρωθεί ακόμα το ντόμινο έχει ήδη φτάσει στην πρώτη πόρτα που κουνάει τα πόδια τρομοκρατημένη, προσπαθώντας να σηκωθεί. Την πιάνει, την στυλώνει και την ανοίγει. Και βρίσκει εμένα να τον περιμένω σε μία πολυθρόνα, στο κέντρο του δωματίου που τον υποδέχθηκε στην αρχή.

-Καλώς τον. Απορία…
-Πέρνα μέσα. Θα μπει και θα κλείσει την πόρτα πίσω του.
Μπαίνει και κλείνει την πόρτα πίσω του…

Είσαι έτοιμη καλή μου για τη μικρή σου την παράσταση;

Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Ήρθε η ώρα τις βρωμιές του συντηρητισμού στο αιδοίο μου να φέξω.
Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Την παρθένα, την μαριονέτα, την πουτάνα, το αντικείμενο να παίξω.

Με κοιτάει όπως θα ήθελα να με κοιτάξει. Με επιφύλαξη, ζυγίζοντας την εικόνα, τις κινήσεις μου, αυτόν που θεωρεί ως αντίπαλο του.

-Ποιος είσαι;
Τον κοιτώ και συνειδητοποιώ πως ο διάλογος ακόμα και με τον εαυτό μου δε θα είναι τόσο εύκολος.

-Ένας συγγραφέας. Ένας απλός συγγραφέας, τίποτε περισσότερο.
Κάνει ένα βήμα προς τα δεξιά και μου γυρνάει την πλάτη.

-Και εγώ ποιος είμαι; Στρέφει πάλι το κεφάλι του προς εμένα. Το χαμόγελο μου είναι αυθόρμητο.

-Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας αυτής. Ο ήρωας της ιστορίας μου.

Η σύγχυση ανάγλυφη στο πρόσωπο του.

-Δε καταλαβαίνω… Παίζω στην ιστορία που έχεις γράψει; Πώς; Είμαι ηθοποιός;

Σηκώνομαι, τον πλησιάζω και τον αγγίζω.

-Πόσα δάκτυλα έχεις; Κοιτάει τα χέρια του.

-Εεε δέκα. Στα χείλια του, η απορία.

-Για ξανακοίταξε. Ασυναίσθητα κατεβάζει το κεφάλι του, κοιτάει και πετάγεται προς τα πίσω τρομαγμένος.

-Τώρα δώδεκα. Τραβιέται προς τα πίσω, κρατώντας μακριά από το σώμα τις παλάμες του. Τα φοβάται.
(συνεχίζεται)

Hlias
21-08-12, 22:27
-Τι μου έχεις κάνει; Τι μου έχεις δώσει; Είμαι ναρκωμένος, τι συμβαίνει; Χαμηλώνω ελαφρώς τον τόνο της υστερίας στην φωνή του. Τώρα είμαστε καλύτερα.

-Δεν υποδύεσαι. Είσαι ο χαρακτήρας που γεννήθηκε μέσα στην φαντασία μου και αποτυπώθηκε στις σελίδες ενός μικρού διηγήματος. Τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, η σωματική σου υπόσταση είναι αυτή που καθορίζω εγώ, σε αυτή την ιστορία. Οι σκέψεις σου, τα αισθήματα σου, η δράση σου, ακόμα και οι αντιδράσεις σου σε αυτά που συμβαίνουν δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα δημιούργημα της δικής μου φαντασίας.

-Μα δεν είναι δυνατόν. Είμαι εδώ. Είσαι εδώ. Ο ένας απέναντι από τον άλλον. Δεν μπο…

-Τι χρώμα μαλλιά έχεις. Με κοιτάει σα να είμαι παλαβός. Ανοίγει το στόμα για να απαντήσει και το ξανακλείνει, αμέσως.

-Λοιπόν εγώ λέω πως έχεις πυρόξανθα.

-Μα ναι πυρόξανθ…

-Μπα άλλαξα γνώμη μελαχρινός είσαι. Γουρλώνει τα μάτια του.

-Ναι έχεις δίκιο. Γιατί είπα ότι…

-Μπα ούτε έτσι. Καλύτερα φαλακρός. Πιάνει το κεφάλι του και αυτόματα τινάζει το χέρι του μακριά. Ούτε δείγμα τρίχας.

-Τι μου έχεις κάνει; Κάτι μου έχεις κάνει και παίζεις με το μυαλό μου. Αυτό είναι. Αυτό σίγουρα είναι.

Του επιτρέπω να ψελλίσει το σίγουρα με ένα ίχνος αξιοπρέπειας. Λατρεύω την αξιοπρέπεια. Όπως τα μικρά παιδιά, τα γυάλινα παιχνίδια.

-Παίζω, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά όχι με το μυαλό σου. Ψυχαγωγώ θα έλεγα πιο σωστά, το δικό μου.

-Και τώρα βαρέθηκα αυτό το παιχνίδι. Έλα μικρή μου.

Μία νεαρή έφηβη, υλοποιείται ανάμεσα μας. Γυμνή, με πρόσωπο αναψοκοκκινισμένο. Δέρμα παιδικό και χάρες παρθένας.

-Αυτή από αυτή την στιγμή θα είναι η γυναίκα σου. Εσύ ο καλός και ηθικός άντρας της. Και για την επόμενη σελίδα θα της κάνεις ότι εγώ φανταστώ και ποθήσω…

Είσαι έτοιμη μικρή μου για το γάμο;
Έλα τότε να σε παραδώσω στον "πατερούλη"…

Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Χορεύω, χορεύω και το ραβδάκι σου θωπεύω
Α μπε μπα μπλομ, του κειθε μπλομ
Κοντεύω, κοντεύω με τ’ αλογάκι σου ιππεύω
(συνεχίζεται)

Hlias
21-08-12, 22:28
Δύο βήματα θα κάνω στο κενό που μας χωρίζει και τον κόσμο που θα μας διαβάσει θα χαιρετήσω. Υποκλίνομαι λοιπόν στο φως που με ξεχωρίζει από εσάς, σκιές, σκιές του κρυφτού πρωταθλητές. Είμαι ότι αποφύγατε συνειδητά να ονειρευτείτε.

Η μάγισσα, η ανήθικη, η τσούλα, η αναρχία, η αταξία, των ψυχικών σας ενδυμάτων η απόλυτη απουσία. Κυκλοφορώ όπου δεν αγγίζετε, μυρίζετε, αναπνέετε, σέρνεστε και αφήνετε την φθηνή σας γλίτσα.

Κυκλοφορώ γυμνή με το μουνί μου να γυαλίζει από υπεροψία στη μεγαλύτερη χωματερή που έπλασε ποτέ και ετοιμάζομαι να γαμηθώ μαζί του όπως κανένας θνητός δεν μπόρεσε ποτέ.

Κάποιοι τον φώναζαν Θεό, εγώ απλώς άντρα. Το όνομα μου Ελευθερία…

Ένα πανέμορφο κορίτσι εμφανίζεται μπροστά μου.

-Γεια σου . Λυγερόκορμη, άγουρη, εύθραυστη. Στέκεται μπροστά του με τα πόδια ανοιχτά. Ένα λουλούδι με ροζ άνθος, υγρό, λεπτεπίλεπτα σαρκώδες. Πιάνει με τα λευκά της δάχτυλα τα χείλια του και το ανοίγει. Δρόμος που πάλλεται, που καλεί, που αποπλανεί. Ο άντρας γονατίζει.

Δε θέλω, δεν πρέπει, το σώμα μου δεν υπακούει. Πόδια πάρτε μακριά από εδώ. Τα πόδια μου λυγίζουν παρά την θέληση μου και το στόμα μου τις πτυχές του άνθους που ξεδιπλώνεται λαχταρά να τρυγήσει.

Το σώμα του άντρα να αλλάξει και ένα τεράστιο πέος τώρα να γίνει. Το κεφάλι του άντρα, κεφάλι αυτού του πέους. Η μικρή τσούλα τις κουρτίνες της να ανοίγει σ’ ένα ξεδίπλωμα δίχως τελειωμό.

Το κορίτσι ξεδιπλώνει τις πτυχές του ορθάνοιχτου λουλουδιού της και δεν σταματάει ακόμα και όταν μαζί το δέρμα της ακολουθεί. Η πύλη της ανοίγει. Άσπιλη και πεινασμένη.

-Αχχχ έλα . Γάμησε με, γάμησε με σε παρακαλώ. Μόνο εσύ που με έπλασες μπορείς να το κάνεις καλά. Φρόντισε το κοριτσάκι σου…

Το δέρμα του κοριτσιού συνεχίζει να ξεδιπλώνεται παρασύροντας μαζί του και τη σάρκα και αυτή με τη σειρά της ότι μπορεί να σταθεί εμπόδιο σε τούτη την διείσδυση.

-Περάσατε, περάσατε σε τούτο το μεγαλειώδες θέαμα τρυφεροί μου ηδονοβλεψίες. Η είσοδος είναι δωρεάν.

-Η έξοδος; Ποιος μίλησε για έξοδο;

-Μα σταματήστε τώρα να κοιτάτε προς τα πίσω. Δείτε αυτήν την υπέροχη κοιλίτσα πως φουσκώνει. Δείτε το δέρμα που τσιτώνει, τον αφαλό έτοιμο να εκραγεί. Για την διευκόλυνση τούτης της χορογραφίας έχω απλά εξαφανίσει τα εσωτερικά όργανα. Εγώ γράφω την ιστορία, εγώ ορίζω το λογικό και το παράλογο σε τούτο το θέατρο.

-Ναι μικρό μου, αυτό που βλέπεις είναι ο βάλανος σε μέγεθος μπάλας που πλησιάζει προς το στήθος.

-Αν πονάει; Χμμ τι θα ήθελες εσύ; Για να δούμε, θα σου δώσω μία μικρή γεύση.
Πονάς μικρή μου;

-Αχχχ αχχ αχ πιο βαθιά. Μία άδεια κούκλα είμαι που θέλω να με γεμίσεις, να με πλημμυρίσεις, να με…

-Τι περιμένατε λατρεμένοι μου θεατές; Να ουρλιάζει από τον πόνο; Τς τς τς τς, λάθος. Στα παραμύθια δεν υπάρχει πόνος…

-Αν ναι και τώρα που το θυμήθηκα. Θα μοιραστώ μαζί σας μία πολύτιμη συνταγή. Ιδανική, αν θέλετε να μεγαλώσετε Άνδρες-Κυρίαρχους. Βρίσκετε μία γυναίκα καλοσχηματισμένη. Δεν είναι δύσκολο στις μέρες μας. Την περνάτε από ένα ζεμάτισμα και την αδειάζετε τελείως. Αν δυσκολεύεστε στο άδειασμα, φωνάξτε την Κυρά-Κοινωνία, ξέρει από αυτά.

-Ράβεται το στόμα, τα ρουθούνια και το μουνί της. Για τα δύο πρώτα δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη κλωστή, για το μουνί όμως θα χρειαστείτε σπάγκο, μπόλικο. Από αυτό που χρησιμοποιούν στα καραβόπανα. Μετά την γεμίζετε με σπέρμα από πίσω. Προσοχή και μη το ξεχάσετε. Την αδειάζετε αλλά δεν την ξεπλένετε, θέλει και λίγο από το καφεκόκκινο ζουμί. Αυτό δίνει την ιδιαίτερη γεύση.

-Την γεμίζετε λοιπόν. Με τι; Με σπέρμα φυσικά. Άφθονο υπάρχει, αρκεί να αρμέξετε μερικούς από τους κακομοίρηδες που κυκλοφορούν γύρω σας. Ιδανική στιγμή για το άρμεγμα είναι μετά από τον νικηφόρο αγώνα της ομάδας τους. Είναι πιο πλούσιο σε θρεπτικές ουσίες τότε. Προσοχή, προσοχή! Όχι μετά την κεντρική ομιλία του ηγέτη τους. Φαίνεται πιο παχύ, αλλά ξεφουσκώνει πάντα μετά…

-Τελειώνετε με το γέμισμα και μπήγετε έναν πάσαλο από πίσω. Ξύλο πάντα. Χοντρό για να φράξει η κωλοτρυπίδα και να μη χυθεί το πολύτιμο υγρό. Τώρα μένει μόνο η ψύξη. Δεν χρειάζεται να ξοδέψετε καθόλου ρεύμα. Στηρίξτε το, στην κεντρική πλατεία της πόλης. Στον περιποιημένο κήπο του δήμου. Τα παγωμένα βλέμματα των περαστικών αρκούν για τη δουλειά μας. Δύο ωρίτσες είναι αρκετές. Παραπάνω όχι, γιατί μετά θα κολλήσει το δέρμα και δε θα αφαιρείται εύκολα.

-Αφαιρείται το δέρμα, αν δυσκολευτείτε φωνάξτε πάλι την Κυρά-Κοινωνία, αυτή ξέρει τον τρόπο και τώρα είναι έτοιμο το παγωτό. Δώστε το στους γιους σας, θα το ευχαριστηθούν. Θα γλύφουν με τις ώρες. Θα βελτιώσουν τις τεχνικές του γλειψίματος και συγχρόνως θα πάρουν μία καλή γεύση από αυτό που τους περιμένει για το μέλλον.

Το θέαμα τελείωσε λατρεμένοι μου ηδονοβλεψίες, ώρα να επιστρέψουμε.
(συνεχίζεται)

Hlias
21-08-12, 22:32
Η πόρτα ανοίγει…

-Καλώς τον και πάλι. Ο ηθοποιός μου με κοιτάει ανέκφραστος. Μπα δεν μ’ αρέσει. Το πρόσωπο με το ζόρι κρύβει την οργή του. Τώρα είναι καλύτερα. Είσαι άθλιος.

-Είσαι άθλιος. Στέκεται όρθιος σε απόσταση τριών μέτρων από εμένα. Θα στέκεσαι εκεί και δε θα κάνεις κανένα βήμα και καμία κίνηση αν δε σου επιτρέψω.

-Άθλιος; Περισσότερο από εσένα που την βίασες με αυτόν τον τρόπο ; Το κορίτσι υλοποιείται στα τέσσερα γυμνή μπροστά μου. Μία πολυθρόνα για εμένα, κατεβάζω το παντελόνι και θρονιάζομαι.

-Δεν το ήθελα, εσύ με έβαλες να το κάνω, είμαι …είμαι χαρακτήρας που εσύ έχεις δημιουργήσει. Σύγχυση.

-Νιώθεις; Το κορίτσι έχει καταπληκτικό στόμα. Όταν έχω κέφια δημιουργώ θαύματα.

-Νιώθω. Σταμάτα αυτό που κάνεις σε παρακαλώ, δε το αντέχω. Το κορίτσι καταπίνει το όργανο μου εκατοστό με εκατοστό, μέχρι που χάνεται όλο μέσα στο λαιμό της. Το μεγαλώνω ακόμα περισσότερο.

-Σκέφτεσαι; Το άτιμο το κατάπιε και το υπόλοιπο.

-Σκέφτομαι. Ναι ρε γαμώτο. Σκέφτομαι και νιώθω, δε καταλαβαίνω πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά; Δε καταλαβαίνω…δε καταλαβαίνω…

Κάνει βήμα προς εμάς. Όπα! Πως έγινε αυτό;

-Νιώθω, σκέφτομαι, πονάω, υπάρχω. Πως είναι δυνατόν να είμαι απλά μία φανταστική φιγούρα;

Άλλο ένα βήμα προς τα εμπρός. Αρχίσει να γδύνεται. Δεν έχω δώσει τέτοια εντολή, τουλάχιστον όχι συνειδητά. Έχει πλάκα… Να μου κάνει το υποσυνείδητο κόλπα;

-Νιώθω χάλια, κάθε μου κίνηση είναι καθοδηγούμενη και όχι από εμένα. Όλα αυτά που λες μου φαίνονται τρελά. Όχι, δε μπορεί να είμαι φανταστικό πρόσωπο. Με κάποιο τρόπο παίζεις με το μυαλό μου. Ίσως να βρίσκομαι σε κώμα και να παίζεις με καλώδια, με κουμπιά, με το μυαλό μου…

Κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει και δεν οφείλεται σε εμένα. Τη μία στιγμή τον βλέπω να με πλησιάζει και την άλλη στιγμή, έχω στήθος και μουνί, είμαι πεσμένος στα τέσσερα και κάνω πίπα στον εαυτό μου!!! Κάνω να αντισταθώ, αλλά αντί αυτού συνεχίζω την πίπα με μεγαλύτερη λαχτάρα. Ανάμεσα στα πόδια μου νιώθω υγρά να κυλάνε. Τον ακούω να με πλησιάζει, να γονατίζει, να…

-Αααααααααααααααχχχχχχχχχχχχχχχχχχ…

Ένας γαμάει, ένα γαμιέται και κάποιου του παίρνουν τσιμπούκι.

Τρεις φανταστικοί ήρωες…

Δύο φανταστικοί ήρωες…

Ένας…

Κανένας…

Και η πόρτα κλείνει. Και κάπου εδώ τελειώνω την ιστορία μου. Το μικρό και αγαπημένο μου παιχνίδι. Μία εικονική πραγμάτωση των σκοτεινών μου επιθυμιών…

Ηλίας…